Skip to the text

Le XIII d'aout : En la fête de saint symphorien, martyr

En la fête de saint symphorien, martyr 2

Semi double

Tout du Commun d'un Martyr non Pontife, excepté ce qu'il y a ici de propre.

Auxilium tuum nobis, Domine, quasumus, placatus impende: et intercedente beato Symphoriano Martyre tuo, dexteram super nos tua propitiationis extende. Per Dominum.

AURELIANO Principe, adversus Christianum nomen persecutionis diram procellam excitante, Augustoduni in ___________________

1. Saint Dominique n'est mentionné que dans l'édition de 1652

  1. Durant la mission qu'il prêcha à Autun, en 1648, le Bienheureux avait obtenu une relique de saint Symphorien. Cf. Annales, I, p. 167. C'est pour ce motif qu'il en fit célébrer la fête dans son Institut, en se servant de l'Oraison et des Leçons contenues dans le Propre d'Autun, qu'il inséra dans son Propre de 1652. Il les supprima dans les éditions suivantes. L'Église fait mémoire de saint Symphorien le 22 août. Gallia erat Symphorianus, Fausti nobilis viri filius, Christiana familia ortus, litteris et moribus probe institutus, ita ut primae aetatis florentes annos, senum mores et gravitatem prae se ferens, immaculatae mentis sinceritate superaret. Is cum pueritiae et adolescentiae metas praetergressus, ad virilis aetatis robur pervenisset, tantam virtutum suarum bonis omnibus spem atque admirationem fecit, ut eum jam, cum supernis Virtutibus, meritorum consortium habere putarent. Illustrabut enim eum coelestis sapientia, et spiritualibus gemmis ornata simplicitas; et ipse justum vitae tramitem tenens, male blandientis mundi naufragia, felici moderatione vilabat.

Lecon v

ERAT porro Augustodunensis civitas vanis idolorum superstitionibus impotenter serviens , in primis vero Berecynthiae matris daemonum cultui addicta. Ad cujus statuam adorandam cum solemni die multa populi frequentia convenisset, Symphorianus id facere contempsit. Quare publica seditionis praetextu comprehensus, Heraclio consulari, qui per id tempus in ea urbe agens, ex Aureliani edicto, Christianos undique ad supplicium conquirebat, sistitur. A quo pro tribunali jussus nomen ac vitae genus edicere, rogatusque ecquid causae esset cur statuam adorare noluisset, respondit: Christianus sum, Deum vivum adoro qui regnat in coelis: simulacrum vero daemonis non solum non adoro, verum etiam si permittis, malleis illud ipse comminuam. Itaque recitato Imperatoris edicto, cum nihilo secius in proposito persisteret, verberibus casus, in vincula conjicitur.

Postea ad certum diem ad Heraclii tribunal iterum vinctus adducitur, et blandis ab eo pollicitationibus tentatur, propositis honoribus, et stipendio publico, si diis sacrificare vellet. At Symphorianus: Nostrae, inquit, opes ac divitia semper in Christo sunt, quas nulla unquam vetustas, nulla temporis diuturnitas corrumpit: ac simul vanitatem deorum longo sermone irridens, capitali sententia damnatur. Dum vero ad supplicium duceretur, haec ad eum pia mater, de muro magna voce clamabat: Nate, nate, memento aeternae vitae, coelum suspice, et ibi regnantem intuere: tibi enim vita non eripitur, sed mutatur ip melius: facessat metus omnis tormentorum. Si hodie perduraveris, fili, ad coelestem gloriam et supernam nobilitatem felicissima commutatione migrabis. Qua matris cohortatione accensus Symphorianus, fortiter, Jesu Christi causa, carnifici collum praebuit. Ejus corpus a religiosis quibusdam viris clam sublatum, conditum est apud Fontem, in cellula quadam: ubi se crebro suis virtutibus prodens, ipsis quoque Gentilibus, ob miracula et sanitatum beneficia, admirationi et honori fuit.

MISSA In virtute tua, de Communi unius Martyris.

Chapter 50 of 56