Articulus 12
Responsio Mahomet de paradisi deliciis.
CONSEQUENTER ait Judæus : Et quæ incolis ejus vita sit, oro, plane describas. Respondit : Paradisi solum aureum, smaragdis et hyacinthis crebro interpositis est distinctum, omni fructifera consitum arbore, decurrentibus per amæna fluentis, quorum alia quidem lac, alia mel album, alia vinum purissimum fundunt; dies ejus mille annorum, annus quadraginta millium annorum. Quid ergo? Numquid non ista beatitudini videntur sufficere? Ait : Quin imo. Ecce quanta carnalitas ! quanta cæcitas ! quam vilissimus error ! Quasi objecta hæc gustus et habitaculum corporale visum externum oblectans felicitati sufficiant, quum felicitas sit status omnium bonorum aggregatione perfectus, et corporalia bona spiritualium comparatione bonorum permodici sint momenti : præsertim quum vera felicitas sit supremæ virtutis operatio optima, utpote summi et incommutabilis veri ac boni clara et fruitiva contemplatio, affectuosissima atque dulcissima ; cujus felicitatis respectu, prætacta illa sensualis beatitudo, etiam delectatione tactus ei adjecta, nomine beatitudinis prorsus censetur indigna. Sed de his, quoniam clarius diffusiusque præhabita sunt libro secundo, pertranseo.
Incolatum paradisi, habitum et usum exsequere. Respondit : Incolis ejus quidquid desiderari poterit, mox aderit. Omni siquidem vestientur colore, præter nigrum : qui color neminem illuc attinget, excepto præcone meo, qui ob insigne hujus vitæ meritum, proprium colorem singulari privilegio retinebit. O quam incomparabiliter pulchrius, secundum christianæ fidei veritatem, vestientur corpora electorum in cœlis dote claritatis ! quia, ut Christus promisit, fulgebunt ut sol in regno Patris cœlestis.1
Sequitur : Perfecti omnes erunt? Ait : In statura quidem Adæ, in forma vero Jesu Christi. Ex hoc sequi videtur, quod omnes erunt æque magni æqualiterque dispositi : cujus oppositum verius est. Denique Paulus apostolus in epistola ad Ephesios :2 Occurremus (inquit) in virum perfectum, in mensuram ætatis plenitudinis Christi. Hoc est, in ætate resurgemus et occurremus qua Christus consummatus est et de mundo migravit ad Deum Patrem. Non ait Apostolus, In mensuram corporis et staturæ Christi, sed, ætatis : quoniam unusquisque proprii corporis mensuram sive staturam recipiet quam in juventute habuit, quamvis senuerit ; vel habuisset, nisi ante obisset. Monstruosis tamen quod deest, divina virtute supplebitur, ne quid indecens sit in eis. Insuper, si omnes erunt in forma Christi, eruntne ergo æque formosi? Quod non congruit opinari, quoniam quo in vita præsenti fuerunt sanctiores, eo in futuro erunt mente jucundiores et corpore formosiores. Rursus, si omnes erunt in forma Christi, ergo viri ac feminæ ejusdem dispositionis consistent : quod absit, præsertim quantum ad vultus physionomiam.
Assume nunc de victu et voluptate eorum, a primo introitu incipiens. Respondit :3 Primum quidem ingressis paradisum proponetur vescendum jecur piscis Albisbusi, cibus ultra quam possis mirari delectabilis ;4 succedent fructus arborum potusque de fluentis paradisi. Deinde quidquid affectaverint præsto erit. Horum falsitas abundanter jam supra probata est. O quanto verior atque subtilior est sanctorum et catholicorum doctrina Christianorum, dicentium quod post resurrectionem finalem corpora electorum glorificata erunt, animabus suis beatis plenissime obedientia et subjecta ; atque in tantum animarum beatitudo in corpora redunda-5 bit, quod cibo et potu nequaquam egebunt; tam inæstimabilis quoque supernaturalis ac spiritualis suavitas inerit animabus, quod delectationem istam gustus et tactus quam Mahomet somniavit, prorsus despicient! Est tamen probabile quod in regno cœlesti erit vocalis laus Dei inopinabiliter dulcis, quæ corporeum quoque auditum ineffabiliter delectabit. Postremo, intuitus pulchritudinis corporis Christi ejusque Genitricis piissimæ et aliorum Sanctorum, potissime autem Christi, indicibiliter oblectabit etiam exteriorem visum hominum beatorum.
Ait: Nonne ut comedent, sic etiam egere oportebit? Respondit: Non. Ait: Anne panes carnesque comedent? Respondit: Plane quidquid gestierint, oblectamento tantum, non fame, præter illicita, quæ nec ipsis placebunt. Ait: Quænam? Respondit: Verbi gratia, caro suilla. Ait: Beasti me, optime Mahomet. Eam siquidem et nobis Judæis et suo populo non sine causa prohibuit Deus: quam velim (ni pigeat) pandas. Respondit: Placet. Ecce ex his patet quod iste Judæus non fuerit veraciter christianus; et si aliquo modo fuit, Ebion ita christianus fuisse videtur, legalia putans simul cum Evangelio observanda:6 cujus oppositum supra ostensum est.
