Skip to the text
Ember
PT

Nn. 1581–1609

  1. Plurimi dantur gradus in contemplatione infusa, quos alii aliter distinguunt et numerant. Vestigiis autem inherentes S* TZhereste et S. Joannis a Cruce, agemus : 1° De oratione qutetudinis (de passivitate facultatum supertorum) ; 2° De unione plena (de passivitate omnium facultatum zzternarum), 3° De unzone extatica (de passivitate facultatum zudermarum et externarune transttoria); 4° De unione transformante seu de matrimonio spiritual (de passivitate stabzl: et permanente facultatum internarum et externarum). — Cum autem variis probationibus passivis preparetur anima ad orationem suavis quietudinis et ad matrimonium spirituale, dicemus etiam de his prohibationibus, videlicet mocte sensuum et! spiritus, ad mentem S. Joannis a Cruce.

I° DE ORATIONE QUIETUDINIS.

  1. A) Haud raro prius habetur quietude: artda, seu nox sensuum *, in qua cum contempla-. tione obscura et inconscia datur avzditas in sensibus et mente, conatus jugis et gravzs ad inti miorem cum Deo conjunctionem, ac multiplices. afflictiones (tentationes contra fidem, spem, castitatem, patientiam, anime pacem ; mala externa).

  2. B) Ad quietudinem swavem preparatur anima vrecollectione infusa, seu suavi et affectuoso recessu intellectus et voluntatis in Deum sub influxu gratiz specialis Spiritus Sancti; gauzetudo autem propre dicta est oratio infusa in qua tntellectus tntuetur et voluntas experitur Deum presentem, cum delectatione et inclinatione ad virtutum praxim 2. Hanc sequi potest somnus potentzarum, seu, juxta S. Theresiam, passivitas ipsius rationis (facultatis ratiocinandi) et memoriz 3.

2° DE ORATIONE UNIONIS PLENE (DE PASSIVITATE FACULTATUM INTERNARUM) 4.

  1. In oratione plene unionis, a) suspenduntur omnes interne facultates, ita ut earum usus totaliter divine motioni subdatur; b) et intima habetur certitudo de przsentia deitatis
  • De hac nocte cf. S. JOANNEM A CRUCE, Nuit obscure, 1. 1, ch. [X-XV; 1. II, ch. X, XIII.

2 Oratio quietudinis respondet guarte mansion Castelli interioris S. Theresize; in hac distinguitur oratio si/ens, oratio deprecatrix (in qua datur aliquando ebrietas spiritualis), oratio activa.

_3 Tempus orationis quietudinis initio brevissimum esse solet, spa- tio, ait S. Theresia (Vita, c. 4, n. 3) unius 4ve Maria, mox etiam per semi-horam protrahitur, et si est activa, potest durare per duos dies,

_‘4 Oratio unionis plenge respondet gaznée mansioni Castelli interioris, intra animam; unde oritur maximum gaudium nec datur distractio aut defatigatio.

3° DE UNIONE EXTATICA (DE PASSIVITATE TRANSITORIA FACULTATUM INTERNARUM ET SENSUUM EXTERNORUM)*.

  1. A) Unio extatica swav7zs est unio infusa anime cum Deo ita vehemens ut ertertoruim Sensuum suspenstonem vel alienationem producat2, Ejus forme sunt mentzs excessus (in qua sensus paulatim alienantur) raptus (qui fit per sabztam sensuum alienationem) et volatus spiritus (seu raptus in quo anima quasi e corpore egredi videtur).

Brevis esse solet unio extatica, praesertim completa, seu cum ligatione omnium facultatum ; sed incompleta diutius protrahitur 3.

  1. B) Datur etiam unio extatica dolorosa, seu nox spiritus 4 in qua anima, ut preeparetur ad unionem transformantem per remotionem imperfectionum, maximos patitur cruciatus in intellectu et voluntate 5.

4° DE UNIONE TRANSFORMANTE SEU MATRIMONIO SPI- RITUALI (DE PASSIVITATE CONTINUA FACULTATUM INTERNARUM ET EXTERNARUM) *.

