Articulus 15
Plenissima confirmatio fidei christianæ, atque Judaicorum errorum destructio, ex vaticiniis beatissimi Jeremiæ prophetæ.
THEOLOGUS. — Spiritu Sancto repletus sacer Jeremias, et in spiritu cernens primum Christi adventum in omni humilitate, paupertate, atque in quadam occultatione consistere, admiratus est nimis consilium Dei super mysterio redemptionis humanæ; et ex admiratione Deum per modum interrogantis affatus est, dicens : Quare quasi colonus futurus es in terra, et quasi viator declinans ad manendum ?1 Quare futurus es velut vir vagus, ut fortis qui non potest salvare ?
PHILOSOPHUS. — Quomodo ista Deo conveniunt, et quomodo exponuntur de Christo?
THEOLOGUS. — Auctoritas ista prophetica fecundissima est, plenissima atque pulcherrima. Enimvero ex ea probamus nedum quod Christus in paupertate, et tanquam alienus itemque ignotus advenerit, sed etiam quod ipsemet Deus benedictus et sanctus incarnandus erat, et in carne assumpta tam pauperem vitam ducturus. Unde ostenditur quod rex Messias Christus Dominus, sit Deus et homo : cujus oppositum Judæi affantur.
PHILOSOPHUS. — Fateor, auctoritas ista decora est valde. Sed unde probares quod verba inducta ad Deum directa sint ?
THEOLOGUS. — Ordo et series litteræ hoc ipsum ostendit. Nempe paulo ante in eodem capitulo dixit Propheta :2 Tibi peccavimus, exspectatio Israel, salvator in tempore tribulationis. Quod de Deo intelligi certum est. Et mox de eodem exspectato atque venturo vaticinans, ait quæ dicta sunt.
Vidit ergo Propheta in spiritu, et non sine admiratione, vidit Christum in omni paupertate et humilitate venturum, et tanquam colonum et vagum seu peregrinum reputandum, quodque Christus tam humiliter veniens, esset Deus qui est dives in se, nulliusque egens, imo dives in aliis, sed in se ipso paupertatem ostensurus atque docturus.345 Hoc est quod Dominus noster Jesus Christus in Evangelio de se ipso testatur : Filius (inquiens) hominis non habet ubi caput suum reclinet.6 Et nihilo minus ipse de se ipso fatetur, loquens ad Patrem : Omnia tua mea sunt, et mea tua sunt ;7 et denuo, Omnia quæcumque habet Pater, mea sunt ;89 rursusque, Dominus est Filius hominis etiam sabbati.
PHILOSOPHUS. — Dum ista considero, eaque insuper quæ de Antichristi adventu prædicta sunt, mente commemoro, cerno quod Antichristi adventus prorsus contrarius erit adventui Jesu Christi. Ille namque non ut vir vagus, neque ut viator aut colonus venturus est, sed tanquam rex maximus, velut dominus mundi, sicut ditissimus.
THEOLOGUS. — Hæc sola auctoritas sufficienter declarat Antichristi fallaciam, et quod ipse non sit verus Christus, nec sic venturus quemadmodum de Christo Prophetæ locuti sunt.
Proinde, quod Judæi Christum negaturi erant, et ob id a Deo deserendi, sanctissimus Jeremias clare et publice denuntiavit, sic in Christi loquens persona : Reliqui domum meam, dimisi hereditatem meam, dedi dilectam animam meam in manus inimicorum ejus.10 Facta est mihi hereditas mea quasi leo in silva; dedit contra me vocem, ideo odivi eam. Porro eamdem sententiam Jeremias clarius pandens : Prævaricatione, inquit, prævaricata est in me domus Israel et domus Juda, ait Dominus.11 Negaverunt Dominum, et dixerunt : Non est ipse. Nam Evangelio enarrante, Judæi coram Pilato eis dicente, Regem vestrum crucifigam ?12 dixerunt : Non habemus regem nisi Cæsarem.
Præterea, de Christi passione ait Propheta in Threnis :13 Spiritus oris nostri Christus Dominus captus est in peccatis nostris. Hanc autem auctoritatem propheticam Judæi de Josia rege Juda exponunt, asserentes hanc esse litteram : Spiritus narium nostrarum christus Domini. Verumtamen Rabbi Samuel in epistola ad Rabbi Isaac sic eam allegat : Spiritus vultus nostri Christus Dominus captus est in peccatis nostris. Ideoque videtur quod de Christo prædicta sit. Item idem Jeremias de Christo prophetans :14 Ego, ait, quasi agnus mansuetus qui portatur ad victimam.
Sunt quoque et alia hujus sancti Prophetæ de Christo vaticinia : quæ modo non tango.
Footnotes
Chapter 155 of 187