Caput XIII. Cardinalis Bellarmini libri adversus Barclæum ; Senatus decretum, antiquis ejusdem Senatus decretis congruum, quæ sacra Facultas susceperit : regii consilii decretum…

Cardinalis Bellarmini libri adversus Barclæum ; Senatus decretum, antiquis ejusdem Senatus decretis congruum, quæ sacra Facultas susceperit : regii consilii decretum, Perronii cardinalis opera.

Anno 1610, 26 novembris, aliquot mensibus post Henrici IV infandam ac parricidialem caedem, cardinalis Bellarmini tractatus de Potestate Summi Pontificis in temporalibus, adversus Guillelmum Barclæum, prodiit. Is statim à Parlamento Parisiensi est proscriptus, « vetitumque est, sub poenis læsæ majestatis, ne quis eum librum haberet, ederet, venderet, ut qui contineret falsam et detestabilem propositionem, eo pertinentem, ut submitterentur homini à Deo constitutæ supremæ potestates ; et adversus eorum personas et imperia subditi populi cogitarentur. » Interdictum toto regno, ne quis eam propositionem directe vel indirecte doceret.

Hoc senatus decretum consonabat ei quod ab eodem senatu, anno 1561, editum fuerat, jussusque Tanquerellus hæc verba promere : « Mihi displicet, quod dixerim, quod Papa Christi Vicarius Monarcha, spiritualem et sæcularem potestatem habens, principes suis præceptis rebelles, dignitatibus privare potest. »

Item ab eodem senatu, anno 1595, eamdem doctrinam ejurare jussus est Florentinus Jacob clericus regularis sancti Augustini,

Utroque decreto vetita sacra Facultas hanc doctrinam permittere, gratias senatui egit decretisque paruit.

His ergo consona adversus Bellarmini librum senatus decreverat ; cujus decreti, cardinalis Perronii opera, suspensa est à supremo regis Consilio, executio, usque ad regis beneplacitum ; decretumque id ea est forma, qua rege præsente decerni solet,

Causabatur Perronius Bellarmini in Ecclesiam merita, dicebatque, pupillo principe ac novo principatu, omitti oportere ea, quæ Romanæ curiæ displicerent. Datum ergo temporibus, ut res in suspenso haberetur ; neque quidquam aliud potuit impetrari. Data clam opera est, ne Bellarmini hic evulgaretur liber, aut sententia doceretur, virique tantum nomini et honori parcitum. Alii laudabant Perronii prudentiam : plerique, hoc obtentu, veterem Galliæ vigorem infringi, et gliscere adulationem dolebant.