Articulus 4

Prosecutio numerationis istius a quartodecimo.

DEINDE Mahon subjungit : Quatuordecim sunt candelæ procedentes usque thronum Dei, longitudine itineris quingentorum annorum. Istud ad aniles atque Judaicas pertinet fabulas. Sed quid intelligit computator iste per has candelas? An candelas ex aliqua pingui aut mixta materia, materialique igne ardentes? Sed absit ista fatuitas, ut vel tales candelæ, vel quæcumque corporalia luminaria credantur supernam ac supercœlestem Beatorum mansionem ac patriam Creatorisve thronum illum illuminare, aut coram supersplendidissimo, superpulcherrimo et supersimplicissimo Deo fulgere, coram quo angeli sancti et omnes Beati incomparabiliter clarius illis splendent. Unde et Isaias propheta cœlestem Jerusalem, paradisum ac patriam alloquens, ait : Non erit tibi amplius sol ad lucendum per diem, neque splendor lunæ illuminabit te; sed erit tibi Dominus in lucem sempiternam, et Deus tuus in gloriam tuam.¹ Hinc et Joannes apostolus fatetur : Civitas non eget sole neque luna; nam claritas Dei illuminabit eam.² Candelæ itaque neque ad illuminandum neque ad ornandum ibi locum habent.

Quindecim, quoniam Alcoran continue quidem descendit a summo cœlo usque ad infimum, inde paulatim lapsum usque ad quintumdecimum diem Ramadan. Jam ab exordio operis hujus copiosissime est probatum, Alcoranum hæreticis pravitatibus, injustissimis legibus fabulationibusque mendosis et sacræ Scripturæ valde contrariis esse repletum.³⁴⁵⁶⁷ Nequaquam ergo descendit a Deo, neque de cœlo. Nihilo minus est quærendum qualiter dicat Alcoranum descendisse a summo cœlo. Aut enim per Alcoranum intelligit materialem librum in quo continebantur leges et scripta aut revelationes per quas instructum se dixit divinitus, sive doctrinas in libro illo descriptas. Primum dici non potest : quia nec Moysi, nec Davidi, nec Christo taliter missus est liber a Deo. Sed Moyses ex revelatione et illuminatione divina libros suos, Deo jubente, conscripsit ; similiter David suos psalmos, et reliqui Prophetæ proprias prophetias. Christus vero personaliter librum nullum edidit neque composuit; sed post missionem et susceptionem paracleti Spiritus Sancti, doctrinam et opera Christi, id est Evangelium, conscripserunt quatuor Evangelistæ. Porro, si nomine Alcorani intelligit revelationes sive doctrinas ac leges quas sibi divinitus dixit missas, constat quod tali revelationi sive doctrinæ non competit per tantam moram descendere. Denique, quocumque modo accipiat Alcoranum, falsum tamen hoc probatur : quia (ut paulo ante jam dictum est, et Mahon asseruit) non simul descendit verbum Dei seu Alcoran super eum;⁸ angeli vero velocissime et infra brevissimam horam a cœlo in terram descendunt, quia secundum veritatem incorporei spiritus sunt : non ergo ita paulatim usque ad quintumdecimum diem angelus fuit in motu allationis Alcorani. Verumtamen ad reprobationem hujus dicti sufficiunt ea quibus probatum est falsa in Alcoran contineri.

Sedecim sunt legiones angelorum Cherubim circa thronum Dei, laudantes nomen Domini sui. Istud faciliter reprobamus : quia (ut Christus in Evangelio tangit) quilibet homo in sæculo isto habet angelum sanctum sui custodem.⁹ Omnes autem angeli qui singulis hominibus pro custodia deputantur, sunt de infimo ordine angelorum, quemadmodum divinus Dionysius a Paulo apostolo eruditus aliique sancti Doctores testantur.¹⁰ Potest quoque rationabiliter hoc persuaderi : quoniam Deus in regimine universi ordinate procedit, ideo inferiora per proxime superposita regit; nec fit processus a distanti in distans, nisi per medium, regulariter generaliterque loquendo. Ad minus ergo sunt tot angeli de infimo choro quot sunt homines in hoc mundo. Nam et increduli, pueri quoque materno in utero, angelos habent custodes : fetui namque in utero possunt adversa et nociva contingere, a quibus habet eum angelus custodire. Præterea, ut divinus Dionysius docet, in angelicis hierarchiis quanto chorus seu ordo est altior, eo plures continet angelicos spiritus.¹¹ Cherubim vero est summus angelorum chorus post Seraphim : idcirco multo plures angeli sancti sunt in eo quam in infimo choro. In infimo autem choro sunt quasi incomparabiliter plures angelorum legiones quam sedecim : ergo et in ordine Cherubim.

