XX. Van Erenste ende Vlieticheden

Ute deser mildicheit ontsprinct overnatuerlic erenst ende ene vlietichheit¹ tote allen dogheden en̄ tote alre behoirlicheit. Nieman en mach des erenst ghevoelen dan ene vlietende milde mensche. Dit is² een inwendich ongheduerich drift tote alre doghet, en̄ ter ghelijcheit Christi en̄ sijnre heylighen. In desen erenste begheert die mensche herte en̄ sin, siele en̄ lijf, en̄ al dat hi is en̄ al dat hi heeft, en̄ al dat hi vercrighen mach, inder eren en̄ inden love Gods te voeghene³.

Dese erenst doet den mensche waken in redenen en̄ in bescedenheden, en̄ de doghede werken met siele en̄ met live in gherechtigheden. Overmits desen overnatuerliken erenst werden alle die crachte der sielen Gode gheopent, en̄ tot allen dogheden bereet. Die consciencie wert verblijt, en̄ die gracie Gods wert ghemeerrent, de doeghede wert met loste en̄ met vroude gheoefent, die werken van buten werden gheciert.

Die desen levenden erenst van Gode heeft verereghen, in hem is die vijfte dootsonde⁴ verdreven, dat is traecheit des ghemoedes en̄ verdriet ten dogheden die van node moeten sijn⁵. En̄ bi wilen verdrijft dese levende erenst zwaerheit ende traecheit der lijfliker naturen. Van desen sprect Christus: ‘Salich sijn dien honghert en̄ dorst na de gherechticheyt, want si selen ghesaet werden⁶,’ dat is alse die glorie Gods hare openbaren sal, en̄ yeghewelken vervullen na mate sijnre minnen en̄ sijnre gerechticheit.