Capitulum 10

Quod laborem avaritiæ subeat desertor monasterii, qui ante pro levissimis murmurabat laboribus.

AGITATUR itaque magis ac magis accensus suarum affectione pecuniarum, quæ nunquam permittunt monachum diu in monasterio residere, aut sub institutione regulæ vivere. Quumque proprietas tanquam bestia ferox eum de cœtu separaverit Fratrum, et destitutione sodalium fecerit errabundum, atque privatione contubernii seu monasterii sui exposuerit eum facili devorationi inimicorum, compellit eum die ac nocte spe quæstus infatigabiliter laborare, qui prius despexerat levissima monasterii opera exercere. Insuper non permittit eum custodire orationum solennia, jejuniorum mensuram, vigiliarumve regulam, nec sinit eum explere honestarum intercessionum officia, dummodo valeat avaritiæ rabiem satiare, aut suis quotidianis usibus providere: ignem cupiditatis accendens, dum credit eum exstinguere plus acquirens.