Sectio 7, art. 4: Utrum nomina dicta de Deo sint synonyma

St. qu. Synonyma id est idem omnino significatum habentia, ita quod sit idem dicere: Deus est sapiens, est bonus, est misericors, est justus. Si ita esset, sicut dicitur : Deus punit per justitiam, dici posset pariter Deus punit per misericordiam, nam justitia et misericordia idem significarent. Ex hoc sequeretur agnosticismus, nec servari posset ulla distinctio inter justitiam et misericordiam, quae tamen constat ex modo loquendi Sacrae Scripturae.

Sed difiicultas est ad ostendendum quare praedicta nomina non sunt synonyma. Haec quaestio eadem est ac problema de distinctione attributorum Dei. Ut supra notavimus, nominales non admiserunt inter ea nisi distinctibnem rationis ratiocinantis, ut inter Petrum subjectum et Petrum praedicatum, dum dicitur : Petrus est Petrus, vel distinctionem verbalem, ut inter Tullium et Ciceronem. Scotus Erigena aliquid simile dixit. Item duae propositiones magistri Eckart damnatae sunt (Denz. 523 sq.) : « Nulla distinctio in ipso Deo esse potest aut intelligi. » — « Omnis distinctio est a Deo aliena. »

E contrario Gilbertus Porretanus (Denz. 389) dicebat : « Divinitatem non esse Deum, sed formam qua Deus est » quia nomina abstracta non significant subjectum subsistens ; in hoc est quidam anthropomorphismus, prout transfertur in Deo modus imperfectus creaturarum,

Duns Scotus posuit inter attributa divina suam distinctionem formalem actuqlem a parte rei, quae videtur esse impossibile medium inter distinctionem quae est ante considerationem mentis, et eam quae non est ante hanc considerationem. Si vero est plus quam virtualis, haec distinctio, ut supra dictum est, inconciliabilis est cum summa Dei simplicitate.

Plerique theologi admittunt distinctionem virtualem minorem, prout essentia Dei a nobis concepta actu implicite, non vero explicite, significat attributa quae ex ea deducuntur. Cf. supra, introd. ad qu« III : de attributis divinis in communi.

Difficultas remanet ad excludendam synonymitatem ; quia ut dicitur ante corpus articuli : omnia nomina divina idem significant, scil. Dei substantiam quae simplicissima est. Si dicitur quod exprimunt eamdem rem sed non secundum eamdem rationem, videtur quod distinctae rationes quibus non correspondent distinctae res, sunt vanae. — Insuper Deus est summe unus, non solum re, sed ratione, scil. in eo est una ratio propria eminentissima, scil. Deitatis.

3IO I>E NOMINIBUS DEI

Coaelasio tamen est; nomina Deo attributa, Ucet significent unam rem, non suni synonyma.

i° Probaiur indirecte, in arg. sed c. : alioquin nugatorium seu omnino superfluum esset multiplicare haec nomina ; quia idem affirmaretur dum diceretur : Deus est justus et Deus est misericors. Imo si haec nomina essent synonyma, dici posset : Deus punit per misericordiam et parcit per justitiam. Esset agnosticismus.

2° Probatur directe. Non sunt synonyma nomina quae sub diversis raiionibus eamdem rem significant. Atqui ita sunt nomina di/ina, ens supremum, sapientia, bonitas, justitia/ misericordia, etc, Ergo nomina divina non sunt synonyma.

Major fundatur in hoc quod nomina ncn significant res nisi mediante conceptione intellectus, cf. ad im. Minor autem sic probatur in corp. articuli : « Inteliectus autem noster, cum cognoscat Deum ex creaturis, format conceptiones proportionatas perfeciionibus procedeniibus a Deo in creaiuris : quae quidem perfectiones in Deo praeexistunt uniteetsimpliciter, in creaturis vero recipiuntur divise et multipliciter, »

Id est : ens, sapientia, bonitas, sunt proprie quidem in Deo, ut dictum est art. 3, sed tamen identiflcantur in eminentia Deitaiis; et identificantur ita ut in ea non destruantur, sed in ea sint in statu purissimo. Sic ens divinum est ipsum esse subsistens, quod identificatur cum ipso intelligere subsistenti ; item identificatur esse divinum cum ipso velle subsistenti. Intelligere autem subsistens et velle subsistens nonnisi virtualiter distinguuntur. Sic ea quae sunt divisim in inferioribus sunt unite in superioribus K

