Caput IX. Probatur sacrificium Missse ex vaticiniis Prophetarum

Quartum argumentum principale, sumi potest ex vaticiniis prophetarum. Nam, ut recte ait Augustinus epist. 49. quaest. 3, « Nostrum sacrificium non solum evangelicis sed etiam Propheticis libris demonstratum est. » Sex testimonia Prophetarum adduci,

solent, sed postremum est praecipuum, et ideo caetera breviter solum attingemus ut in postremo diutius liceat immorari.

Primum testimonium habetur lib. I Regum cap. ii. prope finem, ubi quidam Propheta innominatus praedicit Heli sacerdoti futurum aliquando tempus, ut cesset sacerdotium ipsius, et patrum suorum, et surgat novus sacerdos, qui ambulet coram Christo Dei, omnibus diebus. Quem locum exponunt de sacerdotio, et sacrificio Christianorum, quod successit Aaronico, et manebit usque ad mundi consummationem: Cyprianus lib. I contra Judaeos, cap. 17. Augustinus lib. xvii. civit, cap. 5. Eusebius lib. iv. Demonstrat. Evangel. cap. 26. Gregorius, Beda etEucherius in comment. ejus loci.

Sed contra objici posset, videri impletum illud vaticinium in Samuele, vel in Sadoc. Nam Samuel, successit Heli; et deinde Salomon ejecit Abiatar, qui descendebat de familia Heli, et constituit pro eo Sadoc, et addit Scriptura, lib. III Reg. cap. i. id factum esse ut impleretur verbum Domini contra Heli in Silo.

R,espondent ad hanc objectionem Augustinus loco citato, vaticinium illud impletum fuisse in Samuele, vel Sadoc, quatenus illi gerebant figuram Christianorum Sacerdotum. Itaque ejectio Heli, erat figura ejectionis sacerdotii Aaronici, et assumptio Samuelis, et’ Sadoc, fuit figura assumptionis sacerdotii Christiani: id quod probat Augustinus ex eo, quod Scriptura cum dicit, ejiciendum Heli cum patribus suis, aperte loquitur de Aarone, siquidem nominat eum, qui primus in exitu de iEgypto constitutus est a Deo Sacerdos.

Secundum vaticinium sumitur ex cap. ix. Proverb.: Sapientia aedificavit sibi domum, immolavit victimas suas, miscuit vinum, et posuit mensam suam. De hoc loco ita Cyprianus ‘lib. ii. epist. 3.: « Per Salomonem Spiritus sanctus typum Dominici sacrificii praemonstrat, immolate hostiae, et panis, et vini, sed et altaris, et Apostolorum faciens mentionem. » Vide etiam Augustinum lib. xvii. civit. cap. 20. ubi totum hunc locum de Eucharistia exponit.

Tertium testimonium sumitur ex illo Isaiae cap. xix.: Cognoscent /Egyptii Dominum, in die illa, et colent eum in hostiis, et muneribus. Eusebius lib. i. demonstrat. Evangel. cap. 6. et Hieronymus in commentario ex hoc loco, probant, legem esse translatam, quando quidem sacerdotium est translatum, cum apud yEgyptios, id est, apud Gentiles sacrificia Deo vero offerantur. Neque valet responsio Calvini, lib. iv. Instit. cap. 18. §. 4. Isaiam loqui de sacrificiis spiritualibus, qua? a Christianis omnibus offeruntur. Nam in eodem loco lit mentio altaris Domini in loco visibili constituti: In die illa, inquit, erit altare Dominii in medio /Egypti. Ad sacrificia autem spiritualia nullum altare visibile necessarium est.

