Sectio 2, art. 10: UTRUM UNA PERSONA POSSIT

SINE ALIA, NATURAM CREATAM ASSUMERE

Status qusestionis. — Difficultas est (la object.) quia assnmere cst operatio quajdam ad extra, et tres persona; simul operantur ad extra per omnipotentiam eis communem. Sic supra, I', q. 32, a. ostensum est quod per rationem naturalem Trinitas personarum non potest ex creaturis cognosci; nam « virtus creativa est communm toti Trinitati».

Responsio: Attamen de fide est quod solus Filius Dei incarnahtx est non Pater, nec Spiritus Sauctus, cf. Conc. Tol. IX (Denz., 282) «De his tribus personis solam Filii personam... liominem verum...

< Nec ad intra Dettas communicatur prout terminatur a Paternitate; slc Ifl svmholo S. Trlnltatis. scll. in trlanKulo ax,ullaterali, prlmus angulus eonslrurtui. communicat qulrtem sooun.lo el. tertlo BUperflclem snam. non lamen commun lcnt S, ,> nee ell»m s<,pe<-n,.|em sunm pn.u, ,ennln«tur n seipso; sic h;-e en.lein miSlHVi tenulnn.nr „ Irlbus „„«.,11» renll.er l..vl-e.,. <lls,.nells <■. ..<>N «•enlller dUtlriCtfl «I» MniW COtU&USl WPWflClfc

DE MODO ASSUMENDI credimus assumpsisse». Item in Prof. fidei Waldensibus prajscripta (1)euz., 422).

In corpore articuli solvitur difficultas ex definitione assumptionis, seu assumere.

— Assumptio duo iinportat: actum assumentis et termimim as- sumptionis.

— Atqui terminus assumptionis est persona Filii, eaque sola sec.

revelationem.

— Ergo assumptio, ratione termini, convenit soli personas Filii, quamvis, ratione actionis, sit communis tribus personis. Sic diximus quod Pater et Spiritus Sanctus unwerunt naturam humanam Verbo, sed non eam assumpserunt ratione termini.