Sectio 2, art. 13: UTRUM FILIUS DEI ASSUMPSERIT PERSONAM

Status qusstionis. _ Difficultas est quod Filius Dei assumpsit naturam individuatam, et sic videtur quod assumpserit hunc bomiuem, seu personam.

Responsio tamen est negativa, et est de flde contra Nestorium (Denz., 217), prout Ecclesia detinivit unionem secundum subsistentiam, ita ut sit una sola persona in Cbristo.

Hic citatur in argumento « sed contra» auctoritas sancti Fulgeutii, sub nomine S. Augustini.

to corpore articuli datur explicatio tbeologica, qua; potest sic proponi :

— Illud quod asstimitnr oportet praeintelligi assumptioni.

— Atqui persona non praeiutelligitur in bumana natura assum- ptioni, sed magis se babet ut terminus assumptionis.

— Ergo persona liiiniaua uou assumitur; sed Persona Verbi sibi assumpsit naturam Immanam. Minor probatur indirecte: si enim praeintelligeretur persona buinana, aut corrumperetur et sic frustra assumeretur, aut essent in Christo duae personte, contra revelationem, et unio non esset secundum personam, sed accidentalis, ut volebat Nestorius.

Ad lum. Sed Filius Dei assumpsit naturam bumanam individuatam, seu singularem, scil. banc humanitatem Christi.

Ad 2um notatur quod «natura? assumptae non deest propria personalitas propter dcfectum alicujus quod ad perfectionem naturw pertineat, sed propter additionem alicujus, quod est supra humanam naturam, quod est unio ad divinam personam».

Cf. de hoc id quod supra dictum q. 2, a. 2, ad 2: « Dignius est aiicui quod existat in aliquo se digniori, quam quod existat per .ve». Cf. Cajetanum qui in magno commentario circa hunc articulnm expo nit suam interpretationem doctrina? sancti Thomse de personalitate. Exposuimus eara supra in q. 2, a. 2 et non necesse est rursus de ea tractare.

Ad 3um sanctus Tbomas dicit . « Persona divina sua unione im pedivit ne humana natura propriam personalitatem haberet». Ergo pro illo personalitas est quid positivum, reale, distinctum a natura; et non est ipsa existentia, quia existentia est prsedicatiim contingens cujuslibet persona; creatai, cujus personalitas est constitutivum for male. Nulla persona creata (irao persoualitas creata) est suura esse. Sic MBpe siinftus Thomas dicit qiiinl in omui creatqra differt quod csl .'i c.v.vc, scil. HiippoMituin <>l exiBtentia.

AN VKIiBUM ASSUMPSEUJIT PERSONAM

Cf. contra Geutes, 1. II, c. 52 : « In substantiis intellectualibus (et in omni creatura) differt esse et quod est».

ConArmatio sententkc Cajetani et plerorumque thomistarum de constitutivo personw.

Quoad magnum commentarium Cajetani nunc sufficit notare quod Cajetanus, n. VII, sic ostendit distinctionem inter naturam etiam individuatam et subsistentiam.

« Tota vis rationis consistit in boc quod constitutivum rei in hoc quod est esse per se primo susceptivum entitatis realis, oportet esse raalitatem aliqnam. Sed hic homo in hoc differt ab hac humanitate, quod claudit in se aliquid quo est per se primo susceptivus alicujus entitatis realis repugnantis buic humanitati ; ergo claudit in se rea litatem constitutivam in esse, quo differt ab hac humanitate. Sed non differt nisi in esse personuli, quo hic homo est hypostasis vel persona, hajc humanitas non. Ergo personalitas hujus hominis addit ali quam realitatem intrinsece constitutivam personje humanai, supra hanc humanitatem ». Hic homo est id quod est, dum humanitas ejus individuata est id quo est in tali specie.

Propterea sanctus Thomas dicit in nostro articulo : « Si personalitas (creata) prajintelligeretur assumptioni, vel oporteret quod corrumperetur... vel essent duas personai». — Et ad 3um : « Persona divina sua unione impedivit ne humana natura propriam personalitatem^ haberet». Unde interpretatio Cajetaui, secundum quam personalitas creata est modus substautialis, vere fundatur in ipso textu sancti Tboma;.

Ad hoc reducitur brevius tota argumentatio Cajetani :

— Suppositum creatum differt a natura individuali prout est id quod est, scil. subjectum rbale existenti^:, quas tribuitur illi contingenter.

— Atqui id quo aliquid est subjectum reale (et non solum logi cum) ExiSTENTiiE est quid reale, distinctum ab hac natura et ab existeutia, quse contingenter praedicatur de persona creata jam formaliter constituta ut persona. Ergo. Unde tota interpretatio Cajetani fundatur in legitimo transitu a sensu communi ad rationem philosophicam, scil. a definitione no minali personalitatis ad ejus definitionem realem, seu a sensu chri- «tiano ad rationem theologicam, ut ipse notat ibidem n. VIII in fine.

Sententia enim ejus nil aliud asserit quam id quod requiritur ut, a parte rei, verificentur haec tria judicia sensus communis:

Hic homo, Petrus, non est sua humanitas, quae tribuitur illi ut pars essentiali8, et pars non praedicatur de toto. totum non est pars, sed babet partem.

fltc homo, Petrus, non est sua existentia, quae tribuitur illi, ut piiedicatum contingens et non essentiale; scil. non constituens nec ••Nsc-ntiani nec personalitatem Petri, sed realiter distinctum ab illis. Bic iu omni creatura diflert quod est et esse (contra Gentes, 1. II, 0. 52).

DE NATUKA HUMANA ASSUMPTA

Bic homo, Petrus, est existens, scil. est idem suppositum quod est existens; et in hoc judicio verbum est affirmat identitatem realem subjecti et pra?dicati, qua? est identitas suppositi. Ergo subsistentia est id quo aliquid est quod, et distinguitur, ut modus substantialis, tum a natura, qud aliquid est in tali specie, tum ab existentia, qud aliquid est extra nibil et extra suas causas4.

Item applicando Cbristo, secundum revelatiouem dicitur: « Hic homo, Jesus, est Deus», cf. infra q. 16, a. 1, scil. bic homo est idem suppositum quod est Deus, seu est eadem persona. Sed personalitas ejus divina distinguitur a natura humaua assumpta.

Dubium — Utrum Verbum assumere potuerit naturam propria subsistentia terminatam, ea retenta.

Respondetur negative; quia implicat eamdem naturam simul subsistere in alieuo supposito et non subsistere in alieno supposito, sed in suo proprio.

Objectio. — Natura divina terminatur simul tribus personalitatibus; ergo pariter natura humana terminari posset duabus simul.

Respondetur: Disparitas est nam tres personalitates divina? sunt, non alienje, sed propriw pro natura divina, et ex pluribus subsistentiis propriis sequitur unus effectus, qui est subsistere et termimri in se, licet pluribus modis. E contrario ex subsistentia propria et ex aliena sequitur duplex cffcctus repugnaus, scil. subsistere in se et uon in alio, et subsistere in alio et non in se.