Caput XX. Sessionibus iv et v æque ac reliquis concilii œcumenici auctoritas constat : an valeat Bellarmini responsio, earum sessionum decreta, à Florentina et Lateranensi synod…

Sessionibus iv et v æque ac reliquis concilii œcumenici auctoritas constat : an valeat Bellarmini responsio, earum sessionum decreta, à Florentina et Lateranensi synodis antiquata ?

Ac primum auctoritas sessionum iv et v haud alio fundamento nititur, quam quo tota synodus, ipso nempe concilii titulo ; « Sancta synodus Constantiensis in Spiritu sancto legitime congregata, generale concilium faciens, Ecclesiam catholicam militantem repræsentans, etc. »

Hæc de se statim synodus, prorsus synodorum generalium more. Quærimus à nostris censoribus, an hunc titulum sessionibus iv et v detractum velint ? Si velint, non catholica, sed mendax est synodus, pro universali sese venditans : si nolint, aut, volentes licet, ipsa sanctæ synodi reverentia cohibet, fateantur necesse est, sessiones iv et v ea auctoritate niti, qua nulla major esse possit.

Ait quidem Bellarminus, « Constantiense concilium, quantum ad primas sessiones, ubi definit concilium esse supra Papam, in concilio Florentino, et Lateranensi ultimo reprobatum. » Anne expresso nomine concilii Constantiensis, ut sane oportebat ? Sic enim et Ariminensis, et Ephesina illa nefaria synodus expresse abrogatæ et condemnatæ sunt. An igitur Florentina, aut Lateranensis illa ultima synodus, Constantiensem synodum notavit ullo modo ? Nusquam. Sed, aiunt, contraria decreta protulit. Ergo jam non concilio abrogatur auctoritas : sed ipsa concilia quæ vera auctoritate constent, pessimo exemplo inter se committuntur. Nos autem conciliorum Florentini atque Lateranensis decreta Constantiensibus esse contraria negamus et pernegamus ; falsòque et temere assertum id esse, prolatis gestis, suo loco demonstramus. Hic interim id querimur, novo more atque à catholicis theologis alienissimo, concilia œcumenica opponi conciliis œcumenicis in ea re, quæ ad ecclesiasticum dogma pertinet, negamusque unquam in Ecclesia factum, ut alicujus concilii, quod se pro œcumenico gesserit, quale illud falsum Ephesinum fuit, in alio concilio œcumenico, doctrina damnetur, nisi prius ipsa synodus antiquetur, mendaci œcumenicæ titulo insignita. Jam si concilia inter se non concilianda, sed committenda essent ; quis Florentinum aut etiam Lateranense ultimum concilium, tam paucorum episcoporum ac, dum celebraretur, vix extra Urbem notum, Constantiensi anteponat, ubi teste Bellarmino, Patres fere mille ; atque in his episcopi amplius trecenti adfuerunt ; tanta hominum copia, ut eos Constantia urbs tanta non caperet, quemadmodum hujus temporis testantur historici ; quos inter eminebant tot ac tanti cardinales Romanæ Sedis atque potentiæ studiosissimi. Quis, inquam, æquus judex tam sancto conventui, ubi exitiale schisma extinctum, et res Ecclesiæ in pace sunt compositæ, ex ipso statim titulo non asserat auctoritatem ?

At enim non omnes, sed primæ tantum sessiones abjiciuntur. Quasi vero nihil sit, ipsa tantæ synodi fundamenta concutere, idque ex proprio sensu, nulla synodo, nullo auctore Pontifice. Quid vero non liceat, si hæc licent ? Verum omittamus certa licet præjudicia, atque adversariorum objecta diluamus.