Sectio 6, art. 16: UTRUM CARITAS IN HAC VITA

POSSIT ESSE PERFECTA.

Status quastionis. — Videtur quod non : 1° Quia S. Paulus di cil : « Non quod jam perfectus sira » (ad Phil., m, 12). 2° Quia ut ait August. : « ubi est perfectio caritatis, nulla est cupiditas » se<l legitur (in I Joan.. i, 8): « Si dixerimus quod peccatum non habemus. ipsi nos seducimus ». 3° Insuper earitas vite semper potest augeri, ergo nunquam est perfecta iu hac vita.

Es altera parte S. August. ait: caritas cum ad perfectionem venerit, dicit: « Cupio dissolvi et esse cum Christo». Quomodo hasc omnia sint conciliauda? Quadruplici conclusione ai.c seribenda:

ex parte De-i dUigi bilis, diligendo Deum tantum quantum diligibilis e*t :

Caritas pcrfecta est sola caritas increata.

scmpcr actutiliter : caritas patruc.

' uctualiter stepe va- / cando Deo, pne-! \ termissis aliis re- ,:or*«o* perfectobu» non necessa -) m riis ex partc diligentis, diligeudo tan • tum quantum^ habitualiter nihild-\ diligens potestj Ugendop/u.squam

Deum nec mqua \ liter Deo, seu ^oaritas comunis. excludendo ea qua \ sunt contraria ha- ) bitui caritatis /

Ad J"».- S. Paulus e tendebat ad altiorei

Ad SP**: Peccata venialia non contrariantur habitui caritatis, sed actui, et ita nou repngnant perfectioni vise.

Ad 3"".- Perfectio habet quod crescat.

■ simpliciter, ideo semper

424 DE CARITATE SIPJECTO