Articulus 22
De triplici gradu reformationis internæ.
RENOVAMINI spiritu mentis vestræ, et induite novum hominem, qui secundum Deum creatus est. Ephes. iv, 23, 24.
Quum in tribus supremis animæ viribus, videlicet intellectu, memoria, voluntate, attendatur summæ et increatæ Trinitatis imago in anima rationali, modicum de harum reformationibus virium est tangendum.
Itaque initium reformationis intellectus seu rationis, est per fidei veritatem et sacræ Scripturæ doctrinam et per Ecclesiæ documenta ab erroribus et ignorantia saluti contrariis expurgari, et necessariorum ad salutem agnitionem adipisci. Porro profectus reformationis, est ex illustratione divina rationes credibilium per donum intellectus conspicere, et in Scripturis desuper erudiri, atque in summæ veritatis notitia salutari sumere incrementum, quemadmodum ad Colossenses ait Apostolus : Postulamus ut impleamini agnitione voluntatis Dei in omni sapientia et intellectu spirituali, ut ambuletis digne Deo, semper crescentes in scientia Dei.1 Quamvis enim fides christiana sit penitus supra rationem et de incomprehensibilibus rebus, nihilo minus mens sincera divinitus illustrata, nexum, rationes ac ordinem credendorum intelligens, cernit nihil rationabilius esse fide catholica, dum omnia comportantur. Perfectio autem reformationis rationis, est per mentis excessum supra se rapi, et non per argumenta ratiocinationum, nec per corporearum ænigmata similitudinum, sed pura et anagogica intelligentia Altissimum contemplari, juxta illud Apostoli: Nos autem revelata facie gloriam Domini speculantes, in eamdem imaginem transformamur a claritate in claritatem.2
Præterea initium reformationis voluntatis, est vitiis reluctari, et eam divinorum rectitudini præceptorum subjicere, nec passionibus subjacere, sed prævalere. Profectus vero hujus reformationis, est sensitivas affectiones habere voluntati subjectas, et cuncta voluntatis desideria habere in Deo adunata ac ordinata. Perfectio autem reformationis istius, est unum esse cum Deo in spiritu per amorem, ut jam aut non aut vix possit velle nisi Deum et quæ ei sunt placita, et inavertibilis sit ab eo. Quod confirmatis in bono potissimum convenit, et viris perfectis non nihil competit, qui cum Apostolo dicere habent: Certus sum quia neque mors, neque vita, nec aliqua creatura, etc.3
Insuper initium reformationis memoriæ intellectualis, est eam a suis distractionibus ad Dei commemorationem orando, legendo, meditando reducere. Profectus reformationis memoriæ, est in ipsis orationibus, lectionibus ac meditationibus mentem in Deo fixam sine importuna evagatione tenere, atque in latitudine cordis cum Deo deambulare. Perfectio autem reformationis memoriæ, est ita in Deum esse absorptum, ut sui ipsius ceterorumque omnium obliviscatur homo, atque in Deo absque volubilium cogitationum imaginationumque strepitu dulciter conquiescat.
Ecce ad hæc ordinanda ac fortiter prosequenda sunt omnia exercitia nostra bona.
Footnotes
Chapter 23 of 26