Proœmium

DIALOGION

DE FIDE CATHOLICA

DE PRÆCIPUIS QUIBUSDAM PUNCTIS ORTHODOXÆ FIDEI, EUCHARISTIA VIDELICET, ANGELIS BONIS ET MALIS, PRÆDESTINATIONE, PRÆSCIENTIAQUE DEI.

THEOLOGUS. — Unigenitus Dei Dominus noster Jesus Christus, Caro (inquit) mea vere est cibus, et sanguis meus vere est potus. Joann. VI, 56.

PHILOSOPHUS. — Quid est hoc? Quis enim audeat Dominum suum manducare?

THEOLOGUS. — Noli effici sicut equus et mulus, quibus non est intellectus.¹ Nonne ipsa superessentialis divinitas, angelorum omniumque Beatorum est cibus? Sicut ergo divinitas Christi cibus est comprehensorum, sic caro ejus cibus est viatorum. Illa triumphantes alit et satiat, atque felicitat; ista militantes confortat, sustentat, et ad beatitudinem veram perducit.

PHILOSOPHUS. — Nunc clare conjicio quia caro Christi non nisi spiritualis est cibus, nec in hostia seu illa placenta nisi repræsentative spiritualiterque esse censetur.

THEOLOGUS. — Aliter est. Vere enim substantialiterque in ea continetur. Dicitur tamen caro Christi cibus spiritualis ob duplicem causam: primo, quoniam alit non carnem, sed mentem; secundo, quia non accipitur, nec masticatur, nec dentibus teritur, neque resolvitur, quemadmodum alii cibi: sed quum manducatur, non mutatur in edentem; imo si digne edatur, manducans in ipsum mutatur, Christo incorporatur, gratia venustatur, et vere spiritualis efficitur. Constat igitur quia caro Christi corporalis cibus est secundum substantiam, quoniam est verum corpus; sed est spiritualis cibus ratione effectus, et propter modum sumendi.

PHILOSOPHUS. — Patenter, precor, declara quid fides christiana de cibo hoc teneat, quatenus hoc audito, sciam quid quæram atque opponam.

Footnotes

1. xxxi, 9. ↩