Sectio 2, art. 7: UTRUM NATURA HUMANA

FUERIT UNITA VERBO ACCIDENTALITER

Hic articulus est simul recapitulatio prajcedentium et eorutn eulmen ad unionem hypostatieain detiniendam.

Status quaistionis. — Videtur qiiod I186C unio sit occidentalng nam omne quod advenit alicui posi ossc romplet iitu ejus, ndvenit «I iio.ciileiitnllter. Kt qiiidi|uiil noii pcrtinei ad OMentifllD aliCUjU» rci,

NULLO MODO BST ACCIDENTALIS est accidens ejus. Elumana autem natura non pertinet ad uaturam divinam Filii Dei. Ergo.

Respondetur quasi in fine corporis articuli. «Fides catholica, medium tenens inter positiones monophysismi et Nestorianismi, non dicit unionem factam Dei et hominis secuudum essentiam vel uaturam, neque etiam secundum accidens, — sed me dio modo secundum subsistentiam seu hypostasim ». Cf. Goncilium Ephesinum, Denz., 114.

1° Probatur indirecte in argumento sed contra, quia id quod piaedicatur accidentaliter non prajdicatur in quid, sed in quantum, vel in quale; atqui humanitas Christi non prasdicatur in quantum, vel in quale. Ergo nou praidicatur accidentaliter.

2° Probatur directe ex documentis fidei, secuudum quse est unio nec secundum naturam contra Eutychetem, nec secundum accidens, contra Nestorium, sed secundum subsistentiam. Et duae opiniones citatae a Magistro Sententiarum reducuntur ad errorem Nestorii. Argumentum ad hoc reducitur:

— Vnio rerum substantialium ad componendam unnm personam non est accidentalis.

— Atqui talis est unio Verbi incaruati.

— Ergo nullo modo est accidentalis, sed substantialis, in lioc sensu secundum subsistentiam.

IIoc dicit plus quam « in persona», nam etiam accidentia sunt in persona cui tribuuntur. Cf. responsiones ad objecta apud sanctum Thomam, pra?sertim ad 2um et 3um.

Ad intelligentiam hujusce articuli notandum est quod sunt qtiatuor modi dicendi per se, et quod unio secundum personam dicit plus quam unio in persona ut notat Cajetanus in hunc articulum, n. IX.

Sunt quatuor modi dicendi per se et non per accidens, ut exponit Aristoteles in 1. I Post. Anali/tic. (lect. 10 sancti Thomai). Ut dicit sanctus Thomas in hoc commentario :

In 1" modo dicendi per se, de subjecto prasdicatur ejus definitio: v.g. homo per se est animal rationale.

In 2° modo dicendi per se, de subjecto praedieatur ejus proprietas: v.g. homo est risibilis, seu habet facultatem ridendi, quse cjus intelligentiam manifestat in vultu, quseque non convenit nec angelo, nec animali bruto.

Tertius modus dicendi per se est modus existendi, non modus prasdicandi, quatenus significat aliquid esse in se et non in alio taiujuam in subjecto. Sic substanlia prima, v.g. Petrus, est per se wa in se existens, per oppositnm ad accidens, et ad substantiam Moundam, v.g. ad humanitatem, qua; de illo dicitur et in eo est.

Quartus modus dicendi per se dicitur secundum rationem cau nalitatis, quando effeclus proprius trihuifiir ejus causas propriaj.

DE IPSA UNIONE HYPOSTATICA,

V.g. medicus sanat, id est sanat quatenus est medicus; jugulatio occidit; lux illuminat. E contrario per accidens medicus cantat.

Manifestum est quod in nostra qiuestione, humanitas non unitur Verbo in 1" modo dicendi per se, nec in 2°, nec in lf, SED 1N 3°, prout non per accidens, sed per se existit in eo, et ut ait Cajetanus, n. IX, unitur ei non*solum in persona seu in hypostasi (ut jam accidentia uniuntur cum substantia), sed unitur ei SECVNDUM HYPOSTASIM, scil. per modum subsistentis, proprie igitur in 3° modo dici per se.

