XXIII. Van drieën vianden te verwinnene overmits Gherechticheit

Eest dat wi nu willen dese doghede besitten, en̄ hare contrarien verdriven, soe moeten wi hebben gherechticheit, en̄ die moeten wi oefenen ende behouden tote in onse doot in reynicheden van herten; want wi hebben drie moghende wedersaken¹, die ons becoren en̄ aenvechten in allen tiden, en̄ in allen staden en̄ in menicher manieren. Eest dat wi met enighen van desen drien vrede maken en̄ ghevolchsam sijn², soe werden wi verwonnen, want si draghen over een in alre ongheoerdentheit³.

Dese drie wedersaken dat is de viant, en̄ de werelt, en̄ onse eyghene vleesch, dat ons alre naest es, en̄ dicwile alre scalcst en̄ alre scadelijcst; want onse veelike ghelost dat sijn die wapene daer onse viande op ons mede striden. Ledicheit en̄ onerenstachticheit ter doghet en̄ ter eren Gods, dat is sake en̄ ocsuyn des striden⁴. Maer crancheit der naturen en̄ onbehoetheit en̄ onbekennisse der waerheit⁵, dit is dat zweert daer onse viande bi wilen ons mede quetsen en̄ selke stont⁶ verwinnen.

En̄ hier omme moete wi in ons selven partië maken en̄ ghedeilt sijn. En̄ dat nederste deel ons selves, dat beestelic es, ende ons contrarie is ten dogheden, ende van Gode sceyden wilt, dat moeten wi haten en̄ persequeren, ende pinighen met penitencien en̄ met hartheiden van levene, alsoe dat altoes bedruct blive en̄ onderworpen der redinen, en̄ dat gherechticheit met reynicheden van herten altoes die overhant behoude in allen doechdeliken werken. En̄ al dat liden en̄ doghen en̄ persecucie, dat God op ons ghestaet van allen den ghenen die contrarie sijn der doghet, dat selen wi gherne liden Gode ter eren, en̄ door die ere der doghet⁷, en̄ om gherechticheit te vercrighen en̄ te besittene in reijnicheden van herten; want Christus sprect: ‘Salich sijn die persecucie doghen om die gherechticheit, want dat rike der hemele is hare⁸;’ want daer gherechtiheit ghehouden wert in doghene en̄ in doechdeliken werken, dat is die penninc die ghelijc weghet den rike Gods: daer met vercrighet men dat ewighe leven. Met desen dogheden geet de mensche ute te Gode en̄ te hem selven, en̄ te sinen evenkersten in goeden seden, en̄ in dogheden, en̄ in gherechticheden.