Ita analogice, anima rationalis est simul eminenter formaiiter sensitiva et vegetati va ; id est: non sunttres animae subordinatae in homine, est una tantum, quae simul est principium vitae intellectivae, vitae sensitivae, vitae vegetativae. Haec tria nomina non sunt synonyma, quamvis significent eamdem animam, quia eam significant sub diversis rationibus. Nec recurrendum est ad distinctionem formalem-actualem a parte rei, quia haec distinctio est ante aut non ante considerationem mentis ; si non ante, virtualis est ; si ante, jam realis est, quod repugnat summae simplicitati Dei.

Ad 2m. « Rationes plures horum nominum non sunt cassae et vanae, quia omnibus respondet unum quid simplex per omnia hujusmodi multipUciter et imperfecte repraesentatum. » Hoc est dicere quod eminentia Deitatis, quae est simplicissirna, est virtualiter multiplex, prout est diversimode imitabilis. Item in ordine naturali eadem causa est virtualiter multiplex, prout diversos effectus in diversis subjectis producit ; v. g. ignis dilatat ferrum, iiquefacit ceram, comburit carnes, etc. Et a priori apparet ut ostensum est Ia, q. 2, a. 3, in 4a via, quod multitudo non reddit rationem unitatis et procedere debet ab Uno supremo, quod proinde debet esse

1. Cf. Cajetanum, in art. V, n° vtx. Optime ostenclit quod inteliigere et veile non possunt identificari nisi in una ratiene formali superioris ordinis, seilicet in ratione formali Deitatis, alioquin destruerentur, scil. alioquin velle reduceretur omnino ad intelligere, vel e converso. Sic Deiias est eminenter formaliter inteilectio et amor.

AM NOM2NA lOIVINA SINT SYNONYMA 311

Virtuaiiter multiplex. — Item magni pictores, ut Leonard de Vinci, inquiruni in physioncrnia humana, quam repraesentare volunt, id quod est ki ea velut character praedominans, in se simplex sed virtualiter xnultrolex.

Ita etiam principium generativum alicujus doctrinae, in se simpiex est et virtualiter multiplex, ut distinctio inter actum et potentiam in aristotelismo.

Ad jm. Respondetur huic difficultati : sed Deus est maxime unus, id est aoit solum est unus re sed raiione. Aliis verbis : est in Deo non solura una res, sed una ratio propriissima et eminentissima, scil. Deitatis, quae, secundum revelationem, exprimitur in Verbo unico.

Sanctus Tiiomas respondet : « Hoc ipsum ad perfectam Dei uniiatem pertinet, quod ea quae sunt multipliciter et divisim in aliis, in ipso sunt simpliciier et uniie* » Hoc attenie considerandum est, sic enim distinguitur unitas imperfectissima, v. g. materiae prirnae, ab unitate suprema. Uniias inferior est poieniialis, invenit ur in materia prima, quae est quasi negative eadem in omnibus corporibus ; invenitur etiam haec unitas inferior in corporibus mferioribus elementaribus et in cellula primitiva ex qua oritur embryo, antequam appareat in ea multiplicitas seu diversitas partium organismL E contrario uniias superior est, non potentialis, sed aciualis, et tunc est virtualiter multiplex, ita unitas animae rationalisex qua dependet diversitas partium organismi nostri valde complexi. Altius autem est unitas divhm, quae summo modo aciualis est, et ita viriualiier multiplex ut contineat muititudo inikiita possibilium.

In fine hujusce responsionis ad 3m datur ratio quare « intellectus noster ita multipliciter apprehendit Deum », quia eum apprehendit « sicut res muItipHciter ipsum repraesentant ».