Septemdecim sunt nomina Dei inter imum terræ et infernum : quæ si interposita non essent, erumpens æstus inferni, totum mundum consumeret. Hic quærendum est quid per nomina ista Dei intelligat : an aliqua vocabula scripta aut aliter exarata, quæ habeant virtutem restringendi flammam inferni ? Sed talia Dei nomina sunt multo plura quam decem et septem. Et cur unum nomen Dei non sufficit ad istud agendum ? Denique infernus in medio terræ creditur situs, juxta illud Isaiæ : Præparata est Topheth, id est gehenna, a rege, videlicet Deo, profunda, id est in medio terræ sita.¹² Unde in Scripturis frequenter lacus vocatur, et in Apocalypsi Joannis puteus abyssi nominatur. Quomodo igitur « inter imum terræ et infernum » posita sunt nomina ista, quum infernus in medio terræ sit ?¹³ Iterum, quum tanta sit terræ spissitudo, quomodo æstus inferni eam penetraret, quamvis non essent interposita nomina illa ? Adhuc, inter omnia elementa terra est frigidissima : resisteret ergo calori sibi contrario. Rursus, ignis conflagrationis, qui in fine sæculi terram purgabit, quamvis præcalidus erit, non tamen terram omnino consumet. Et breviter, Deus omnipotens solo imperio æstum inferni intra suos continet terminos, sicut et aquam maris, ne terram operiat, quemadmodum Job effatur : Quis conclusit ostiis mare, quando erumpebat quasi de vulva procedens? Circumdedi illud terminis meis, et posui vectem et ostia, et dixi : Hucusque venies, et non procedes amplius, et hic confringes tumentes fluctus tuos.¹⁴

Octodecim sunt interstitia inter thronum Dei et aerem : quæ si interposita non essent, claritas Dei totum mundum excæcaret.

Hic oportet inquirere quid vocet thronum Dei, et quid claritatem ipsius. Si enim thronum Dei appellat summum cœlum, aut quodcumque supremum creatum in quo Deus residere dicatur, tunc erunt multo plura interstitia, secundum Mahon, quam decem et octo : quoniam infra ponuntur septuaginta intervalla lucis et alia etiam plura intervalla inter solium Dei et aerem.¹⁵ Si autem per thronum Dei intelligit aliquem ordinem angelorum, vel quemcumque angelicum spiritum, quærendum est quomodo inter thronum sic sumptum et aerem sint decem et octo intervalla. Omnes quippe angelici spiritus, secundum veritatem, sunt in uno cœlo supremo, quod cœlum empyreum appellatur, quanquam infra dicatur oppositum; et post cœlum empyreum non sunt nisi orbes cœlestes mobiles cum sideribus et planetis, qui orbes sunt novem aut decem; post quos est ignis elementaris, deinde mox aer. Quærendum ergo quæ et qualia sint interstitia ista.

Præterea, claritas Dei quæ mundum excæcaret nisi interposita essent interstitia ista, vel est increata lux seu claritas Dei, aut claritas quædam creata. Primum dici non potest, quoniam claritas illa est ipsemet supersplendidissimus Deus, incircumscriptibilis et immensus, qui nullo clauditur termino, atque (ut per Jeremiam ait prophetam) cœlum implet et terram :¹⁶ sicque inter illam et aerem non sunt interstitia media, imo ipse Deus solus omnia ambit et penetrat, ipsis quoque essentiis rerum illabitur. Si autem per claritatem Dei intelligit claritatem creatam, quæro an claritas illa sit corporalis atque sensibilis, an spiritualis ac insensibilis. Si primum, quæritur quid sit ejus subjectum. Si dicatur quod thronus Dei, infertur (ut ante) quod inter thronum Dei et claritatem illam sint multo plura quam decem et octo interstitia ista. Quumque interstitia ista ponantur inter thronum Dei et aerem, ne claritas Dei mundum excæcet, non videtur hæc claritas posse poni infra thronum, sed vel in eo, aut supra. Porro, si claritas ista spiritualis insensibilisque dicitur, sola mente percipitur, nec poterit totum mundum cæcare, nec ejus irradiatio per corporalia interstitia impeditur. Et breviter, quidquid dicatur, istud est irrationabile atque ficticium. Deus enim excelsus et benedictus, qui (ut in libro Sapientiæ scriptum est) omnia in numero, pondere et mensura¹⁷ constituit, sui ipsius increatam immensamque claritatem, omnem quoque suam claritatem creatam, rerum capacitatibus temperavit ac temperat, et absque omni interstitio temperare sic potest, ne mundum excæcet.