Deinde subjungitur Mahometi responsio cur caro porcina edi non debeat. Etenim ait: Nam Jesus Christus dum rogaretur a discipulis ut modum arcæ Noe habitumque superstitis in ea generis humani exponeret, rogantes audiens, formulam ex luto inter manus suas confectam projecit humi, et ait: Surge in nomine Patris mei. Et surrexit homo canus. Cui Christus: Tu quis es? Respondit: Ego sum Japhet, filius Noe. Cui Jesus: Itane canus mortuus es? Respondit: Nequaquam, sed in ipsa hora putans me ad diem judicii surgere, metu canus effectus sum. Verba hæc multipliciter reprehensibilia sunt. Constat namque in primis, totam istam historiam a Mahon esse confictam: præsertim quia narratio sequens, quam adscribit Japhet præfato, mendosa est, ut paulo post ostendetur. Præterea Mahon, qui sæpe in Alcorano affirmat Deum non esse Patrem, nec Jesum esse Filium ejus, hic refert Jesum dixisse, Surge in nomine Patris mei: sicque Deum vocavit Patrem, insinuans se Filium ejus. Rursus, si Christo formulam illam luteam humi projiciente, atque dicente, Surge, surrexit homo canus; quærendum an anima Japhet vere in illa materia lutea fuit, item an eam substantialiter informavit, tanquam actus intrinsecus et substantialis forma illius. Quod si sic fuit, prior forma illius materiæ fuit expulsa, quum non sint in eodem duæ formæ substantiales; fuitque illa materia repente sic transmutata et qualificata: quod utique Deus potuit, quamvis factum non sit. Postremo, anima Japhet tempore conversationis Christi in mundo, fuit in limbo patrum sanctorum, quoniam Japhet fuit vir justus. Anima igitur illa certa fuit de sua salute. Ergo, quamvis suscitatus fuisset, non tamen ex pavore judicii subito canus fuisset effectus, sed cum ingenti venisset fiducia.
Sequitur: Præcepit ergo Jesus Japhet ut omnem historiam arcæ discipulis rogantibus exponeret. Tunc ille rem omnem a primordio narrans, pervenit ad locum ubi quum domus secessus pondere egestionis arcam inclinaret, timuimus (inquit) valde. Consuluit itaque pater Noe Deum. Cui Deus: Adduc (inquit) elephantem, et verte posteriora dorsi ejus super locum. Et fecit sic. At ubi elephas fimum suum hominum egestioni injecit, surrexit sus grandis. Satisne ergo videtur causæ, o Abdia, vitandi animal immundum? Ait: Certe satis. Ecce quam ridicula responsio, et tam divinæ Scripturæ quam naturali rationi contraria!7 Scriptum est enim in Genesi, quod de animalibus immundis assumpsit Noe secum in arcam duo et duo, de animalibus vero mundis septena et septena. Sus ergo fuit in arcam perducta. Non ergo necesse fuit in arcam porcum aliquam gigni, nisi forsan propter massæ immundæ dispersionem. Et quamvis sus illa fuisset, non tamen ex ea generati essent porci sequentes, sed ex ea quam Noe adduxit in arcam : et sic ratio ista locum non habet. Præterea, generatio illa porcæ ex fimo elephantis et stercoribus hominum, non fuisset naturalis : alioqui quotidie fieret. Nec est credendum quod Noe et exsistentes cum eo, timuerunt periclitari in arca ex ejus quacumque inclinatione, quia divinitus certificati fuerunt de sua præservatione ibi ab omni periculo.
Sequitur : Quæ, scilicet sus, quum massam omnem dispergeret, conceptum insuetis naribus edidit murem : qui quum tabulas roderet, consulto Domino, percussit pater Noe leonem in fronte. Percussus leo concitus, flamine anxio cattum naribus ejecit. O quam stulta et falsa sunt hæc ! Neque hæc naturaliter fieri poterant ; nec Deus ea sine rationabili causa sic supernaturaliter fecit : quia et catti ac mures individua erant in arcam adducta. Nec aliquo modo putandum quod mus in arca tabulam quamcumque rodere attentavit, quum nec immitia animalia se invicem læserint : ab actibus namque nocivis divina compescebantur virtute.
Dic si etiam mulieribus in paradiso commisceantur, idque naturaliter, et qua lege. Respondit : Si ullum oblectamenti genus deesset, minime esset plena voluptas. Quin imo quascumque et quotcumque volunt, habent, et qualiter et ubi et quando et quantum et quoties volunt, sine mora et difficultate : ita quidem quod quas hic habuerunt uxores fideles, habebunt et ibi;8 ceteræ, concubinæ erunt; ancillarum vero non erit numerus. Horum falsitas secundo libro copiose ostensa est. Nec requirit plena Beatorum felicitas ac voluptas absolute omnem voluptatem, sed omnem voluptatem decentem : alioqui essent in eis multæ indecentissimæ voluptates, masculorum in masculos, etc. Præterea, quum electorum certus sit numerus, feminarum paradisi esset numerus certus ; nec poterunt viri feminas tot habere ut sonant hæc verba, præsertim quia fortasse tot viri essent ibidem quot feminæ. Probatum est quoque, quod multitudo hujusmodi uxorum et concubinarum ac ancillarum sit prorsus illicita.9 Imo, secundum doctrinam hanc quid esset paradisus, nisi spurcissimus, impurissimus ac bestialissimus locus, prostibulum ac lupanar ?
Footnotes
Chapter 83 of 114