Solvuntur difficultates. — Secundum Durandum ha?c unio non est aecidentalis prasdicamentaliter seu physice, quia humanitas pertinet ad prajdicamentum substantia;, non quantitatis, nec qualitatis etc. Sed est unio accidentalis prwdicabiliter seu logice, quia accidens prajdicabile definitur : quod potest adesse et abesse sine subjecti corruptione. Atqui liumanitas potest adesse et abesse a Verbo sine subjecti corruptione. Hoc statim considerandum est: Principales objectiones in forma sunt sequentes : 1K Object.: — Quod adveuit alicui post esse completum ejus, adveuit ei accidentaliter.

— Atqui natura humana advenit Verbo post esse completum ejus.

— Ergo natura humana unitur Verbo accidentaliter. Respondetur: Distinguo majorem : si non trahitur ad idem esse personale, concedo; secus, nego.

Contradistinguo minorem : et natura humana trahitur ad esse (cf. ad 2um) personale Verbi, concedo; non trahitur, nego.

Instantia. — Etiamsi trahatur ad idem esse personale, unitur accidentaliter.

— Accidens de novo adveniens alicui subjecto trahitur ad idem esse subjecti.

— Atqui accidens unitur huic subjecto accidentaliter.

— ' Ergo similiter natura humana unitur Verbo accidentaliter.

Respondetur: Distinguo majorem : trahitur proprie ad idem esse suppositi, nego; improprie, nam habet esse proprium, sed inhwrens subjecto, concedo. Esse enim aecidentis est in esse.

Concedo minorem.

Distinguo conclusionem : Si natura humana esset accidens inhav rens, concedo; secus, nego.

Revera unitur Verbo non solum in persona ut accidentia, sed secundum subsistentiam , prout terminatur a personalitate Verbi, et habeat unum esse personale seu una existentia cum eo, sicut corpus cum anima.

Instantia. — Attamen hajc unio est accidentalis saltem pra-di cabiliter, si non pra?dicamentalitcr, ut dicit Durandns.

— Id enim quod dinitur de subjecto non per ae est accidens prjfi diciibile.

— Alqni Iiiiiiuinila.s pnfilirat nr dr Vi-rbo non per m.

AN H.EC UNIO SIT ALIQUID CREATUM

— Ergo humanitas unitur Verbo ut accidens prajdicabile.

liespondetur : Distinguo majorem : nullo modo per se, concedo ; «iiltem per se 3" modo seu per se subsistentise, nego.

Contradistinguo minorem et nego consequens et consequentiam. Ilumanitas Christi non est quidem de definitione Verbi seu secundse persona» Trinitatis, nec est ejus proprietas, «ed Verbum subsistit in ea, et ea in Verbo.

Instantia. — Attamen id quod potest abesse vel adesse sine cor iiiptione subjecti unitur ei accideutaliter.

Atqui natura humana potest abesse sine corruptione Verbi. Ergo.

Respondetur: Distinguo majorem : sine corruptione subjecti, ut cst compositum, concedo ; ut est mera forma subsistens, nego.

Contradistinguo minorem : natura humana potest abesse sine corruptione Verbi in se surnpti ut persona asterna, concedo ; Verbi incarnati. nego.

Ita corpus unitur animse non accidentaliter, et tamen potest ubcsse, non corrupta anima, sed corrupto composito. Id est corpus uon potest abesse ab anima uisi corrupto composito, sic unitur ei |ier se, et uon per accidens; ita humanitas Veibo, quamvis humanitas uon uniatur Verbo essentialiter.

Corollarium. — Unde unio hypostatica difiert et ab umone essenliali ex qua resultaret una sola natura composita sicut ex corpore el anima;

et ab unione accidentali; sed est un-to sui generis omnino unica secundum subsistentiam vel hypostasim , seu formaliter secundum personam, et non solum materialiter in persona, uam etiam occidenQa, quai adveniunt homini, uuiuntur ei materialiter in per Kima, uon vero formaliter secundum personam.

Ideo humanitas Christi non est in Verbo incarnato nec accidens pnrriicamentum (ut v.g. facultas intellectiva in anima rationali vei in angelo), nec accidens prwdicabile seu contingens (ut v.g. pro tali homine quod stet protiusquam sedeat).

Sic exacte determinatur sensus hujusce expressionis concilio rum: « uuio hypostatica». Non agitur hic de conclusione theologica tleducta ex dogmate. sed de metaphysica explicatione dogmatis. Non ••'•l nova veritas deducta ex veritate revelata de Incarnatione, sed 4JX|ilicatio metaphysica hujusce veritatis revelatffi.