Quartum testimonium habetur Isaiae lxvi.: Et assumam ex eis Sacerdotes, et Levitas, dicit Dominus. Cui simile est illud Hierem. xxxiii. Non interibit de David vir, qui sedeat super thronum domus Israel, et de Sacerdotibus, et de Levitis non interibit vir a facie mea, qui offerat holocaustomata elc. Haec loca Hieronymus in Isaiam, et Theodoretus in Hieremiam, exponunt de sacerdotibus Christi, qui perpetuo permanebunt usque ad mundi consummationem. Nec possunt aliter exponi, cum apertissime uterque propheta loquatur de conversione Gentium, et aedificatione Ecclesia?.

Kemnitius in 2. par. Exam. pag. 753. agnoscit ista loca debere exponi de novi Testamenti Sacerdotibus: neque aliquid respondet nisi ista vaticinia partim impleta esse in Christo, qui fuit verus Sacerdos, et successit Sacerdotibus Testamenti veteris, pariim impleri in omnibus Christianis, qui sunt spirituales Sacerdotes. At neutra expositio lacit ad rem. Non de solo enim Christo possunt intelligi ea vaticinia, cum diserte in numero multitudinis ponant Sacerdotes, et Levitas: neque de omnibus Christianis intelligi possunt, cum uterque Propheta distinguat Sacerdotes futuros a reliquo populo.

Dicet aliquis: Loquuntur vaticinia de 'ministris Testamenti novi, qui successerunt ministris Testamenti veteris, in ministerio doctrina? et Sacramentorum, licet non successerint in ministerio sacrificandi. At si ita esset, cur vocarentur Sacerdotes? cur Hieremias diceret, illos holocausta oblaturos? Succedere igitur debent veteribus illis veri Sacerdotes, qui sacrificia vere, et proprie offerant.

Quintum testimonium est Danielis viii. et vii. ubi dicitur Antichristus ablaturus juge sacrificium: quem locum de sacrificio Missa? exponit Hippolytus Martyr in lib. de Antichristo. Nec obstat, quod Daniel loqui videatur de Antiocho, loquitur enim de An¬

tiocho, ut figuram gerebat Antichristi, ut patet ex collatione hujus loci, cum Apocalypsi cap. xin.

Respondet Kemnitius, pag. 733- locum intelligi ad litcram do Antiocho, et per Allegoriam tantum de Antichristo: ex allegoriis autem non duci solida argumenta. Sed ex hac allegoria solidissimum argumentum sumi potest. Nam explicata est a Joanne in Apocalypsi, cap. xm. et a Paulo, II Thessal. n, imo ipse etiam Daniel eam explicat, cum dicit regem istum, qui auferet juge sacrificium, contra omnes Deos pugnaturum, et contra ipsum Deum patrum suorum. Non enim ista de Antiocho intelligi possunt, quem constat palam coluisse Deos patrum suorum, ut Hieronymus in commentario ostendit, sed in Antichristum optime conveniunt, de quo Paulus scribit, II Thessal. ii, quod extollet se super omne quod dicitur Deus.

Respondet secundo Kemmtics, posse intelligi locum istum Danielis do sacrificio spirituali, id est, do pra?dicatione verbi, et Sacramentorum administratione; imo conatur probare, ablatum esse juge sacrificium ab Antichristo, quia Papa Romanus, ut ipse dicit, sustulit puritatem verbi, et Sacramentorum. At ista omnia vanissima sunt. Nam in primis aliud est tollere, aliud corrumpere. Antichristus non corrumpet, sed simpliciter auferet juge sacrificium saltem ex publicis templis: unde, ut ibidem additur, manebit locus sacrificii desolatus. Deinde, in Scriptura nusquam appellatur sacrificium absolute, et praesertim in numero singulari, nisi id, quod est vere ac proprie sacrificium. Denique, juge sacrificium apud Hebraeos, non erat sacrificia spiritualia, sed sacrificium proprie dictum, id est, duo agni, qui offerebantur quotidie in holocaustum, unus mane, alter vesperi, ut patet Exod. xxix. et Num. xxviii. Quare Daniel cum vocet sacrificium juge, loquitur de vero ac proprio sacrificii, cujus typus fuit juge illud sacrificium Hebraeorum.