  1. In unione ¢ransformante, seu consummata, que etiam matrimonium spirituale vocatur, t Unio extatica respondet sextze mansioni S Theresize.

2 Heec sensuum alienatio potest esse plus minusve completa, nec impedit usum libertatis, ita ut anima vere mereatur, juxta communem sententiam,

3 Dantur in vita sanctorum, exempla quze suadent extases etiam per plures continuos dies haberi, ut legitur in Vita S, Catharinze Senensis, S. Ignatii, S. Coletze, etc.

5 Unio extatica dicitur etiam desponsatio spiritwalis, quia’ datur in ea promissio divina animze facta eam in matrimonium spirituale assumendi, quee desponsatio, juxta S. Theresiam, in raptibus celebratur, quatenus Dominus animam preedilectam gratiis cumulat, quee monilia sunt et arrhee matrimenii.

6 Unio transformans respondet septzme mansiont S. Theresice.

datur sensus intimus ac fere continuus intime Dei prasentie et certitudo de hac presentia, et mira anime transformatio, cujus effectus, juxta S. Theresiam, sunt : 1) Perfecta sui ipsius oblivio ; 2) ardens desiderium patiendi pro Deo, servata tamen ejus voluntate ; 3) absentia desideriorum et poenarum interiorum; 4) zelus ardens ad sanctificandas animas.

In hunc sublimem statum ingreditur anima, auspice et duce Jesu, qui se videndum anime prabet per visionem imaginariam et intellectualem; postea intellectualiter apparet Beatissima Trinitas, que ineffabili gaudio mentem replet *.

ArT. III]. DE PHANOMENIS MYSTICIS EXTRAORDINARIIS 2. :

Agemus : 1° De phznomenis divznzs. 2° De phznomenis azadbolicis.

§ I. De Pheenomenis divinis3.

Phzenomena divina ordinis sunt zzdellectualis, vel psycho-physiologict.

I. Phenomena divina intellectualia.

Inter phenomena divina intellectualia numerantur revelationes private et gratiz gratis date. ;

2 Altiora sunt heec atque diviniora quam ut sermone valeant explicari terreno, vel humano valeant intellectui pervia fieri”’. NAVAL, Theologi@ ascetice et mystice cursus, n. 256.

? Extraordinaria dicuntur heec phanomena quia non semper contemplationem infusam comitantur, sed sunt quid przeternaturale.

3S. THERESIA, Vita, cap. XXV-XXX; Castellum animze, 64 mansio, et alibi; S. JOAN. A CruCE, Montée du Carmel, |. II, cap. XXI- XXX; POULAIN, SAUDREAU, GARRIGOU-LAGRANGE, FARGES; cf. Précts, p. 932.

THEOL. ASCET. ET MYST. Tg

  1. 1° Revelationes private. A) Revelatio privata dicitur manifestatio occultz veritatis alicui persone facta in bonum privatum, vi luminis supernaturaliter infusi4, sive per v7stones (corporeas, imaginarias, aut intellectuales), sive per Jocutiones divinas, sive per sensus atuinos (touches divines).

B) He revelationes generatim non fiunt nisi personis in statu mystico versantibus, nihil in se continent fidei aut bonis moribus contrarium, animam firmant in pace, gaudio, securitate et virtutum praxi; sed erroribus accessoriis permisceri possunt, quatenus divinum lumen non corrigit istos errores in mente jam existentes, et insuper quatenus verze revelationes a vidente adulterari aut non recte explanari possunt.

C) Zn praxt : 1) Ne propere judiciurm de revelationibus feratur. 2) Ne cum certitudine admittatur revelatio privata nisi datis argumentis apodicticis qua requiruntur a Benedicto XIV in libro de Canontzationtbus. 3) Nulla persone videnti admiratio significetur, servata tamen mansuetudine ut ita prudentibus interrogationibus melius dignoscatur num apparitio sit vera. 4) In rebus agendis, non soli revelationi fidendum est, sed rationes pro vel contra sedulo expendi debent 2.

