XXVI. Hoe men begheert te bekennene den bruidegom in sijnre naturen
Die mensche die aldus leeft in deser volcomenheit alsoe hier bewijst es, en̄ al sijn leven en̄ alle sine werke opdraghende es ter eren Gods en̄ ten love Gods, en̄ Gode meint en̄ mint boven alle dinc: hi wert dicwile gheroert in sijnre begherten te siene, te wetene, te kennene wie dese brudegom Christus es, die om sinen wille mensche worden is en̄ in minnen ghearbeit heeft toter doot, en̄ sine sonden en̄ den viant ute hem verdreven heeft, en̄ hem selven en̄ sine gracie in hem ghegeven heeft, en̄ sine Sacramente hem ghelaten, en̄ sijn rike gheloevet en̄ hem selven te enen ewighen lone, lijflike noetorft, inwendighen troest en̄ soeticheit, en̄ ontellike gaven na alre wijs dat menre behoeft.
Alse de mensce dit ane siet, soe wert hi utermaten sere beweecht Christum sinen brudegom te siene en̄ te kennene wie hi is in hem selven. Al kent hine in sinen werken, dat en̄ dunct hem niet ghenoech. Dan sal hi doen alsoe die publicaen Zacheus dede, die Jhesum begheerde te siene wie hi ware. Hi sal vore lopen alle die scaren, dat is menichfuldicheit der creaturen, want die maken ons cleine en̄ cort, dat wi Gode niet ghesien en connen. En̄ hi sal clymmen op den boem des gheloefs, die wast van boven nederwaert, want sine wortele is inder Godheit. Dese boem heeft ·xij· telghere, dat sijn die ·xij· articulen. Die nederste spreken vander menscheit Gods, en̄ van dien poenten die te onser salicheit behoeren ane sielc en̄ ane lijf. Dat overste des boems sprect vander Godheit, van̄ drieheit der personen en̄ van eenheit der naturen Gods. Op die eenheit sal hem die mensche houden in dat hoechste dies boems, want daer moet Jhesus liden met allen sinen gaven1.
Hier comt Jhesus en̄ siet den mensche, ende sprect hem ane in lichte des gheloefs, dat hi, na sijnre godheit, onghemeten is en̄ onbegripelijc, en̄ ontoeganclijc, en̄ afgrondich, en̄ onthoghende allen ghescapenen lichte en̄ allen ghemetenen begripe. Dit is dat hoechste kennisse Gods dat die mensche hebben mach in werkenden levene, dat hi dat bekint, in lichte des gheloefs, dat God onbegripelic es en̄ onbekenlijc es. In desen lichte sprect Christus toter begherten des menschen: ‘Ganc neder haestelike, want mi behoirt heden te wonen in dinen huse’2. Dat nedergaen haestelike daer hem God toe roept, en is anders niet dan een nedergaen met begherten en̄ met minnen inden afgront der Godheit, dat ne gheen verstaen in ghescapenen lichte ghereiken en can. Maer daer verstannisse buten blijft, daer gheet begherte en̄ minne in. Daer die siele hare aldus neyghet met minnen en̄ met meyninghen in Gode boven al dat si versteet, hier met rastet si, en̄ woent in Gode en̄ God in hare. Daer die siele met begherten op clymt boven menichfoudicheit der creaturen, en̄ boven were der sinne, en̄ boven licht der naturen, daer ontmoetse Christum in lichte des gheloefs, en̄ si wert verclaert, en̄ si bekent dat God onbekenlijc ende onbegripelic is. Daer si hare met begherten tot dien onbegripeliken God neyghet, daer ontmoetse Christum ende wert vervult met sinen gaven. Daer si mint en̄ rastet boven alle gaven, en̄ boven hair selven en̄ boven alle creaturen, daer woent si in Gode en̄ God in hare.
Dit is hoe wi Christum ontmoeten selen in dat hoechste van werkenden levene. Hebdi gherechticheit en̄ caritate en̄ oetmoedicheit gheleghet tenen fondamente, ende hebdi daer op ghesticht ene woninghe, dat sijn die doghede die hier bewijst sijn; en̄ hebdi Christum ontmoet met ghelove, met meninghen en̄ met minnen, soe woendi in Gode en̄ God in u, en̄ ghi hebt beseten een werkende leven. En̄ dit is dat ierste daer wi af spreken wouden.
Footnotes
Chapter 27 of 111