Virgo narrat sponse, quid sensit statim concepto Filio et que senserunt ipsa et Elizabeth in amplexu mutuo, et de sancta cohabitacione earum et qualiter angelus postea consolabatur eam formidantem et instruebat Ioseph admirantem. Et narrat modum viuendi sanctissimum, quem ipsa et Ioseph tenuerunt, et multas virtutes notabiles Ioseph.

Mater loquitur: "Quando angelus nunciabat michi filium Dei nasciturum de me, statim postquam consensi, aliquod insolitum et admirabile sensi in me. Ideo vehementer admirans statim ascendi ad Elizabeth cognatam meam, vt et consolarer illam impregnatam et cum ea conferrem de hiis, que angelus michi nunciauerat. Cumque ipsa iuxta fontem occurrisset michi et mutuis amplexibus et osculis frueremur, infans in vtero eius mirabili et visibili motu exultando letabatur. Et ego similiter insolita exultacione tunc mota fui in corde meo ita, vt lingua mea loqueretur inexcogitata verba de Deo, et anima mea tunc vix pre leticia se capiebat. Cumque Elizabeth miraretur feruorem spiritus, qui loquebatur in me, et ego non dissimiliter mirabar in ea graciam Dei, ambe benedicentes Deum stetimus simul aliquibus diebus.

Post hec autem cepit cogitacio quedam pulsare animum meum, quomodo et quam deuote haberem me ad tantam graciam michi factam, quid eciam responderem, si quererer, quomodo concepi aut quis pater filii nascituri, aut ne forte Ioseph instigante aduersario aliena suspicaretur contra me. Et ecce michi sic cogitanti angelus non dissimilis ab eo, quem prius videram, astitit dicens: 'Deus noster, qui eternus est, ipse est tecum et in te est. Ne timeas ergo, quia ipse dabit tibi loqui, ipse diriget gressus tuos et loca, ipse perficiet opus suum tecum potenter et sapienter.' Ioseph vero, cui commendata fueram, cum intellexisset me impregnatam, admirans et indignum se reputans cohabitare michi anxiabatur nesciens, quid ageret. Cui angelus in sompnis dixit:

'Non recedas a virgine commendata tibi, quia sicut audisti ab ea, sic verissimum est. Concepit enim de Spiritu Dei et pariet filium saluatorem mundi. Ergo serui ei fideliter et esto pudicicie eius custos et testis!' Deinde ab illo die Ioseph seruiuit michi quasi domine sue et ego eciam ad opera sua minima me humiliabam. Post hec ego continue eram in oracione, raro videri et videre volens et egrediens rarissime nisi ad festa precipua. Vigiliis quoque et leccionibus, que a sacerdotibus nostris legebantur, intenta fui, habens certa tempora ad labores manuum, et discreta fui ad ieiunia, prout natura mea ferre poterat in seruicio Dei. Illa vero, que superfuerunt nobis super victualia, dedimus pauperibus contenti de hiis, que habebamus. Ioseph vero sic seruiuit michi, quod numquam audiebatur in ore eius verbum scurrile, numquam murmuriosum, numquam iracundum.

Nam ipse pacientissimus erat in paupertate, sollicitus in labore, vbi necesse fuit, mansuetissimus ad obiurgantes, obedientissimus in obsequio meo, promptissimus defensor contra derogantes virginitati mee, fidelissimus testis mirabilium Dei. Ipse eciam sic mortuus erat mundo et carni, vt nichil desideraret nisi celestia, sicque erat credulus promissionum Dei, vt continue diceret: 'Vtinam viuam et videam adimpletam voluntatem Dei!' Nam rarissime venit ad congregaciones hominum et eorum consilia, quia totum desiderium suum fuit obedire voluntati Dei. Ideo nunc gloria sua est magna."