  1. 2° Gratie gratis datz. Gratic gratis datz, de quibus S. Paulus in Ep. ad Corinthios, ez sunt que directe in bonum proximi ordi- nantur, t Revelatio publica continetur in Sacris Scripturis et Traditione, ab Ecclesia interpretatur, et fidei nostree proponitur.

2 Revelationibus privatis, si moraliter certze censeantur, assensum et obedientiam debent personze quibus factze sunt, aut quibus mandata deferuntur : ceterae autem personze non tenentur eas admittere aut eis fidem habere, licet iNz revelationes sint ab ecclesiastica auctoritate approbatze ; ita communiter.

Il. Phenomena divina psycho-physiologica.

  1. Inter hec phznomena dari possunt : a) levitatio, seu corporis elevatio; b) /umzna et suaves odores; ©) abstinentia a cibo et potu; d) stigmata, seu impressio vulnerum Christi in fronte, latere, manibus et pedibus, ita ut tamen deficiant morbida symptomata (ut suppuratio).

Priora sunt veluti pralibatio dotum quibus effulgent corpora gloriosa; stigmata autem manifestatio amoris Christi crucifixi.

Quz quidem omnia, utpote miraculosa, nonnisi post maturum examen admitti possunt, secundum regulas a Benedicto XIV traditas.

§ II. De phenomenis diabolicis*.

  1. Hec phenomena reducuntur ad odses- Sionem et possessionemt.

1° Obsessio dicitur status in quo aliquis a damone ab eo extra existente vexatur et affligitur, ita ut graves et diuturnz oriantur tentationes; obsessos dirigat moderator cum prudentia et bonitate.

2° Possessio est status illius in cujus corpore demon existit et operationes molestas exercet, Deo permittente. Cujus status signa sunt wsws lingue ignote, mantfestatio rerum occultarum, exercitium virium que notabiliter capacitates sub- Jjectt superant; remedia autem : purgatio con- scientie, usus SS, Eucharistiz, oratio cum jeju- .

nio, usus sacramentalium, et exorcismi juxta regulas Rztualis Romani adhibiti, cum licentia Ordinarii.

*RIBET, Mystique divine, t. 111; SAUDREAU, L'état mystique, ch, XXII-XXII11; Précis, p. 956.

ART. IV. QUASTIONES CONTROVERS },

Disputant auctores : 1° de zatura contemplationis infusze; 2° de vocatione universali ad contemplationem ; 3° de instanti quo regulariter incipit contemplatio.

§ I. De natura contemplationis infuse.

  1. Juxta omnes, in contemplatione infusa datur cognitio Dei exferimentalis aut quasi expevimentalts. Jamvero juxta quosdam hec cognitio est zmmediata, licet obscura et confusa?, sed communiter admittitur hanc cognitionem obscuram et confusam esse mediatam, 1. e., fieri ope specierum intelligibilium primo acquisitarum, deinde infusarum, sub influxu speciali donorum Spiritus Sancti.

§ II. De vocatione universali ad contemplationem.

Controvertitur utrum omnes anime in statu gratiz versantes vocationem habeant generalem, remotam et sufficientem ad contemplationem infusam, ut contendunt multi auctores 3,an econtra quedam tantum anime ad hoc gratuitum donum vocentur.

Forsan dici potest vitam christianam er se regulariter ordinari ad contemplationem infusam, tA. SAUDREAU, L’état mystique, ch. IX, XI, KIV et Appendices; A. POULAIN, Graces d'oraison; MGR LEJEUNE, art. Contemplation du Dict. de théologie; MGR FARGES, Phénoménes mystigues ; P, GARRIGOU-LAGRANGE, Perfect. et contemplation.

2 Ita sentiunt P. POULAIN, Graces d’oraison, c. VI, n. 16; P. MA- RECHAL, La muystiyue chrétienne (Revue de Philosopiie, 1912, t. XXX, p. 478); P. PICARD, La sazste cmmédiate de Dieu dans les élats mystiques, 1923.