\ i VII. _ UTRUM UNIO NATUR/E DIVINAE ET HUMANAE SIT ALIQUID CREATUM

Status quBBstionis. - Videtur quod non : 1° Quia unio ista in Deo est, est Deus unitus humanitati, et ln Dco nihil creatuin esse potest.

• iunhiqou Uommoi iif ( miito Salvolort. v

DE IPSA UNIONE HYPOSTATICA

2° Terminus unionis est increata Persona Verbi, ergo ip»;i unio non est quid creatum.

Hsec quaestio satis difflcilis est quia vox unio sumi potest in triplici sensu : 1° ut actio unitiva; 2° ut conjunctio potius passiva aliquorum in uno; 3° ut relatio quae conjunctionem illam sequitur.

1° Si agitur de unione, ut est actio unitiva humanitatis cum Verbo, certo hmc actiy est increata, et est communis toti Trinitati, nam Pater et Spiritus Sanctus univerunt humanitatem Christi Verbo, quamvis non assumpserint eam cf. a. 8. Haec actio communis toti Trinitati, prout dependet ab omnipotentia quae communis est tribus Personis, est formaliter immanens, virtualiter transiens, et proinde increata, sine dubio.

2° Si agitur de unione ut est realis relatio depeudenti» humanitatis Christi a Verbo, sanctus Thomas clare ostendit eam esse quid creatum, nec est difficultas.

3° Si agitur vero de unione ut est conjunctio potius passiva humanitatis Christi cum Verbo, disputatur inter theologos an sit quid reale et creatum ab humanitate distinctum. Affirmative respondent Scotus, Suarez, Vasquez, et quidam thomistaa ut Salmanticenses, et Godoy, ita recenter P. de la Taille21. — Sed Scotus vult hoc esse quid relativum extrinsecus adveniens, alii dicunt est modus substantialis et fnndamentum realis relationis de qua loquitur sanetus Thomas.

E contrario Cajetanus et plures alii thomistse, ut Billuart et P. Billot, respoudent negative: scil. « non datur hic modus substantialis, quasi nexus medius formaliter uniens naturam humanam Verbo, ita ut nulla alia unio formalis ab extremis distincta reperiatur, nisi ipsa relatio consequens ad immutationem passivam naturaj humanse ex actione unientis». Ita Billuart. — Ita creatio passiva est solum relatio realis dependentia?, nihil aliud, et fundatur in esse creaturse, prout creatura non est suum esse. Et hoc verum esse videtur22.

Videamus sanctum Thomam.

Sed contra: Hsec uuio inccepit in tempore, ergo est quid creatuin. Sed quid sit formaliter hoc creatum, hoc determinatur in corpore articuli.

In corpore articuli, sanctus Thomas non loquitur nisi de rela tione. Ejus argumentatio ad hoc reducitur :

— Omnis relatio inter Deum et creaturam est realis in creatura, et rationis in Deo.

— Atqui unio de qua loquimur est relatio qusedam humauit;ii in

Christi ad Verbum.

al Imo P. <le la Tnille dlclt quod gratia unionis potest dlcl crenta, dun» taruen dleltur increa-ta a sancto Tlioma et cominunlter a tlieologls. Cf. Infrn. q. fl, a. fl; de'Vr>Ht.. q. 20. a. 2, flne, et TabuUim aurimm operum S. Tliomre, ad vcrlium : ClirlatiiH, n. 68, fl'J.

AN HiEC DNIO SIT ALIQUID CREATUM

— Ergo hffic unio est in humanitate Christi quid reale et creatum, scil. realis relatio dependentise a Verbo assumente, sicut creatio est realis relatio depeudentiae ipsius creaturae a Creatore, ut ostenditur P, q. 45, a. 3. Sed quodnam est fundamentum hujusce relationis? Sanctus Thomas dicit iu corpore articuli nostri : « Per creaturaa mutationem. talis relatio innascitur» scil. hoc fuudamentum est passio correspondens actioni unitiva?.

An passio ista sit realiter distincta a natura humana passive ussumpta, disputatur inter praedictos theologos.

Videamus an aliquid magis explicitum habeatur in responsio nibus ad objecta.

Ad l1"11 : haac unio in Deo non est quid reale.

Ad 2™1: nnio ista est quid reale et creatum in natura humana. Non apparet ex hac responsione aliquid plus quam relatio realis.

