Capitulum 20

De quorumdam simulata patientia, qui alteram maxillam offerunt verberandam.

NON ignoramus etiam aliud genus amentiæ, quod in quibusdam Fratribus reperitur sub colore patientiæ veræ, quibus parum est jurgia commovisse, nisi verbis instigatoriis provocent alios et irritent ut percutiantur ab eis. Quumque fuerint vel leviter cæsi in una corporis parte, ingerunt aliam ad cædendum, quasi impleturi per hoc perfectionem illius consilii : Si quis te percusserit in dexteram maxillam tuam, præbe ei et alteram.¹² Penitus ignorantes vim propositumque Scripturæ, evangelicam patientiam putant se adimplere per iracundiæ vitium, ob quod radicitus exstirpandum, prohibetur non solum talio et concertandi provocatio, sed etiam mitigare jubemur verberantium iram tolerantia injuriæ geminatæ seu repetitæ. interioris hominis facies? Christus namque per hoc cupit exstirpare de interioribus animæ omnem fomitem iræ, ut si exterior dextera acceperit impetum percutientis, mens ipsa interior præbeat per humilitatis assensum suam dexteram feriendam, compatiens exterioris hominis compassioni, et corpus suum subjiciens injuriæ ferientis, ne vel tacite intra se moveatur de exterioris hominis percussione.

Videtis ergo illos præfatos longe distare ab evangelica perfectione, quæ patientiam docet servandam non verbis tantum, sed interioris cordis tranquillitate; eamque præcipit sic custodiri a nobis, quum adversum quid accidit, ut non solum nos ipsos servemus alienos ab iracundiæ passione ac perturbatione, sed etiam humillantes et subdentes nos illis qui moti sunt, cogamus eorum injurias ad placiditatem reverti expleta satietate percussionis eorum, vincendo nostra mititate furorem ipsorum ; sicque implebimus illud Apostoli : Noli vinci a malo, sed vince in bono malum.³ Quod certissimum est non posse impleri ab illis qui verba caritatis et humilitatis emittunt illo spiritu ac tumore, ut non solum non mitigent conceptum furorem, sed faciant eum magis fervere tam in suo quam in sensu fratris commoti. Qui quamvis possent aliquo modo mites ac placidi permanere, nec sic caperent aliquos fructus justitiæ, eo quod vindicare sibi conentur patientiæ gloriam cum proximi damno : per quod omni modo sunt alieni ab apostolica caritate, quæ