Capitulum 19

De iis qui ex indignatione jejunant.

A LIUD rursus est genus tristitiæ pessimum et profanum, quod recitatione indignum consisteret, nisi a quibusdam Fratribus admitteretur: qui dum contristati fuerint aut irati, a cibo pertinaciter abstinent, ita ut (quod dicere non valemus absque pudore) hi qui dicunt se non posse refectionem differre usque ad horam sextam aut nonam, quando tranquilli sunt, jejunia biduana non sentiant quum fuerint repleti tristitia aut furore, et tantam inediæ defectionem sustentent iracundiæ satietate. In quo evidenter incurrunt sacrilegii crimen, tolerando diabolica elatione jejunia soli Deo offerenda pro cordis humiliatione purgationeque vitiorum. Quod tale est quasi orationes et sacrificia offerant dæmoniis, et non Deo, diis quos ignorabant.¹ patientiæ ac mititatis nequaquam posse impleri contrario spiritu, puta zelo impatientiæ ac furoris. Siquidem Dominus et Salvator instruens nos ad profundam patientiæ mansuetudinisque virtutem, ut scilicet proferamus eam non labiis tantum, sed recondamus eam in intimis animæ nostræ visceribus, dedit nobis hanc perfectionis evangelicæ formam : Si quis te percusserit in dexteram maxillam tuam, præbe ei et alteram. Subauditur sine dubio, dexteram. Quæ est alia dextera, nisi