An sanctus Thomas magis explicite locutus sit de hac re alibi?

Utique in III Sent., dist. 2, q. 2, a. 2, qM 3' dicit : « Sciendum est quod in unione humanas natura? ad divinam nihil potest cadere medium formaliter unionem causans, cui per prius humana natura conjungatur quam divinas personae; sicut enim inter materiam et formam nihil cadit medium in esse quod per prius sit in materia quam rorma substantialis (alias esse accidentale esset prius substantiali, quod est impossibile) ; ita etiam inter naturam et suppositum nonpotest aliquid dicto modo cadere medium ». Sic nullum cadit medium Inter Verbum et humanitatem. Unde unio passive sumpta seu creata nihil aliud est quam realis relatio humanitatis dependeutis a Verbo liinquam a persona, sicut creatio passive sumpU nihil aliud est quam realis relatio dependentiaj creaturas a Creatore.

Quwnam igitur est probabilior sententiaf

Videtur quod non admittendus est modus substantialis unionis li I ostendunt Cajetanus, Billuart et alii. Probatur :

Per id Verbum unitur humanitati per quod ipsam terminat et sustentat.

Atqui Verbum seipso seu sola personalitate, omni nexu formali excluso, terminat et sustentat naturam humanam. Ergo.

Neque aliud est Verbum uniri humanitati, quam eam terminareiialogice in ordine operationis, Deus clare visus immediate terinnl visioneui beatificam.

/» Confirmatio. Subsistentia creata seipsd immediate unitur nallrn creatffi. Ergo a fortiori subsistentia increata, ut actualissima rnlione terminandi.

S* Confirmatio. Item existentia, ut actualitas ultima seipsd im l«"-linl<- actuat suppositum creatOmj paTiter pcrsonalitas immediat.- \pna tinitur naturae creatse, seu terminat eam ; ita etiam unus et

OB IPSA UNIOXB) HYPOSTATICA idem punctus immediate tenniuat duas lineas, qua? in eo confluunt; est remotissima imago duarnm naturarum in Verbo.

Dubium: 4n natura humana fuerit immutata passive per assumptionem.

Respondetur: Stricte et rigorose: non, quia non praeexistebat ad receptionem passivam, sed lato sensu dicitur immutata, in quantum uou habuit propriam personalitatem, sed assumpta fuit ad alienam ; et prius uatura intelligitur producta quairi assumpta.

Ita sanctus Thomas ostendit, I", q. 45, a. 3, creationem non esse mutationem nisi secundum nostrum rnodum concipiendi. Dicit enim : « De ratione mutationis est quod aliquid idem se habeat aliter nunc et prius». EIoc autem non potest esse in creatione, nec etiam in assumptione humanitatis Christi, qua? prius non erat. Et, ut ibidem dicit sanctus Thomas : uSubstracto autem motu ab actione et pas sionv, nihil remanet nisi relatio»". Unde creatio passive sumpta uihil alind est quam realis relatio dependeMiw fundata in esse substantiali creato. Pariter in unione hypostatica, anima Christi creata est ut dependens a Verbo, tanquam a Persona. Si alii auctores volunt aflirmare aliquid aliud, scil. modum substantialem specialem, faveant ejus existentiam probare, de hoc modo speciali nuu- <iuam loquutus est sanctus Thomas.

Quoduam est igitur fundamentum relationis unionis hypostatica»? Est ipsa Christi humanitas, prout non terminatur propria persona litate creata, et potest terminari et possideri a Verbo.

AitT. Vlll, — UTRUM UNIO VERBI INCARNATI SIT IDEM AC ASSUMPTIO?

I" Conclusio. Unio sumpta pro relatione distinguitur ab assumptione quw est actio; nam luec relatio est in humanitate Christi et sequitur assumptiouem activam, imo sequitur assumptionem passi. vam, quae est fundamentum ejus, sicut generatio passiva est funda mentum relationis nliatiouis.

2* Conclusio. Assumptio proinde dicitur sicut in fieri, unio autem sicut in facto esse. Sic dicimus de praeterito : Verbum assumpsit lnimanitatem, et etiam nunc humanitas ei unitur.

3» Conclusio. Dum unio importat relationem quasi wquiparant et divinitas dicitur unita sicut humanitas, assumptio, qua; est acti assumenti8. denominat uon divinitatem, sed agens assumens et bn manitatem assumptam.