3 Ita Dominicani PP. Arintero, Garrigou-Lagrange, Joret, Janvier, etc.; Benedictini Dom. Louismet, Huyben; Franciscanus Ludovicus de Besse; Carmelitanus Theodorus de St Joseph; [udista Lamballe; clerici szeculares, v. g., Saudreau, Ami du Clergé, etc.

774 CAPUT XXIV.— THEOL. ASCET. ET MYST.

licet de facto ad hanc non vocentur omnes anime in statu gratie versantes, pracipue ob earum indolem atque vite activee officia.*

§ III. De instanti quo incipit contemplatio infusa.

  1. Juxta quosdam ad vam tlluminativam pertinere dicende sunt xox sensuum et oratio guietudinis ; sed communiter admittitur contemplationem infusam habitualiter nonnisi in via unitiva inveniri.

Conclusio de directione contemplativorum.

  1. Quidquid sit de questionibus controversis, officium moderatori animarum incumbit : a) eas preparandi ad contemplationem per virtutum praxim et devotionem erga Spiritum Sanctum; b) eas adzvigendz, ita ut ariditates meritorie patiantur et delectationes divinas humiliter accipliant; €) eas sudlevandi, si quandoque in peccatum labantur; unde donum conszliz enixe postulare debent, necnon diu studio theologiz ascetice et mystica vacare, saepe dicentes : “ Deus patrum meorum et Domine misericorate... da mtht sedium tuarum assistricem sapientiam, 2
  • Heec est opinio plurium Jesuitarum, v. g. P. de Maumigny, Poulain, Bainvel, de Guibert, et clericorum szecularium (Lejeune Farges). :

APPENDIX. — DE CENSURA LIBRORUM. 775

De previa censura librorum eorumque prohibitione.

  1. Duo in Codice statuuntur hac de re: 1° frevia quorumdam librorum cenxsura ,; 2° quorumdam prohibitio. “Quz sub hoc titulo de fibrts preescribuntur, publicationibus, diariis, periodicis et aliis editis scriptis quibuslibet applicentur, nisi aliud constet ” 4.

I. De previa lbrorum censura.

  1. 1° Quidam libri edi nequeunt edzam a laicis, nisi preecesserit censura ecclesiastica, quam “dare potest vel loci Ordinarius proprius auctovis, vel Ordinarius loci in quo libri vel imagines publict juris fiant, vel Ordinarius loci in quo zmprimantur, ita tamen ut, si quis ex iis Ordinariis licentiam denegaverit, eam ab alio Ordinario petere auctor nequeat, nisi eumdem certiorem fecerit de denegata ab alio licentia ” 2.

Jamvero ii libri sunt : “a) Libri sacrarum Scripturarum vel eorumdem adnotationes et commentaria ; b) libri qui divinas scripturas, sacram theologiam, historiam ecclesiasticam, jus canonicum, theologiam naturalem, ethicen aliasve hujusmodi religiosas ac morales disciplinas spectant ; libri ac libelli precum, devotionis vel doctrine institutionisque religiosze, moralis, asceticze, mystice aliique hujusmodi, quamvis ad fovendam -pietatem conducere videantur; ac generaliter scripta in quibus aliquid sit quod religionis ac morum honestatis peculiariter intersit; ¢) imagt- nes sacree quovis modo imprimende, sive preces adjunctas habeant, sive sine illisedantur”*

Insuper “ in diariis, foliis, vel libellis periodicis qui religionem catholicam aut bonos mores impetere solent, nec Jaze? catholici quidpiam conscribant, nisi justa ac rationabili causa suadente, ab Ordinario loci probata ” 2.

  1. 2° Cleric seculares vetantur sine consensu. suorum Ordinariorum, et vel/zgzosz sine licentia sui superioris majoris et Ordinarii loci, libros quoque edere qui de rebus profanzs tractent, et in diariis, foliis vel libellis periodicis scribere vel eadem moderari 3.

