XXIII. Vander oefeninghen des levenden levens

Hier na volghet dat ander punt dat sal sijn vander oefeninghen in dat levende leven tusschen ons en̄ Gode. Nu ver- staet, en̄ verheſt uwe ynnighe oghen in uwe hogheste, daer ghi enich met Gode sijt¹: want enich mit Gode sijn, dat is onse levende staet die ewich is², daer woent God in ons ende wi in hem. Die eninghe is levende en̄ vruchtbaer, en̄ si en mach niet ledich sijn³; want si vernuwet altoes in minnen, en̄ in nuwer visentacien⁴, overmits die onderlinghe inwoninghe diemen niet sceeden en mach: daer is trecken en̄ volghen, gheven en̄ nemen, gherinen en̄ gherenen werden⁵. Want onse hemelsce Vader woent in ons, ende hi visenteert⁶ ons met hem selven, en̄ verheft ons boven redene en̄ ghemerc⁷. Hi maect ons bloet van allen beelden, en̄ trect ons in ons beghin: daer en vinden wi anders niet dan wilde, woeste, onghebeelde bloetheit, die altoes antwoert der ewicheit. Daer gheeft ons die Vader sinen Sone, en̄ die Sone visenteert onse onghebeelde ghesichte metter grondeloser claerheit die hi selve is, en̄ eyschet ons en̄ leert ons dat wi staren en̄ scouwen die elaerheit mit haer selven⁸. En̄ daer vinden wi die claerheit Gods in ons, en̄ ons in haer en̄ ons daer mede gheenicht. En̄ al heeft si ons begrepen, wi en connen haer niet begripen, want onse begripen es creature en̄ si is God. En̄ hier omme laten wi onse ghesichte met hare lopen en̄ navolghen oneindelic lanc en̄ breet, hoghe en̄ diep, wiseloes al sonder maniere⁹. Ende al sijn wi enich met hare eenvoldigher wijs, wine moghen niet herhalen¹⁰ noch hervolghen dat ons onbegripelic is¹¹. Hier sien wi den Vader inden Sone, en̄ den Sone inden Vader, want si sijn een inder naturen; en̄ alsoe leven si in ons, en̄ gheven den heylighen Gheest, haerre beider minne, die een natuer en̄ een God met hem beyden is, en̄ in ons met hem beiden woent, want God is in hem selven onghedeylt. En̄ die heylighe Gheest geeft hem selven, en̄ visenteert ons, en̄ gherijnt die bernende vonke onser sielen: ende dit is beghin en̄ oirsprone ewiger minnen tusschen ons en̄ Gode. Oefeninghe der minnen is vri, en̄ en scaemt haer niet; haer natuer es ghierich en̄ milde; si wilt altoes eyschen en̄ bieden, gheven ende nemen¹². Gods minne is ghierich, si eyscht der sielen al dat si is, en̄ al dat si vermach. En̄ die siele is rike ende milde, en̄ wilt al gheven der ghierigher minnen dat si eyscht en̄ begheert; maer si en maechs niet volbringhen, want hare ghescapenheit moet ewich bliven; si en mach haer niet ontvlien, noch en can die niet ghelaten¹³. En̄ hier omme, wat minne verslynt, teert¹⁴ en̄ verberrent en̄ eyscht der sielen dat haer ommoghelie is; en̄ al begheert oec die siele versmelten¹⁵ en̄ vernieuten in minnen: si moet nochtan ewich bliven en̄ niet vergaen¹⁶. Voirtmeer die minne Gods is oec grondeloes milde; si biet en̄ toent der sielen al dat si is, en̄ dat wilt si haer al vrilic gheven. Nu is die minnende siele sonderlinghe gulsich, en̄ ghierich, en̄ gaept wide, en̄ wilt al hebben dat haer vertoent is. Maer si is creature, en̄ en mach die alheit Gods niet begripen noch begapen; ende hier omme moet si ghieren¹⁷ en̄ gapen, dorstich en̄ hongherich ewich bliven. En̄ soe si meer ghiert en̄ crijcht, soe si bet ghevoelt dat haer die rijcheit Gods ontblijft: en̄ dit heet crighen in ontbliven¹⁸. Siet aldus can minne geven en̄ nemen; en̄ dit is oefeninghe der minnen in onsen levenden levene. Ende dat dit waer is, dat moghen si sien en̄ ghevoelen die deser minnen pleghen.