« Actlo enim trniisltiv» cst nioliis nl est nli agcnte. <-t piisslo e»t nioim ut est ln imtlente, ergo substrncto motu »l) netioue et pnssloue, nllill reinaM iilsl retntlo ileiieuileiitlu- nb URente, i|iu>il ..|ienitlir per netloiiem uoii rorniiilll.iT Lrn otlttvaJD

AN SIT MAXIMA UNIONUM

/f Conclusio ad 2um. Uniens et assumens non sunt omnino idem, ii i iii solus Filius Dei assumpsit humanitatem, sed Pater et Spiritu» sanctus dicuntur unire, non vero assumere. Unio enim ut actio im- |iortat tantum conjunctionem extremornm, dum assumptio nt actioest idem ac ad se sumptio, prout assumeus est uniens sibi persoualiter, est terminus ad quem et non solum principium actionis. Omni» uotio Dei ad extra est communis tribus Personis, sicut omnipotentia a qua derivatur; sed una Persona, ut Persona Verbi, potest esee weorsim terminus alicujus relationis realis.

AttT. IX. — UTRUM UNIO DUARUM NATURARUM IN CHRISTO SIT MAXIMA UNIONUM

Status qusestionis. — Sanctus Tliomas, ut notat Cajetanns, sir mit hic uuionem uon tam prout est rclatio, quam prout est. substan tialis et imraediata conjuuctio duarum naturarum in persona Verbi. Et haec conjunctio est fundamentnm prsedictse relationis. Sunt difficultates, ut dicitur initio articuli : 1° Scil. unnm, principium nunieti, videtur esse quid magis iinum quam Christus.

2° Quia diviuitas et humanitas in intinitum disUvnt. et tauto minor est unio quanto extrema unita magis distant ab invicem.

3° Videtur quod major sit uuio corporis et anima?, ex qna Gt aliquid unum non solum in persona, sed in natura.

Argumentum « sed contra » est objectio in contrarium, ac si unio iucarnationis esset major quam unitas divinse essentise.

Responsio est: Unio hypostatica , non ex parte eorum q:u<e von jnnguntur, sed ex parte ejus in quo conjunguntur, est inter creatas uniones maxima.

1' Pars probatur in corpore et ad 2U1", sic :

— Illa unio est minor ex parte extremorum, cujus extrema magis distant.

— Atqui humanitas et divinitas, qua? suut extrema hujusce unio nis, inlinite distant.

Ex parte medii in quo conjunguntur extrema. tanto major est unio quanto hoc medium est tnagis unum et simplex, et magis intime cum extremis conjungitur.

— Atqtii medium in hac unione, scil. persona Verbi, est quid sim plicissimum in se, et realiter idem cum natura divina, ac substaiitialiter unitum cum bumanitate, ita ut ei tribuat et subsistentiam et existentiam, ut melius infra patebit III», q, 17, a. 2.

DH IPSA UXIOXB HYPOSTATICA

— Ergo hsec unio ex parte ejus in quo faeta est, est, inter creatas uniones, maxima,

Ex eodem principio illustratur uuitas corporis mystici Christi. Quamvis in eo, membra sint valde distantia, et pertineant ad regiones maxime ab invicem distantes, tamen intime uniuntur ex parte Christi et ex parte Spiritus sancti in quibus conjunguntur.

Ita est ut quandoque multo magis intime in Christo uniantur duo justi valde distantes secundum suam nationalitatem, quam cum propriis concivibus. Principium a quo dependet unitas Corporis mystici Christi est enim multo ma-gis unitivum quam spiritus alicujus familiae terrestris aut alicujus nationis.

In unione magis considerandum est principium formale unitivum, quam distantia membrorum quje materialiter sumpta quandoque ab iuvicem maxime distant.

Sic apparet maxima intimitas hujusce uuionis hypostaticae, quae, ut patet, unitatem Corporis mystici valde superat.

Attamen unio hypostatica est minor quam unitas Trinitatis, ut dicitur ad 4iun, nam unitas Trinitatis est unitas naturaa simplicissimae, quse est numerice eadem in tribus personis divinis non realiter ab ea distinctis.

Sanctus Bernardus has conclusiones aequivalenter dederat in L. V dc C onsideratione , c. 8, dicendo : « Tnter omnia quse recte unum dicuutur, arcem tenet unitas Trinitatis, qua tres personse una. substantia (seu natura) sunt ; secundo loco illa prsecellit quae e converso tres substantisB una in Christo persona sunt», scil. Deitas, anima et corpus.

