XIV. Van vertyïnghen eighens willen

Ute deser ghehoersamheit comt vertyinghe eyghens willen en̄ eyghens goetdunkens, want nieman en mach sijns willen vertien in allen dinghen in eens anders wille, dan die ghehoirsame mensche, al machmen de uutwendighe werke werken, en̄ eyghenswillen bliven. Vertyinghe eyghens willen doet den mensche leven sonder verkiesen dit of dat, in doene ofte in latene, in vremder wisen ofte onghelijc den heylighen, hare lere, ofte haren levene¹; maer altoes na die ere en̄ na de ghebode Gods, en̄ naden wille sijnre Prelaten, en̄ na raste alder menschen daer hi bi is, na gerechter besceydenheit².

Overmits vertyinghe eyghens willen in doene, in latene en̄ in lidene, wert materie en̄ ocsuyn der hoverden te male verdreven, en̄ oetmoedicheit volmaect inden hoechsten graet. En̄ God wert des menschen gheweldich na alle sinen wille, en̄ des menschen wille wert met Gods wille soe één, dat hi niet anders en can ghewillen noch begheren. Dese heeft uut ghedaen den ouden mensche, en̄ ane ghedaen den nuwen, die vernuwet es en̄ ghemaect na den liefsten wille Gods. Van desen sprect Christus; ‘Salich sijn die arme des gheestes, dat is die verteghen hebben haers eyghens willen; want dat rike der hemele is hare³.’