Caput XXII. So Icitur argumentum quartum, ex Scripturis depromptum pro sola fide

Quartum argumentum depromunt ex illis testimoniis, qua? docent, omnes qui credunt justificari et salvari. Quod quidem non esset infallibili ter verum, si non sufficeret sola fides. Joan. hi. Ut omnis qui credit in eum non

pereat, sed habeat bitam aeternam. Actor, x. Huic omnes Prophetae testimonium perhibent, remissionem peccatorum accipere omnes, qni credunt in eum. Actor, xm. In hoc omnis, qui credit justificatur. Roman. i. Euangelium virtus Dei est { in salutem omni credenti. Rom. x. Omnis qui credit in eum non confundetur.

I Joan. v. Omnis qui credit, quoniam Jesus est Christus, ex Deo natus est (i).

Respondeo: particula Omnis, potest In primis recte exponi negative, ut sensus sit, omnis qui credit, justificatur, id est nemo sui fide justificatur. Quod illustrat aptissima similitudine S. Augustinus, explicant illud, Deus vult omnes salvos fieri, lib. de praedestinatione Sanctorum, cap. 8. nam si in una aliqua urbe unus tantum Grammaticae Doctor esset et diceretur omnes in hoc urbe gammaticam discunt ab isto: non significare tur, omnes in ea urbe Grammaticam discere, sed neminem discere sine illo. Sic igitur omnis qui credit, justificatur, quia nemo justificatur, nisi credat. Sine fide enim impossibile est placere Deo. Et hoc videtur Apostolus significare ad Roman. i. cum dicit, Evangelium esse virtutem Dei in salutem omni credenti; nam in tota illa disputatione probare nititur, fidem Christi necessariam esse omnibus, et sine illa neque Judaeos per legem Mosis, neque gentiles per lumen rationis posse coram Deo justificari. Idem etiam videtur esse sensus illius loci Joan. m. Ut omnis qui credit in eum non pereat; significat enim missum esse filium Dei a Patre in mundum, quoniam sine ejus adventu et fide, nemo salvari potuisset.

Secundo, potest eadem particula Omnis, referri ad omnia hominum genera, ut significet, fidem Christi esse viam ad salutem apertam toti mundo, 'Judaeis, Graecis, Barbaris, non autem uni tantum genti, ut erat lex Mosis. Sic enim explicat B. Paulus illud Isaiae: Omnis qui credit in eum, non confundetur, ad Rom. xx. nam continuo subjuneit: Non enim est distinctio Judaei, et Graeci. Nam idem Dominus omnium, dives in omnes, qui invocant illum. Et ea de causa saepe Apostolus ufget illam particulam, Omnis, ut admoneat Judaeos, gratiam Christi non esse ipsorum propriam, sed communem omnibus gentibus.

Tertio refertur interdum particula, Omnis, ad singulos credentes, et quidem affirmative, sed tamen non significatur illis sententiis, solam fidem sufficere, sed fidem justificare et salvare, si non desint caetera, id est, fidem ex parte sua semper justificare et salvare, modo addantur alia, quae simul requiruntur. Id autem ita esse, perspicuum est ex eo, quod in Scripturis etiam de spe dicitur: Omnis qui sperat in eum, non confundetur. Ecclesiast. ir. et de dilectione: Omnis qui diligit, ex Deo natus est. I Joan. iv. de humilitate: Omnis, qui se humiliat exaltabitur. Luc. xvni. de oratione: Omnis qui petit accipit. Lucae xi. et: Quicumque invocaverit nomen Domini salvus erit. Rom. x. et de obedientia: Factus est omnibus obedientibus sibi causa salutis aeternae. Hebr. v. et tamen nemo diceret solam spem, aut orationem, aut humilitatem, aut alia sufficere sine fide.

Itaque sententia Scripturae est, singulas istas virtutes ex parte sua perducere homines ad salutem, nisi aliunde oriatur impedimentum, aut defectus. Atque hoc ipsum sanet* Patres passim docent, cum admonent, non sufficere solam fidem: « Multi, inquit Augustinus tract. 10. in epist. Joan. dicunt, credo, sed fides sine operibus non salvat ». Et S. Prosper lib. i. de vita contemplativa, cap. 19, «Nec opera sine fide, nec fides sine operibus justificat ». Yide alia testimonia infra in disputatione de necessitate operum.