Ium eoroUariuioi. Pro intellectu divino est de Deo una sola veritas quae exprimitur in Verbo unico et adaequato. Haec veritas non solum est adaequatio intellectus divini cum re divina, sed identitas.

gum eorollarm^. Pro intellectu creato, praesertim pro humano, sunt de Deo muliae veriiates, et multa nomina non synonyma, id est quae non habent eumdem sensum. Quia veritas est formaliter ih mente/non in re ; est enim conformitas judicii cum re judicata. Proinde de Deo sunt pro nobis hominibus quaedam veritates revelatae, et aliae veritates ex revelatis deductae, aliae etiam naturaliter cognoscibiles.

gum eoroilarhim* Dicere quod hae duae veritates : « Deus est intelligens » et « Deus est liber » habent eumdem sensum et quod proinde, si pnma est revelata, eo ipso secunda revelata est, est dicere quod nomina divina sunt synonyma. Tunc dici posset Deus punit per rnisericordiam et parcit per justitiam1.

i. Hoc noa sufficienter animadvertit P. Marin Sola, dum dicifc Evoluiion homogene du dogme catholique, trad. fran^. 1924, t. II, p. 333 : « Deux propositions meme sujet (Dieu), n*ont de diS^rence ou d'identi.te de sens que de leurs pr^.dicats. Si donc les prddicats sont rdellement identiques, le sens le scra aussi. s Si les prtViicats sont r^ellement identiques re et rationz, ccneedo ; si les predicats sont .tdentiques,

4«* corollariism. Intellectus creatus eo magis multipliciter Deum apprehendit, quo inferior est.

Akt. V. — Utrum ea quae de Deo dicuntur et creaturis univoce dicantur de ipsis.

St. qxu Scimus quod plura nomina de Deo simplicissimo dicuntur substantiahter et proprie, ita tamen ut non sint synonyma. Quaeritur ■ utrum dicantur univoce an analogice. Jam certum est ex praedictis quod non dicuntur aequivoce, quia Deo proprie attribuuntur.

Sanctus Thomas utitur terminologia Aristotelis, quae explicanda est ut facit lpse sanctus Thomas in fine corporis articuli1. . Univocus terminus significat rationem simpliciter eamdem ; sic homo univoce dicitur de diversis hominibus, pariter animal de equo, de lupo de leone. His enim nominibus significatur aut species quae simpliciter eadem est m individuis, aut genus quod pariter simpliciter idem est Sic animal sigmficat corpus vivens vita sensitiva, et hoc genus diversificatur per dnferentias sibi extrinsecas. Sic notio univoca potest perfecte abstrahi a diversis subjectis.

Terminus autem aequivocus significat rationes totaliter diversas ; v g leo dicitur aequivoce de quadrupede et de quodam signo zodiaci ; pariter canis de animali et de aliqua constellatione.

Terminus analogus significat in diversis rationem, non simpliciter eamdem, nec totahter diversam, sed eamdem secundum aliquam frofoHionem vel froporhonalitatem K Exemplum primi modi scil. analogiae proportionis seu attnbuhoms : sanitas dicitur prius de animali, et postea, secundum proporhonem ad animale sanum, de urina sana (ut signum sanitatis) de aere sano, de alimento sano (ut sunt causae sanitatis), de medicina sana reet non ratione nego. Mamfestum est quod in Deo, ut res est, intelligentia et liberta* eZ/f t6r distl"§uuntur : iatelligentia divina et libertas d ivfna non habent eumdum sensum, non sunt synonyma, sunt quidem de eadem re ut res est set I non ut ob]ectum est, ut dicut Cajetanus in I™, q i, a. 3 n° vnr

Ahoquin, volendo unice rem considerare, siib praetextu iueiendi nominal^mnm admitteretur haec thesis nominalistarum : nomina^divina sunt^nlymT '1SmUm'

sit vlra^cflTh^mtf eclectici'. no,entes determinare quaenam metaphysica generalis nonTen e's L™" S ^ scotlstlca> « ««areziana, dicunt : « analoga sunt quomm SanTtns Thnrn^T ' a Ver° S1g"lficata Per nomen est parlim eadem, pariim dfversa. » e pSw J , a h°C, qUldem <5uand°que dixit, sed in hoc est solum definitio nomina is tt w««rn a/naIOgme- Pr° S,COt° et pr° Sua^i°. rSu> analogica est simplic^Teadem aJlZtT f? dW%S\ : PS° «wmistis e contrario est simpliciter diversatt secundum qutd (seu proporttonahter) eadem. (Cf. infra post art. 7, comparationem harum doctrinarumj Sanctus Thomas ophme scit quod definitio analogiae debet dicere auid sit ^mphcxter ^ratio seu perfectio) analogica ; utrum sit simplidteT eadem an simpliciter f- V6rf E,- dlClt ln-fine .corporis nostri articu,i 5 : « Nsquem iis quae analogicedk^ntZ

DE ANALOGIA HORUM NOMINUM 313 etc. In his est proportio, et sufiicit denominatio extrinseca, quia sanitas quae est intrinsece in animali sano, non esj: intrinsece in aere, in urina, etc. Propterea haec analogia vocatur etiam attributionis, quia ad eam sufficit attributio extrinseca.

