IV. Van der ander wisen in caritate, ghechiert mit allen doechden

Dat ander poent was caritate, beghin ende oirspronc alre doghede. Dese caritate hilt¹ die overste crachte der sielen² in ene stilheit³ ende in een ghebruken der selver salicheit dier hi nu ghebruket. En̄ dese selve caritate hiltene sonder onderlaet op gherecht te sinen Vader met reverencien, met minnen, met love, met werdicheden, met ynnighen ghebeden om alder menscen noet, met op draghene al sire werke ter eren sijns Vader.

Noch dede dese selve caritate Christum neder vlieten, met minliker trouwen en̄ met onste, tote alder menschen noot, lijflike en̄ gheestelike. En̄ hier omme gaf hi exempel allen menschen, met sinen levene, hoe dat si leven souden. Hi spijsde alle menschen, gheestelike⁴, met ghewarigher leren van binnen, dies onfenclijc waren; en̄ met miraculen van buten naden sinnen, en̄ met wondere⁵; en̄ bi wilen spijsde hise oec met lijfliker spisen, daer si hem na volgheden inder woestinen, en̄ sijs niet ontberen en mochten. Hi dede die dove horen en̄ die cropele rechte gaen, en̄ die blinde sien, en̄ die stomme spreken, en̄ die viande uten menscen vlien. Hi dede die dode leven. Dit sal men lijflike en̄ gheestelike verstaen. Christus, onse minnare, heeft om ons ghearbeit van buten en̄ van binnen, in gherechter trouwen. Sine caritate en moghen wi te gronde niet verstaen; want si vloyde uter grondeloser fonteinen des heylichs Gheests, boven allen creaturen die ye caritate onfinghen; want hi was God en̄ mensche in enen persoen. Dit is dat ander punt vander caritaten.