Novemdecim sunt brachia Zachar, fluvii infernalis, qui in die judicii valido clamore sonabit. Fatemur et nos in inferno ad augmentum supplicii damnatorum consistere aquas. Unde in Job de damnato profertur :¹⁸ Ad calorem nimium transeat ab aquis nivium.

Viginti, quia vicesimo die Ramadan descenderunt psalmi super David. Falsitas hujus ex præhabitis innotescit, quum dictum sit et probatum, quod non simul, sed temporibus valde a se distantibus ac diversis, datæ sint David revelationes et illuminationes divinæ, ex quibus psalmos conscripsit.¹⁹

Vicesimo primo die Ramadan natus est Salomon, et montes laudaverunt Dominum. Si per « montes » intelligit eminentia quædam terræ cacumina, certum quod illa, intellectu carentia, Salomonis nativitatem non agnoverunt, nec Dominum proprie laudaverunt, nisi forsan eo modo loquendi quo in Scripturis omnis creatura Deum laudare ac benedicere perhibetur. Præterea, quum David, Elias, Moyses multique alii Salomone fuerint sanctiores, cur in Salomonis ortu montes Deum specialiter laudasse narrantur? An ideo hoc dixit Mahomet quia et Salomon ad tempus totus fuit carnalis ac concupiscentiis deditus, sicut et ipse usque in finem? Salomon tamen pœnituisse creditur, non Mahometus.

Viginti duo: nam vicesimo secundo die Deus ignovit peccatum David. — Viginti tria, quia vicesimo tertio die Ramadan natus est Christus. Quibus verbis adjicit Mahometus orationes Dei super eum: quod si intellexit quasi pro Christo orandum sit, perfidum est ac blasphemum, quoniam Christus verus est Deus, et ejus humanitas plene est glorificata. Verumtamen agnoscendum, quia secundum veritatem Christus natus est vicesimo quinto die Decembris.

Vicesimo quarto die locutus est Deus Moysi. Non uno determinato die dumtaxat, sed pluribus valde atque per multos annos Deus locutus est Moysi.

Vicesimo quinto die divisum est mare Rubrum. Vicesimo sexto dedit Deus tabulas Moysi. Vicesimo septimo deglutivit cetus Jonam. Ista modici sunt momenti.

Vicesimo octavo reddidit Deus visum Jacob, quum afferret Judas camisiam Joseph. Hujus dicti falsitas præcedenti libro, articulo tricesimo tertio, ex Geneseos textu luce clarius est ostensa.

Vicesimo nono assumpsit Deus Enoch. Tricesimo abiit Moyses in montem Sinai. Hæc quoque perpauci sunt ponderis quantum ad quotam hanc temporis. Moyses autem in montem Sinai non uno dumtaxat die sed multis ascendit, ut patet in Exodo.²⁰

Hic interrupit Judæus verba Mahon, dicens: Fac breve, o optime Mahomet. Faciam, inquit, quod postulas; sed ne ante finem quæsiti desistam. Quadraginta sunt dies quos jejunavit Moyses. Quum Christus, qui etiam tot jejunavit diebus, fuerit Moyse major, etiam Mahon teste, cur non potius dies jejunii Christi pro quadragenario assignavit?

Footnotes

1. Is. LX, 19. ↩

2. Apoc. XXI, 23. ↩

3. Apoc. XIV, 27, 28. ↩

4. Apoc. XII, 29, 30. ↩

5. Exod. VII, 20. ↩

6. Num. XX, 11. ↩

7. Exod. XIV, 21. ↩

8. art. II. ↩

9. Matth. XVIII, 10. ↩

10. De Coelent hier. c. vii ↩

11. Cf. I. XXI, p. 222 L. ↩

12. Is. xxx, 33. ↩

13. Apoc. II, 1, 1. ↩

14. Job xxxviii, 8, 10, 11. ↩

15. art. vii. ↩

16. Jer. xxiii, 24. ↩

17. Sap. xi, 21. ↩

18. Job xxiv, 19. ↩

19. art. ii. ↩

20. Exod. xix, xxiv, xxxii, xxxiv. ↩