Exemplum analogiae proportionalitatis est : sicut caput dicitur ad corpus organicum, ita dux ad exercitum, rex ad regnum. Sed haec analogia proportionalitatis potest esse vel metaphorica vel firopria* Metaphorice rex dicitur caput regni. E contrario proprie ens dicitur de substantia et de accidente, substantia habet suum esse in se, accidens habet suum esse in alio. Item proprie cognitio dicitur proportionaliter de sensatione et de intellectione, quia sensatio se habet ad sensibile, sicut intellectio ad intelligibile. Item amor dicitur proprie de amore sensitivo et de amore rationali. Nec requiritur distantia determinata inter haec analogata, imo inter ea est distantia immensa, seu sine mensura, prout intellectio pertinet ad ordinem superiorem, ita ut sensus interni possent semper perfici in suo ordine et nunquam pervenirent ad dignitatem infimae intellectionis.

. ea quae dicuntur hic a sancto Thoma in fine corporis articuli ;

quamvis non ita explicite in hoc articulo distinguat inter analogiam proportionis et anaiogiam proportionalitatis, tamen de hac ultima loquitur quando in corp. art., ad im, ad 2m est sermo de similitudine creaturae ad Deum, et pariter supra Ia, q. 4, a. 2, et 3 ; q. 13, a. 2, 3 ; de Veritate, q. 2, a. 11. Haec divisio sic brevius exprimi potest :

pure extrinseca : v. g. medicina et aer per respectum ad sanitatem animalis.

d p.fi j non Pure v- g- quahtas et quantitas dicuntur ens dependenter a sub- S> g' <^ { extrinseca : stantia, attamen intrinsece sunt entia.

metaphorica : vg. leo dicitur rex animalium. Deus dicitur iratus.

propria cum distantia : substantia creata = accidens proportionatum. determinata suum esse suum esse in creatis : intellectio et sensatio sunt analo absque distantia I gice proprie cognitiones.

determinata inter.J)eum f Deus creatura et creaturam i suum esse™ suum esseJ.

His quoad terminologiam positis, principalis difficultas pro nostra cognitione Dei ea est quae exprimitur immediate ante corpus articuli, sciL : « Deus plus distat a creaturis quam creaturae ad invicem. » Si igitur in corporibus non videtur qnod sit sufficiens similitudo ad cognoscendum. spiritum purum creatum, ita a fortiori in qualibet creatura ad cognoscendum Deum.

Besponsio tamen est : nomina dictmtur de Deo et de creaturis, non

1. Ad majorem honzra explicationem cf. ea quae scripsimus alibi, de Revelationc, I> c. IX, pp. 301-318.

S'r rr ndinem rna"" ^«:rts qenter». V. g. sapientia m homine est arri^nc A- *• 4 t , essentia, ab ejus esse. ab ejus facultate ntd lcZ 7 n h0miniS est idem ac essentia divina. '"tellechva, dum in Deo sapientia

Notanda est attente haec terminoloria sanrt; ti,^ n :

quod non secundum eamdem raUmZ hoc 1 1 = " Unde patet dicitur. , Sic sapientia divina est causa S ? * h°mine a rebus, Eodem modo loauitm A ?' dUm n°Stra est mensurata optime servat ^t^SJS^^^ J** Caje W ter et tnTh^ ^^^^ ^ posset de Deo „ contra testimonium S SlT "t "< K 'i^-T per ea quae facta sunt.intellecta conspiduntnr "P r ' " InVISIbllia Dei» quod ens, safiens, non ^gi^TS^^^^^? ctiones totaliter diversas ut canis d,,rn a V creatura rataones seu perfe- W. Ens enim

Deus a se existat et rrea.nr-, -,k *>;.. creatura> quamvis

• aua,ogia proportionis ; «WJSSKSSEK» f i° Est frofortio, seu potius onfo creaturae ad Hbnm „♦ »a ....

