XVIII. Vanden vernietenden levene in minnen

Inden name ons Heren Jhesu Christi, die een willich spieghel¹ es sijns selfs, hi vertoent hem dien hi wilt; en̄ dat sijn die ghene die haers selfs vertien, en̄ sijnre graeien volghen in doene, in latene, in allen doechden, en̄, overmits ghelove en̄ hope en̄ minne, boven alle hare werken² verhaven sijn in dat blote ghesichte der sielen, dat is die simpele oghe, altoes open boven redenen inden gronde onser verstandicheit: daer vertoent haer die ewighe waerheit, daer mede is vervult onse blote ghesichte, dat is die simpele oghe onser sielen. Haer wesen, haer leven, haer werken dat is scouwen, vlieghen en̄ lopen, ende onse ghescapenheit altoes onthoghen, sonder omme sien ofte wederkere³. Salich sijn die siende oghen dien God vertoent sijn rike ende sine glorie, dat is hi selve. Want onse hemelsche Vader leeſt in dat rike onser sielen, alse in hem selven. Daer gheeſt hi ons sine onbegripelike claerheyt, boven onsen verstane, in dat eyghendom onser verstandicheit⁴. En̄ die Vader metten Sone vloyen in ons hare grondelose minne, boven wille en̄ boven were. Onse wille, inden gronde onser goetwillicheit, dat is die vierige voncke, der sielen levendicheit⁵: daer ghebaert die Vader sinen Sone, ende daer vloyet haerre beyder minne grondeloes. Maer dat were Gods en connen wi niet begripen, noch onse begrijp en mach daer in niet comen⁶; want al onse erachte, met haren werken, moeten wiken, en̄ ghedoghen die overſorminghe⁷ Gods. Daer wi ghewracht werden ende overgheest metten gheeste ons Heren⁸, daer sijn wi sonen Gods, van ghenaden niet van naturen, daer werden wi gheëenvoldicht⁹. Want alle onse crachte ghebreken in hare eyghen werken, en̄ smelten en̄ vervlieten in dat aenschijn der ewigher minnen Gods. En̄ hier omme is dit gheheeten een vernieutende leven in minnen.