Capitulum 22

Quod possit etiam aliquis non habens pecunias, avarus judicari.

POSSIBILE namque est etiam eum qui non habet pecunias, nequaquam carere avaritiæ morbo, nec aliquid ei prodesse beneficium nuditatis, quoniam vitium cupiditatis abscindere non curavit: utpote delectatus bono cujus est in eo penuria seu paupertas, non merito ipso virtutis spontaneæ paupertatis, et sustinens onus necessitatis non sine languore seu tædio cordis. Quemadmodum evange-

Matth. v, 28. licus sermo pronuntiavit corde mœchatum etiam corpore non pollutum, ita quoque possibile est non oneratum pecuniæ pondere, cum avaris damnari affectu et mente. Occasio namque habendi defuit ei, non voluntas, quæ solet a Deo semper præmiari, magis quam ipsa necessitas. Itaque festinandum est nobis, ne emolumenta et fructus laborum nostrorum inaniter pereant: miserabile namque est tolerasse exsecutiones et exitus seu labores paupertatis ac nuditatis, et fructus paupertatis perdidisse vitio voluntatis inanis ac cassæ.