Ad i""1: Unitas diviuaj personse in Christo major est quam uni tas numeralis quae est principium numeri, nam unitas divina3 personaj est increata per se subsistens, nec competit ei ratio partis.

Haec unio est sublimis; sublime enim est quid extraordinarium in ordine pulchri ; pulchrum est splendor unitatis in diversitate, et <juo magis extrema unita distant ab invicem et intimius uniuntur, «o magis unio pulchra est; haec unio de qua loquimur est unica, est simul miraculum et mysterium essentialiter supernaturale, cujus realis possibilitas non apodictice probatur a soia ratione, sed suadetur et defenditur contra negantes.

Restat tamen principalis difficultas, scil.

— Hajor est unio ex qua fit non solum tina persona, sed etiam una natura.

— Atqui sic est unio animae et corporis.

— Ergo major est quam unio hypostatica.

Respondetur ad 3'im : Ex pnrte modii in quo fit, unio hyposta» lica, est altior, scll. : « Unitas dlvinui porsonao est rnajor anitM <i'i-""

AN SIT MAXIMA UNIONUM iinitas et personw et naturw in nobis». Hoc est evidens, nam persona divina Verbi est simplicissima, dum natuia humana est composita, et paviter persona humana; sic compositum humauum est corruptibile, dum unio hypostatica est incorruptibilis:

Quomodo ergo respondere ad majorem objectionis, scil. major est unio ex qua fit non solum una persona sed etiam una natura?

Distinguo : ex parte extremorum, concedo ; ex parte medii, nego.

Sic unio incarnationis est intensive perfectior quam unio animae et corporis, propterea est indissohibilis, dum anima et corpus per mortem separantur, et dum anima separata non est proprie persona.

Hic articulus est pulcherrimus ; evolvi potest per modum elevationis spiritualis, conjungendo eum cum principio supra enuntiato, q. 2, a. 2, ad 2: «Dignius est alicui quod existat in aliquo se digniori, quam quod existat per se». Hoc principium est fecundissimum si bene scrutatur primo in Christo, postea in nobis sec. quamdam extensionem iu ordine operationis; sic melius est passive 6e liabere ad Deum secuudum perfectam couformitatem voluntatis, quam secundum propriam voluntatem regere universum, coutra id quod dixit Satan dum Christum tentare voluit : « Haec omnia tibi dabo, si cadens adoraveris me». Tunc dicit ei Jesus: «Vade, Satana, scriptum est enim : Dominum Deum tuum adorabis et illi soli servies» (Matt., rv, 9). Diguius est enim alicui quod existat in aliquo se digniori quam quod existat per se, et quod operetur cum conformitate ad Deum, quam quod operetur magna ex propria voluntate. Ut ait Cajetanus: << Melius est obedire regi, quam regere villam», seu meliiis est passive se habere per respectum ad superius, quam «ictive per respectum ad inferius; et quamvis melius sit dare quam accipere, melius est aliquid altius accipere, quam aliquid inferius dare; sic vera via passivitatis in spiritualitate altior est quam agere ex propria industria, ut Diouysius dicit de Hierotheo quod erat « paliens divina».

\kt. X. — UTRUM UNIO DUARUM NATURARUM IN CHRISTO SIT FACTA PER CRATIAM

Status qua?stionis. — Hic status apparet ex difficultatibus initio orticuli positis. Videtur quod non, quia gratia est accidens, inhaerens animae, in omni justo, dum unio hypostatica est substantialis. 'ii dictum est, et specialissima Christo.

Responsio est: Bwc unio non facta est per gratiam creatam, «|ime est accidens, et donum habituale inhaerens anima3, sed facta est /•</ gratiam incrcatam, quae est gratuita Dei voluntas aliquid faciens ""ii' . praecedentibus meritis.

/' l'urs patet, qtiia Iiaec unio est subetantialis, non accidentalis.

DE IPSA UNI0NE HYPOSTATICA

2" Pars patet etiam, quia haec unio superat infinite facultatem et exigentias naturae creataj, etiam angelicse. Cf. articuli corpus et ad lwn.

In hoc articulo sauctus Thomas non loquitur de modo substantiali, qui esset inter Verbum assumeus et humauitatem assumptam.