XXII. De Sancto Petro Apostolo.

Gaude, Roma, caput mundi.
Primus pastor in secundi
Laudetur victoria.

Totus mundus hilarescat:
Et virtutis ardor crescat
Ex Petri memoria.

Petrus sacri fax amoris,
Lux doctrinae, sal dulcoris.
Petrus mons justitiae.

Petrus fons est Salvatoris:
Lignum fructus et odoris,
Lignum carens carie.

Et quid Petro dices dignum:
Nullum Christi videns signum,
Primo sub admonitu

Fugit rete, fugit ratem:
Necdum plene veritatem
Contemplatus spiritu.

Auro carens et argento,
Coruscat miraculis.
A nervorum sub momento
Claudum solvit vinculis.

Paralysi dissolutus
Aeneas erigitur.
Petrum praesens Dei virtus
Ad votum prosequitur.

Petrus vitam dat Thabitae:
Juvenemque reddit vitae
Potestate libera.

Pede premit fluctus maris:
Et nutantem salutaris
Illum regit dextera.

Facta Christi quaestione:
Brevi claudit sub sermone
Fidem necessariam.

Hunc personam dicit unam;
Sed nec tacet opportunam
Naturae distantiam.

Quod negando ter peccavit:
Simplex amor expiavit,
Et trina confessio.

Angelus a carcere
Petrum solvit libere;
Destinatum gladio.

Umbra sanat hic languentes:
Sanat membra, sanat mentes.
Morbos reddit impotentes
Medici potentia.

Petrum Simon Magus odit
Magum Simon Petrus prodit.
Plebem monet ac custodit
A Magi versutia.

Hic a petra Petrus dictus;
In conflictu stat invictus.
Licet jugis sit conflictus,
Et gravis congressio.

Dum volare Magus quaerit:
Totus ruens totus perit.
Quem divina digne ferit,
Et condemnat ultio.

Nero fremit furibundus,
Nero plangit impium.
Nero, cujus aegre mundus
Ferebat imperium.

Ergo Petro crux paratur:
A ministris scelerum.
Crucifigi se testatur
In hoc Christus iterum.

Petro sunt oves creditae:
Clavesque coeli traditae.
Petri praeit sententia:
Ligans ac solvens omnia.

Pastoris nostri meritis
Ac prece salutifera:
Nos a peccati debitis,
Aeterne pastor, libera. Amen.