XXII. Die verclaringhe vander naturen des levens

Die natuere ewichs levens¹ es ons uut Gode gheboren, en̄ si is enich met Gode, ende si leeft uut Gode in ons, en̄ uut ons weder in heme. Want vriwillens heeft ons die hemelsche Vader ghewonnen en̄ vercoren in sinen Sone², ende hier om sijn wi sonen Gods van ghenaden, niet van naturen; want die genade Gods is ons over nature³ en̄ ewich leven, dat niemen sien noch vinden en mach sonder ghenade. Maer willen wi ewich leven sien en̄ vinden in ons, soe moeten wi, overmits minne en̄ ghelove, ons selven boven redene onthoghen tote in onse eenvoldighe oghe. Daer vinden wi die claerheit Gods in ons gheboren, en̄ si is dat beelde Gods, dat overſormt heeft onse eenvoldighe oghe: daer en mach gheen ander beelde in comen. Nochtan moghen wi in ghe- gaefden⁴ lichte al dat bekennen dat mindere is dan God, eest dat hijt ons vertonen wilt. Dat beelde Gods ontfeet yeghewelcs ghesichte al onghedeilt en̄ gheheel, en̄ het is oec ieghewelken al⁵ en̄ blijſt in hem selven een onghedeylt een⁶. Dat beelde bekennen wi met hem selven, daer wijt onfaen⁷; maer daer wi overdraghen sijn en̄ getransformeert in sine claerheit, daer hebben wi ons selven vergheten, en̄ sijn een met hem; en̄ aldus leven wi in hem en̄ hi in ons: nochtan bliven wi altoes ghesceden in substancien en̄ in naturen. Die claerheit Gods die wi sien in ons, si en heeft beghin noch einde, tijt noch stat, wech noch pat, forme noch gedaente noch varwe. Si heeft ons te male bevaen, begrepen en̄ doergaen⁸, en̄ onse eenvoldighe ghesichte soe wide ontdaen, onse oge moet ewelic open staen, wi en connense niet gheluken⁹. En̄ aldus hebdi dat ierste punt, welc die nature is ewichs levens uut Gode gheboren.