Sectio 6, art. 1: UTRUM PECCATUM IN SPIRITUM SANCTUM

SIT IOEM QUOD PECCATUM EX CERTA MALITIA.

Slatus qusestionls habetur ex variis opinionibus Patrum '.

Responsio est affirmatwa, sed intelligenda est de speciali malitia, scil. uon solum ex inclinatione habitus vitiosi, sed ex eo quod p»r lontenvptum abjicitur gratia avertens vel retrahens a peccato, Kcil. abjicitur effectus Spiritus Sancti retrahens a peccato.

Katio hujusce denominationis est, quia. tunc aliquis peccat coni ra lionum appropriatum Spiritui Saucto ; ei enim appropriatur bo- Ultas sicut Patri potentia et Filio sapientia. Unde sic peccare est ptn" vontemptum abjicere effectum bonitatis dmvnte, quo homo retraheretur a peccato, sic est via impcenitentifu finalis.

Unde apud Matth. (xii, 32) distinguitur blasphemia in Spiritum Banctam contra blasphemiam in Filium homiuis. Judsei dixerant liliiKphemiam in Filium hominis, in Christum ut hominem, dum dicebant eum esse voracem, potatorem vini, et publicanorum amatorem iMatth., xi, 10). Sed blasphemaverunt in Spiritum Sanctuin, dum Opera quas ipse operabatur virtute proprise divinitatis et per opera-

1 Atbanaslus, Hilarius, Hleronymus, Chrysostomus dioebant : hoc peccatum • i blnspliemia proprle conlra Splrltuni Sanctum, sive acclpiatur ut tertia Per.

Trlnltatis, slve ut nomen essentlale convenicns toti Trinitati. S. Augusttnua dlelt: peccatum in Spiritum Sanctum cst impoenltentia flnalis. Bt Magister SentantiHTUm dixit: est peccutura ex malitla. S. Thomas ntec trla conclliat ostcndcndo njiecialem matitiam per contemptwn graii<E retrahentis a peccato.

DE BLASPHBMIA IN SPIRITUM SANCTUM tionem Spiritus Sancti, attribuebant prineipi dmmoniorum. Ita definitum, hoc peccatum est speeiale peccatum, cf. ad 3".

Sic S. Thomas conciliat opinionem Patrum et Doctorum circa hoc peccatum.

Abt. II. — DE SPECIEBUS HUJUSCE PECCATI.

Magister Sententiarum assignaverat sex species hujusce peccati. S. Thomas ostendit quod convenienter sic distinguuntur species istae, prout divisio generis sumi debet secundum rationem formalem totius dividendi. Sic apparet rectitudo hujusce divisionis:

Peccatum in Spiritum Sanctum contemnit id quod nos retrahit a peccato

: DKSPBBATIO.

: paajsnMPnoarroganB, qua quis pnesumit se posse adipisci gloriam sine meritis, veniam sine poenitentia.

: 1MPUGNATI0 VBRITATIS agnit^e, ad licentius peccandum.

: INVIDIA FBATBBNVB ORA- tijb, invidia gratia? Dei crescentis in mundo.

: IMPOENITBNTIA, propO- situm non preniteudi.

peccati quoad parvitatem : obstinatio, qua homo boni quod in eo firmat suum propoquaeritur situm in hoc quod peccato adhareat.

Abt. III. — UTRUM PECCATUM IN SPIRITUM SANCTUM SIT IRREMISSIBILE.

Hic articulus est ad explicandum verbum Domini, apud Mattb.. xii, 31 : « Qui dixerit verbum contra Spiritum Sanctum, non rem.it- a peccato ex triplici

[justitiae, punientis Dei pvx&tz

I agnitio veritatis

Donorum. \

Dei lauxiliiim int-erioris ua> sunt/ gratiae

AN HOC PECCATUM SIT IRREMISSIBILE tetur ei neque in hoc steculo, neque im futuro ». Quomodo conciliari pcwsit hoc verbum, cum diversis testimoniis S. Scripturce et Tradi-

I ionis citatis in objectionibus qme dicunt : de nullo desperandum est, qunmdiu durat status vi». Deus est qui sanat omnes infirmitates uostras, et omnipotenti medico nnllus insanabilis languor occurrit, undo viator potest a quocumque peccato redire, sicut a quacumque

Ad hanc difficultatem solvendam, S. Thomas respondet : Boe pecontum ex parte sua est irremUsibile, licet Deus remittere possit, >u\ 3™"*. Explicatur sic: Si, cum Augustino, peccatum in Spiritum Siinctum indentiflcatur cum impanitentia finali, tuno est absolute irremissibile. Sed multi Patres distinxerunt hoc peccatum ab impcenitentia finali, et sic non esset speciale peccatum, sed circumstaatia ■ uiuslibet generis peccati mortalis in quo aliquis perseverat usque :ul mortem.

Unde dicendum est: pecoatum in Spvritum Sanctum dicitur irrrminsibile, non quod nullo modo remittatur, sed, quia, quantum Mt <le se liabet (speciale) meritum ut non remittatur. Et propter duo : 1° Quia sic peccans nullam excumtionem liabet, unde eius pcena iliminueretur. 2° Quia sic peccans excludit ea per quce fit remissiopeooatorum, s-ic prsecluditur via recurrendi ad misericordiam.

In ultima- linea art. S. Thomas ait : « aliquando tales peccatoies quasi miraculose spiritualiter sanantur ». Nam peccatum istud est llcnt morbus de se incurabilis, scU. tollens principium naturale sa- Bttatis, inducens fastidium cibi et medicime, licet Deus possit per iniiuculum talem morbum curare.

In inedio art. S. Thomas explicat cum S. Chrysostomo formam tiisolutam verborum Christi circa hoc peccatum, prout hsec verba dicta sunt pracise ad pharieosos sic gravissime peccantes; quia Chri-

II OB erat plus quam propheta, cognoscebat secreta cordis et futurum ; unde hoc verbum Christi sic dictum pharisais est simul propheticum. " Et ideo dicitur hoc pcccatum (his) judaeis non remitti, neque in hoc sfficulo, neque in futuro, quia pro eo passi sunt pcenam et in nneeenti vita, per Romanos, et in futura vita, in pcena inferni ».

Hoc fuit enim gravissimum peccatum : opera miraculosa SpiritBe Sancti diabolo attribuire. Sic prascluditur via Misericordiaj Dei, et tamen usque ad ultimum instans vttae poterant pcenitere, Itcnt Judas ipse; sed sic sese disponebant ad desperationem finalem.

Ad 1°"' : « De nemine desperandum est in hac vita » consideratn omnipotentia et misericordia Dei; sed considerata conditione peccati, dicuntnr aliqui « fllii difftdentue », ut habetur ad Ephesios (n, 2; v, 6).

OE BI.ASPHBMIA I.N SPIIIITtlM SANCTUM