Caput XVIII.

Sed nunc ad illud redeamus propter quod praedicta omnia digessimus. Distinguamus diligenter quid Dominus faciat per semetipsum, quid faciat per ministrum suum. Per semetipsum resuscitat mortuum, per ministros solvit ligatum. Per semetipsum mundat leprosum, ministerio sacerdotis reducit ejectum. Mortuum resuscitare, leprosum mundare, ad idem videtur respicere: nam utrobique solvitur obligatio culpae. Sed et vinctum solvere, vel ejectum reducere, ad idem nihilominus videtur respicere, quoniam utrobique sequitur obligatio poenae. Leprosus mundatur, quando perversus quisque pravitatis suae sordibus divinitus exuitur; mortuus resuscitatur, quando peccato captivatus ad bene vivendum divinitus animatur. Post emundationem leprae sacerdotali officio interveniente, ejectus prius in sua reducitur, quando aeternae quietis mansionem quam peccando amiserat per injunctam satisfactionem recuperasse cognoscitur. Institis involutus, et a Domini ministris solutus, abire et ad sua redire permittitur, quando per absolutionem et consilium sacerdotis ad vitae novitatem reformatur.