Sectio 6, art. 30: UTRUM DE CARITATE FUERINT DANDA

DUO PR/ECEPTA.

Videtur quod suBiciat praceptum de dilectione Dei, nam aliquis nou prsetermittit dilectionem proximi nisi prastermittat dilectionem Dei nam earitas in proximo non diligit nisi Deum.

uk con-venikntia et srnsu koiwm

Concluslo est : Debebant dari duo prwcepta caritatm erga Dcum et proximum.

1" Proliatur aucloritate S. &criptuivi:; [l Joan.v., iv, 21): « lit Itoc mandatun. habemns ut qui diligit Deum, diligat et fratn-m suum ».

0° Probatur ratione thenlogica, quia non omnes qui cognosc.uiit priucipia, possunt cognoscere quidquid in priucipiis virtute conti uetur. Atqui dilectio Dei est quasi principium et finis in operabilibus. Ei-go convenit dari aliud prseeeptuni de dilecttone proximi, quod virtualiter continetur in primo prsecepto.

Ad lm": Sic caritas liabet duos actus, qiiorum uuus ordinatur a<l alium ut ad liiiem.

Ad 2"'".- Deus diligitur in proximo ut tinis, sed ipse proximun etiam diligitur propter Deum.

AliT. III. — UTRUM SUFFICIANT ISTA DUO PR^ECEPTA CARITATIS.

Videtur quod debeat dari prajceptum circa dilectionem suiipsiun et corporis et etiam de aliis actibus caritatis. ul sunt gaudium et pax, lieneticentia,

Responsio: De caritate dw> prcecepta suffutiunt.

1° Probatur auctoritate 8, Scripturir. : (Matth., xxii, 40): « In bis duobus mandatis universa- lex pendet et Propheta; ».

2° Probatur ratione th-eologica , quiu caritas est amicitia, quas est ad alterum. Atqui liic ordo ad alterum sutlicienter expriiuitur per dilcctionem Dei ut tinis, et dileetionem proximi. Krgo.

Ostensum enim supra (q. 25, a. 4), quod nou liabemus proprie amicitiam erga nosipsos, sed ex earitate diligimus nos ut quld Dei, et ut dicitur ad lu"' quantumcumque homo recedat ab ordine boni, remanet illi dilectio sui et corporis; ifnde non est necessarium pr#ceptutn speciale de hac re, sed modus diiigeudi uosipsos sufiicienter indicatur in duobus aliis pra*:eptis.

Ad 2""': Item in his duobus prseceptis virtuaiiter et suffieienter indicantur prsecepta de aliis actibus caritatis, ut snnt gaudium, beneticentia ; quamvis liiec alia prtecepta sint etiam in S. Scriptura, v.g. Pliilip.. iv. 4: « Gaudete in Domiuo semper».

AllT. IV. — UTRUM CONVENIENTER MANDETUR QUOD DEUS DILICATUR EX TOTO CORDE.

Videtur qnod nou : 1» Qnia niodus actns virtuosi non est de pra> cc-pto. 2° Quia quicumqiie t&cerei aliquid non pertinens ad diiectionera Uei, peccarct mortaliter, quia jam non ex toto corde diligeret Deum.

DE PIUBCBPTIS CABJTATIS

3* Quia diligere Denm ea; toto corde hoc est de perfectione caritatis, uon de eius necessitate.

Conclusio est: Totalitas quadam fuit designanda circa prxrcoptum de dilectione Dei.

1° Probatur ex Deut, (vi, 5j : « Diliges Donunum Deum tuuni ex toto corde, et ex tota anima tua, et ex tota fortitudine tua».

2" Probatur ratiane theologica, quia Deus diligendus est non qualitercumque, sed sicut ultimus ftnis, ad quem omnia sunt referenda. Hoc requiritur a<l actum dilectionis Dei et ideo debet exprinii in pnecepto.

Ad 1""': Hic modus « ex toto corde » non cadit sub aliis pneceptis subordinatis.

ii 2™.- Quid significant ista verba « ex toto corde »? Signi iicant quod homo nihil debet diligere contra Deum, supra Deum, aiqualiter Deo, ultimo iine; unde tollitur caritas solum per aversionem a fine ultimo. proinde potest esse peccatum veniale, quod solum impedit caritatis usnm '.

Ad Sv": Perfectio caritatis est quod homo. quantum possibile est se abstrahat a rebus tenii>oralibus licitis, quse impediunt dilectionem actualem Dei. Of. infra q. 184, a. 4, c, et ad 2um

Aht. V. — UTRUM CONVENIENTER ADDATUR « EX TOTA ANIMA TUA, EX TOTA FORTITUDINE TUA ».

Videtur quod uou : 1° Quia cor spiritualiter sumptum est ipsa anima, vel aliquid animas; 2° item fortitudo animse venit ex corde.

S. Tfaoma ostendit convenientiam horum verborum, comparando diversas formulas pra»cepti. Cor designat dilectionem qute est actus voluntatis. movens alias facultates ad ultimum finein ; alia verba significant facultates sic motas scil. mens significat intellcctum, anima vim appetitivam inferiorem, fortitwlo vim executivam exte riorem.

Non tamen consentinnt 1'atres circa lias paiticulares significationes. Dici potest quod servatur progressive pra^ceptum prout justus prius diligit Deum ex toto corrfc etiam sensibiliter. deiudc ex tota anima agendo pro Deo seniper non obstanle ariditate, ex omnibus viribus tempore probaliouis arduie, denique ex tota mente sua, quando vita interior stabilitur lirmiter in parte superiori animie. absque declinationc, tunc cbristiauus fit « adorator Patris in spiritn et veritate» (Joan.. rv, 23).

' Feccatnm veniale contra ecritatem, v.g. negligentln iii oratione, est contro Deum ut ohiectum, non vero contra Deuni ut est finis ultimus; naiD peccatum venlalc noii avcrtlt a f creaturam tniper oinnla

VR CONVENIKNTIA BT SBNSD BORTJM