Caput VI. Quæstionem rebaptizationis à Cypriano et asseclis inter adiaphora non fuisse repositam
Quæstionem rebaptizationis à Cypriano et asseclis inter adiaphora non fuisse repositam.
Auctor libelli de Doctrina Lovaniensium aliter expedire se conatur1 ; nempe ait, Cyprianum, Firmilianum, « aliosque sequaces episcopos, persuasos fuisse quod Stephani rescriptum non fuerat judicium definitivum, eo quod rem illam haberent pro adiaphora. » Atque iterum ; « Hoc sibi voluerunt Cyprianus, Firmilianus et alii, Helenus, Dionysius, Augustinus, qui affirmant Stephanum non de dogmate, sed de aliarum gentium moribus et factis judicasse : potuisse illic labi ideoque ejus usque ad synodum Nicænam judicio impune atque innoxie non fuisse obeditum. »
Hæccine à doctis viris proferri potuisse ? Habebant hæc Cyprianus, Firmilianus et eorum sequaces pro adiaphoris atque indifferentibus ; nempe cum, facto concilio lxxxvii episcoporum, pro sententia hæc dicerent2 : Episcopus quidem ordine tertius : « Qui hæreticorum baptisma probant, nostrum evacuant : » Octavus decimus ; « Secundo baptismate (in Ecclesia dato scilicet) qui non fuerit baptizatus, regno cœlorum fiet alienus : » Vigesimus : « Qui hæreticorum baptisma probat, quid aliud quam hæreticis communicat ? » Vigesimus primus : « Quot sint baptismi, viderint aut præsumptores, aut fautores hæreticorum. Nos unum baptisma, quod nonnisi in Ecclesia datum novimus, Ecclesiæ vindicamus : » Vigesimus tertius : « Si non obtemperat error [174] veritati, multo magis veritas non consentit errori : » Quadragesimus septimus : « Me non movet, si aliquis Ecclesiæ fidem et veritatem non vindicat, quando Apostolus dicat : Quid enim si exciderunt à fide quidam illorum3 ? » Quinquagesimus octavus : « Non sibi blandiantur qui hæreticis patrocinantur : qui pro hæreticis ecclesiastico baptismo intercedit, illos christianos et nos hæreticos facit : » Sexagesimus primus : « Qui hæreticis Ecclesiæ baptisma concedit et prodit, quid aliud sponsæ Christi quam Judas existit ? » Sic eam quæstionem inter indifferentia reponebant.
Huc accedit, quod suam sententiam non humanis ratiociniis, sed divinis testimoniis muniebant . Legant Cyprianum quicumque dubitaverint ; audiant episcopos in concilio Carthaginensi ita decernentes : Quintum : « Baptisma, quod dant hæretici et schismatici, non esse verum, ubique in Scripturis sanctis declaratum est ; et secundum Scripturarum sanctarum auctoritatem decerno, hæreticos omnes baptizandos : » Octavum : « Lectis litteris Cypriani dilectissimi nostri, quæ tantum in se sanctorum testimoniorum descendentium ex Scripturis deificis continent, ut merito omnes per Dei gratiam adunati consentire debeamus ; censeo omnes hæreticos et schismaticos, qui ad Ecclesiam catholicam venire voluerint, non ante ingredi, nisi exorcizati et baptizati fuerint. » Quare cum errorem damnant, cum veritatem inculcant, nonnisi veritatem in Scripturis revelatam , nec nisi errorem in Scripturis damnatum intelligi volunt, qui hæc pro adiaphoris habere dicuntur.
Footnotes
Chapter 293 of 396