Capitulum 23 - De religiosis per Acidiam victis.

¹ "Ceperunt deinde ad queque egyptiaca, que reliquerant, miserrime suspirare et que corde magnifico contempserant turpiter requirebant. ² Incedebant tristes viam mandatorum (cfr. Ps 118,32) Dei et corde arido ad queque iniuncta currebant. ³ Deficiebant sub onere et pre inopia spiritus vix poterant suspirare. ⁴ Rara compunctio erat eis, contritio nulla, obedientia plena murmure, cogitatio animalis, letitia dissoluta, pusillanimis tristitia, sermo incautus, risus facilis; ⁵ in vultu hilaritas, in incessu vanitas, vestis mollis et delicata, studiose incisa, studiosius consuta, somnus multus, cibus superfluns, potus intemperatus. ⁶ Nugas et trufas et verba proferebant in ventum. Recitabant fabulas, mutabant leges, disponebant provincias et hominum facta diligenter tractabant. ⁷ De exercitio spirituali nulla cura, nullum studium de salute anime, rara collatio de celestibus et eternis tepens desiderium. ⁸ Ceperunt sic obdurati alter alteri invidere, alter alterum provocare et unus alteri dominari; gestiens frater fratrem crimine pessimo (cfr. Gen 37,2) accusabat. ⁹ Devitabant tristia, appetentes in quo vane gauderent, quia vere non poterant. ¹⁰ Retenta tamen specie sanctitatis utcumque, ne omnino vilescerent, et loquentes sancta, miseram conversationem suam apud simplices occultabant. ¹¹ Sed tanta erat eorum interioris hominis dissolutio quod, se cohibere non valentes, apertis indiciis erumpebant foris". ¹² "Ceperunt denique viris secularibus adulari et cum eìs iungere matrimonium ut exhaurirent bursas eorum, ut amplificarent edificia et multiplicarent ea que penitus recusaverant. ¹³ Vendebant verba divitibus et matronis salutationes et curias regum ac principum omni studio frequentabant, ut iungerent domum ad domum et agrum agro copularent (cfr. Is 5,8). ¹⁴ Et nunc magnificati sunt et ditati, confortati sunt in terra, quia de malo ad malum egressi sunt et Dominum non cognoverunt (cfr. Ier 9,3). ¹⁵ Ceciderunt dum allevarentur (cfr. Ps 72,18), prolapsi sunt in terra ante nativitatem, et tamen dicunt mihi: "Sumus amici tui".