Prologhe
Dit boee mach wel een Spieghel wesen,
Daermen waerlijc in mach lesen
Gode, alle doechde ende ewich leven.
Daeromme is hem dese name ghegeven,
Dier hem in spieghelt, hi doet wijsheit1.
Dien alle inghele2 en̄ heylighen eren
Met groter werdicheit;
Die hi met sijnre cracht gheraect,
In ewigher salicheit.
Uut ghestorte salve der minnen,
Die alle gheeste doet ontsinnen
Die sy nu in deser tijt
Gheloeft, gheëert, ghebenedijt,
Ende inder ewicheit. Amen.
Footnotes
-
G. Diere hem in spieghelen, doen wijsheit. Deze zes verzen komen voor in de Hss. A, D en G; maer staen niet in H, I en M. Het is derhalve twyſelachtig of zy van Ruysbroeck zelf zyn, dan wel van een' zyner eerste afschryvers. Wy houden het laetste voor waerschynlykst, des te meer, dat Surius de volgende rymen vertaeld heeft, maer deze niet. ↩
-
D, H, I, M. inghelen. ↩
Chapter 1 of 26