Capitulum 14 - Laus bonorum pauperum.

¹ "Intervallo siquidem temporum ceperunt aliqui respirare et voluntate viam rectam ambulare ceperunt, quam quidam tempore illo ambulaverunt necessitate compulsi. ² Venerunt ii omnes ad me multis precibus ac lacrimis assidue rogantes ut inirem cum eis fedus perpetue pacis, essemque cum eis sicut olim fui in diebus adolescentie (cfr. Ez 16,60) mee, quando erat Omnipotens mecum et in circuitu meo pueri mei (Iob 29,5). ³ Fuerunt ii viri virtutum, viri pacifici, sine querela ante Deum cfr. 1The 3,13), persistentes in amore fraternitatis (2Pet 1,7), quousque vixerunt in carne, spiritu pauperes, rebus inopes, vita et sanctitate divites, celestium carismatum donis locupletes, ⁴ spiritu ferventes, spe gaudentes, in tribulatione patientes (cfr. Rom 12,11.12), mites et humiles corde (cfr. Mat 11,29), servantes spiritus pacem, morum concordiam, coherentiam animorum, conversationis unitatem et unitatis iocunditatem. ⁵ Viri denique devoti Deo, grati angelis, amabiles hominibus, sibi rigidi, misericordes aliis, actu religiosi, incessu modesti, vultu hilares, corde graves, ⁶ humiles in prosperis, magnanimes in adversis, in convivio sobrii, in vestitu parcissimi, in somno rarissimi, verecundi et timorati et omnium bonorum claritate conspicui. ⁷ Erat cum iis conglutinata anima mea et unus spiritus et una fides (cfr. Eph 4,4.5) erat in nobis".