2fff creatura D o1111rn — - — ^eus sapiens suum esse suum esse a,Tr — = — aa omnes ad omnes res cogn°scendas res cognoscendas.

effectiva, vei* 's^£,? L^^t^^&^ * effeCtu" ocortst in-niri in cansa nem vel eminentiori modo si sit agen^ ^ aeouivocvS ""'-Ut ho™ «eneiat homia- 3 • « Tertio modo dicuntur nlimt, ^Su^v°cum („eu non umvocum). ,, Item I» a s perfectione). sed non seZZZ ^V^t <? ^

• Itern m nostro articulo. corp. in fintTK/,,^ m ag^nt'bus «on univocis. ,, r«fto. s,cut est i„ univocis, nec totalfter divefsa " cut ,T e diCUntur est una

DE ANALOGIA HORUM NOMINUM 315

Haec sirnilitudo est secundum rationem non simpliciter eamdem, nec totaliter diversam, sed proportionaliter eamdent. Creatura sicut Deus est ens intrinsece, scil. id quod est, sed non est suum esse. Homo sicut Deus est intelligens sed non est suum intelligere ; sapientia creata est cognitio rerum per altissimam causam, sed non est causa rerum. In his omnibus est similitudo duarum proportionum, scilicet : sicut creatura dicitur ens per ordinem ad suum esse, ita Deus dicitur ens per ordinem ad suum esse, sed solus Deus est suum esse. Et ut dicit Conc. Later. (Denz, 432) « inter Deum et creaturam non potest tanta similitudo notari, quin sit major dissimiiitudo notanda ».

Notio analoga igitur non potest perfecte praescindi ab analogatis, quia exprimit quid proporiionaUter simile (v. g. ens est id quod est) ; et id quod est proportionaliter simile non potest concipi quin in confuso concipiantur ipsa membra proportionalitatis1. E contra notio univoca, ut humanitas, animalitas, potest perfecte praescindi seu abstrahi a diversis subjectis. Notio univoca sic iigurari potest : o ; notio autem analoga sic : 8.

Analogia attributionis potest esse aut unius ad alterum (v. g. aeris ad sariitatem animalis), aut plurium ad unum (v. g. aeris sani et remedii sani ad sanitatem animalis). Et cum ad hanc attributionis analogiam sufficiat denominatio extrinseca in secundariis analogatis (aer enim non est intrinsece sanus), haec analogia nondum explicite manifestat id in quo intrinsece similia sunt analogata, quando revera ita sunt similia, Unde quamvis haec analogia sit forte prior in via inventionis, si velimus tamen cognoscere id in quo analogata, quae intrinsece conveniunt, sunt intrinsece Mmilia inter se, oportet recurrere ad analogiam proportionalitatis, quae profundior est. Sic ex relatione ipsius sensus ad objectum sensibile analogice tognoscimus relationem inteliectus ad objectum intelligibile, quamvis sit superioris ordinis ; item ex relatione appetitus sensitivi ad bonum sensibile analogice cognoscimus superiorem relationem voluntatis ad bonum rationale vel spirituale/Pariter ex relatione entis creati ad suum esse, analogice cognoscimus convenientiam inter ens increatum et suum esset quod tamen est ipsum Esse subsistens; similiter ex relatione sapientiae humanae ad res ab ea cognitas, analogice cognoscimus quid sit sapientia divina, quamvis liaec sit causa rerum, dum ss,pientia nostra est causata a rebus.

Haec est proportionalitas de qua pluries loquitur sanctus Thomas, v. g. de Veritate9 q. 2, a. 11 : « Convenientia quandoque attenditur duorum invicem inter quae non sit proportio, sed magis similitudo duarum ad invicem proporiionum ; sicut senarius convenit cum quaternario ex hoc quod senarius est duplum ternarii, ita quaternarius binarii... Ita nomen vtsus dicitur (analogice) de visu corporali et de intellectu, eo quod sicut z« Ens est id quod esi aut a seipse (Deus), aut ab alio (creaiura), aut in se (substantia), aut in alio (accidens). — Sic in analogia proportionalitatis propriae datur vere conceptus analogicus, dum in analogia attributionis extrinsecae est conceptus uriivocus (v. g. sanitatis), qui adaiia extenditur per denomina';ionem extrinsecam.