  2. 3° Requiritur expressa licentia Sedis Apostolice “ut typis edere liceat, quovis idiomate, tum collectionem authenticam precum piorumque operum quibus Sedes Apostolica indulgentias annexuit, tum elenchum indulgentiarum apostolicarum, tum summarium indulgentiarum vel antea collectum, sed numquam approbatum, vel nunc primum ex diversis concessionibus colligendum ” 4. — Libri vero omnes, summaria, libelli, folia, etc. in quibus indulgentiarum concessiones continentur, sine licentia Ordinarii ne edantur 5.

  3. 4° “ Que ad causas beatificationum et canontzationum Servorum Dei quoquo modo pertinent, sine licentia S. Azz. Congregationis edi nequeunt ” 6,

  4. 5° “ Collectiones decretorum Rom. Congregationum rursus edi nequeunt, nisi impetrata prius licentia et servatis conditionibus a Moderatoribus uniuscujusque Congregationis przescriptis ” 7.

  • Codex, c. 1385, § 1. — ? Codex, c. 1386, § 2. 3 Codex, c. 1386, § 1. — 4 Codex, c. 1388, § 2. — 5 Zbid., § 1. 6 Codex, c. 1387. —7 Codex, c. 1389.

DE CENSURA LIBRORUM. TEE

  1. 6°“ In edendis “boris Liturgicis eorumque partibus, itemque litaniis a S. Sede approbatis, debet de concordantia cum editionibus approbatis constare ex attestatione Ordinarii loci in quo imprimuntur aut publici juris fiunt ”*.

  2. 7°“ Verstones sacrarum Scripturarum in linguam vernaculam typis imprimi nequeunt, nisi sint a Sede Apostolica probate, aut nisi edantur sub vigilantia Episcoporum et cum adnotationibus praecipue excerptis ex sanctis Ecclesiz Patribus atque ex doctis catholicisque scriptoribus ” 2,

  3. 8° Translationes et nove editiones operis approbati nova approbatione communiri debent. Excerpta autem e periodicis capita seorsum edita nova approbatione non indigent 3.

  4. 9° Quoad cenxsores in universis curiis episcopalibus instituendos 4 :

a) “Ex utroque clero eligantur etate, eruditione, prudentia commendati, qui in doctrinis probandis improbandisque medio tutoque itinere eant ”.

b) “ Examinatores in suo obeundo officio, omni personarum acceptione deposita, tantummodo pre oculis habeant Ecclesia dogmata et communem catholicorum doctrinam que Conciliorum generalium decretis aut Sedis Apostolicae constitutionibus seu przescriptionibus atque probatorum doctorum consensu continetur ”.

c) Censor sententiam scripto dare debet. Que si faverit, Ordinarius potestatem edendi faciat, cui tamen preponatur censoris judicium, zxscripto ejus nomine, exceptis paucis extraordinariis casi-

bus quibus censoris mentio, prudenti Ordinarii arbitrio, omitti poterit. — Nomen vero censoris auctoribus nunquam pateat, antequam hic faventem sententiam ediderit.

  1. 10° Ordinarius* potestatem edendi zz scriptts concedat, in principio aut in fine libri, folii vel imaginis imprimendam, expresso nomine concedentis, loco et tempore concessionis. — Si licentia denegatur, roganti auctori, nisi gravis causa aliud exigat, rationes indicentur.

Il. De prohibctione librorum.

  1. 1° Preter libros sub excommunicationis poena prohibitos 2, et libros in /udecem relatos, ex Codice ipso jure prohibentur 3

  1. Editiones textus originalis et antiquarum versionum catholicarum sacrz Scripture, etiam Ecclesiz orientalis, ab acatholicis quibuslibet publicatee ; itemque ejusdem versiones in quamvis linguam, ab eisdem confectz vel edite 4;

  2. Libri quorumvis scriptorum, hzresim vel schisma propugnantes, aut ipsa religionis fundamenta quoquo modo evertere nitentes ;

  3. Libri qui religionem aut bonos mores, data opera, impetunt ;

  4. Libri quorumvis acatholicorum, qui ex professo de religione»tractant, nisi constet nihil in eis contra fidem catholicam contineri;

  5. Libri de quibus in c. 1385, § 1,n.1 et c. 1391 (supra : n. 1596); itemque ex illis de quibus in

4 Attamen usus horum librorum iis permittitur qui studiis theologicis vel biblicis operam dant, dummodo iidem lib i fideliter et integre editi sint neque impugnentur in eorum prolegomenis aut adnotationibus catholicze fidei dogmata, Codex, c. 1400.

