Caput VII

Tertio loco sancti Gregorii verba producit qui eum Antichristi praecursorem appellat, qui Episcopi Universalis, aut summi Pontificis nomen usurpat. Sed locum nullum adducit, ubi nomen summi Pontificis S. Gregorius aversetur. Quod nomen a sancto Bernardo, sanctoque Anselmo, Romano Pontifici passim tribuitur. Quin etiam idem S. Gregorius, lib. i. Dialogorum cap. 4. praedecessoi'em quemdam suum disertis verbis Summum Pontificem nominat. Quamobrem et hoc inter mendacia numeretur. Porro nomen Episcopi Universalis in Joanne Constantinopolitano sanctus Gregarius duplici de causa merito reprehendit, nam et in eo sensu ab illo accipiebatur, quasi solus ipse esset Episcopus, quo sensu nomen Episcopi Universalis nulli homini convenit: et licet in alio quodam sensu appellatio illa in Romanum Pontificem optime quadret, ut etiam a Cone. ChalcedonensLS. Leoni tributum idem Gregorius i’efert, lib. iv. epist. 38. Tamen Joanni Constantinopolitano nulla ratione conveniebat. Itaque optimo jure S. Gregorius Antistitem illum Constantinopolitanum ingentis superbiae notat, et praecursorem Antichristi facit. Sed quid hoc ad rem, de qua nunc agimus, pertinet? Nam in primis Romanus E- piscopus non se Episcopum Universalem, sed servum servorum appellat: deinde nomen Episcopi universalis, si bene accipiatur, merito illi tribuitur, qui toti Ecclesiae ab ipso Christo praepositus est. Denique non dicit Gregorius, Antichristum esse, sed Antichristi praecursorem, qui se ipse Universalem Episcopum vocat: quare si se Romanus Pontifex universalem Episcopum diceret, in eo etiam sensu, quem Gregorius reprehendit, hoc ipso Antichristus non esset, quod ejus praecursor esset neque enim idem esse potest is, qui praecurrit cum eo, quem praecurrit, nisi Christum cum Joanne, dominum cum servo, regem cum praecone confundas.