visus est in oculo, ita inteUectus in mente. » — Haec est similitudo quae est inter ens creatum et ens increatum, quae ambo sunt intrinsece entia, seu id quod est} id cujus actus est esse$ sed diversimode : Deus solus est suum esse, dum creatura habet esse et illud habet ab alio. De hac similitudine analogica (et quidem intrinseca) loquitur sanctus Thomas, I* q. 4r a. 2 et 3, et in nostro articulo, ad : « Agens universale (scil. Deus),' licet non sit univocum, non tamen est omnino aequivocum, quia sic nm faceret sibi simile, sed potest dici agens analogicum. »— Ad 2*: « Similitudo creaturae ad Deum est imperfecta, quia etiam nec idem secundum genus repraeseniat, ut dictum est q, 4, a. 3. »

Solvuntur objeetiones.

i° objectiones agnosticorum. Non est proportio.. finiti .ad infinitum, Atqui analogia praedicta supponeret hanc proportionem.

Respondetur : non est - proportio quantitativa seu proprie accepta, concedo ; non est proportio in sensu proportionalitatis, nego ; et sic habetur sufficiens simiiitudo dependenter a causalitate divina. Cf. Sanctum Thomam, de Veritate, q. 2, a. 1 et a. 11 ; q. 22, a. 7, ad 9™.

Insiantia: magis differt Deus a creatura, quam' creatura a-nihilo, unde dicitur : « substantia mea quasi nihilum ante te » Ps. 38, 6. Atqui non est analogia inter ens creatum et nihilum. Ergo...

Respondetur : distinguo majorem : quoad modum essendi, concedo ; quoad rationem entis, nego.

Instantia : perfectiones divinae ut intelligere et velle non possunt identificari quin destruantur. Atqui secundum praedictam doctrinam dentificantur in Deo. Ergo destruuntur.

. Respondetur : distinguo majorern : non possunt identificari immediate ita ut intelligere reducatur ad velle aut e converso, concedo ; ntfn possunt identificari in ratione formali eminentiori Deitatis, quin destruantur nego Cl Cajetanum in Iam q. ^ a< 5# n0 VIL Quae gunt diyisim 1q inferi;ribus sunt umte in superioribus. Deitas est ratio formalis ita eminens ut aequivaleat mtelligentiae, voluntati, etc, quae in ea sunt formaliter eminenter. Deitas nempe praebet fundamentum ad hos conceptus diversos.

Et praedictae perfectiohes non possunt quidem sic identificari secundum modum creatum, sed secundum modum increatum. Imo exigunt ex propnis identificari essentia et esse, item potentia operativa et operari eo ipso quod sunt absq.ue uUa potentialitate. - Intelligere autem et velle identificantur non sub ratione entis, sed sub ratione Deitatis. Propterea mttma concihatio attributorum Dei remanet nobis abscondita quia non habemus conceptum proprium Deitatis.

Objectiones oppositae Scoti et Scotistarum, qui admittendo analogiam, volunt tamen retinere univocitatem entis per respectum ad Deum et ad creaturas. Pro Scoto ratio formalis entis est, non solum proportionaliter una, sed simpliciter una in Deo et in creaturis.

DE NOMINLBUS PER PRIUS DICTIS DE DEO ja objeciio : conceptus entis perfecte praescindit a Deo et a creatura, quia aliquis potest esse certus v. g. quod caritas est ens et dubitare utrum caritas sit Deus an creatura. Ergo conceptus entis est simpliciter unus.

Respondetur : ad praedictum dubium sufficit quod conceptus anaiogus entis non.explicet analogata, quae continet non solum virtualiter ut genus includit species diversas, sed actu implicite. Etenim ens est id quod est; sive a se, sive ab alio ; et varias modalitates entis adhuc sunt ens, e contra rationalitas non est animalitas.

Instantia : si in conceptu entis actu impiicar eniur Deus et creatura, de quocumque praedicaretur ens, praedicaretur Deus. Atqui consequens est absurdum, ergo et antecedens.

Respondetur : distinguo antecedens ; si in conceptu entis actu implicarentur conjunctive Deus et creatura, concedo ; si in eo implicantur disjunctive, nego. Etenim ens est id quod est, aut a seipso, aut ab alio ; aut dicitur disjunctive, non conjunctive.

Cf. Cajetanum, in hunc articulum, et in suo tractatu de Analogia nominum, c. v et x,

Vxde infra post art. VII comparationem hujusce doctrinae sancti Thomae cum doctrinis Scoti et Suarezii.