DE CENSURA LIBRORUM. 779 cit. c. 1385, § 1, n. 2, libri ac libelli qui novas apparitiones, revelationes, visiones, prophetias, miracula enarrant, vel qui novas inducunt devotiones, etiam sub pretextu quod sint private, si editi fuerint non servatis canonum preescriptionibus;

  1. Libri qui quodlibet ex catholicis dogmatibus impugnant vel derident, qui errores ab Apostolica Sede proscriptos tuentur, qui cultui divino detrahunt, qui disciplinam ecclesiasticam evertere contendunt, et qui data opera ecclesiasticam hierarchiam, aut statum clericalem vel religiosum probris afficiunt ;

  2. Libri qui cujusvis generis superstitionem, sortilegia, divinationem, magiam, evocationem spirituum, aliaque id genus docent vel commendant;

  3. Libri qui duellum vel suicidium, vel divortium licita statuunt, qui de sectis massonicis vel aliis ejusdem generis societatibus agentes, eas utiles et non perniciosas Ecclesiz et civili societati esse contendunt ;

  4. Libri qui res lascivas seu obscenas * ex professo tractant, narrant, aut docent ;

  5. Editiones librorum liturgicorum a Sede Apostolica approbatorum, in quibus quidpiam immutatum fuerit, ita ut cum authenticis editionibus a S. Sede approbatis non congruant ;

  6. Libri quibus divulgantur indulgentiz apocryphz vel a S. Sede proscripte aut revocate ;

  7. Imagines quoquo modo impresse D. N. Jesu Christi, B. M. Virginis, Angelorum atque Sanctorum vel aliorum Servorum “Dei, ab Ecclesiz sensu et decretis aliene.

t Classict autem libri solerti cura expurgati obscenis non sunt annumerandi.

780 APPENDIX. — DE CENSURA LIBRORUM.

  1. 2° Locorum Ovdinari libros etiam proscribere possunt, et fideles monere debent de periculo et damno lectionis librorum pravorum, presertim prohibitorum?. Possunt insuper licentiam suis subditis concedere legendi libros ipso jure vel decreto S. Sedis prohibitos, sed pro sinculis tantum libris et in casibus duntaxat urgentibus. Si vero generalem a Sede Apostolica facultatem impetraverint suis subditis permittendi ut libros proscriptos retineant et legant, eam nonnisi cum delectu et rationabili causa concedant 2.

  2. 3° Libros proscriptos ii tantum /egerve et retinere possunt qui opportunas fuerint consecuti facultates 3.— Licentia legendi aut retinendi libros a S. Sede damnatos non includit licentiam legendi ac retinendi libros ab Episcopo. prohibitos, nisi in casu expresse mentionis 4. Insuper gravi pracepto tenentur libros prohibitos ita custodiendi, ut hi ad aliorum manus non perveniant 5.

  3. 4° Lebrorum venditores omnino prohibentur vendere, commodare aut retinere libros de obscenis ex professo tractantes, — ceteros autem libros proscriptos vetantur venales habere sine venia Indicis Congregationis, aut vendere iis qui legitime non petunt ©.

Finem huic Breviort Synopsz imponentes, verba Apostoli libenter in memoriam piorum lectorum revocamus : “ Quicumque hance regulam secuti fuerint, pax super illos et misericordia ” 7.

1 Codex, C. 1405, ? Codex, c. 1402. — 3 Codex, c. 1398. — 4 Codex, c. 1403, § 1. 5 Codex, ibid., § 2. — ° Codex, c. 1404. — 7 Galat., VI, 16.

Chapter 23 of 23