Caput XXV. De sessionibus xxii, xxvi, xxxv, quibus Aragonenses, Navarrici et Castellani suscepti sunt

De sessionibus xxii, xxvi, xxxv, quibus Aragonenses, Navarrici et Castellani suscepti sunt.

Eodem animo actum cum Aragonensibus aliisque Hispanis, qui rejecto Benedicto Sigismundi imperatoris opera, ex pacto Narbonensi sessione xxii ac sequentibus, Constantiensi se synodo conjunxerunt : quæ compositio Narbonensis, Constantiae in sessione xx lecta et approbata est ; ac postea, præsentibus legalis Ferdinandi regis Aragonum, sessio xxii celebratur. Et statim quidem decretum editur consueto ritu : scilicet, sacrosanctæ generalis Synodi Constantiensis nomine : mox, uti fœdere Narbonensi pactum erat, deposito titulo, datæ sunt ad eumdem regem Aragonum, nomine cardinalium aliorumque prælatorum, Constantiæ in Christi nomine congregatorum, litteræ, quibus eum ejusque prælatos Constantiam convocarent Quo facto, oratores regis Aragonum, eos à quibus ipsi convocabantur, prælatos et cæteros Dominos Constantiam convocabant : qui scilicet jam præsentes aderant, totoque orbe conscio, plus annum integrum conciliari potestate agebant, responsumque est statim à Patribus Constantiensibus : Nos dictam convocationem acceptamus. Continuo, nec dimissis in Aragoniam aliasve provincias novæ convocationis litteris, nedum expectato responso, mutua facta conjunctio est ; ac sancta synodus multa decrevit, sub titulo consueto, sacrosanctæ generalis synodi Constantiensis in Spiritu sancto legitime congregatæ : ut una in sessione, si species titulos, synodus ter sortem mutaverit.

Ac ne Aragonenses antistites generali synodo deesse putarentur, ibidem promulgatum est sacri concilii decretum : ut regis Aragonum oratores, non provinciarum delegatione, sed ipsius synodi auctoritate sic agerent, atque in synodo sententiam ferrent, ac si omnes earum partium repræsentarent ecclesias ; quæ non ex ecclesiastica disciplina, aut rei veritate, sed ὀικονμικῶς, ac pacis gratia, summαque indulgentia et condescensione facta esse, res ipsa clamat.

Eodem ritu modoque legati Navarræ regis (Caroli), sessione xxvi, ac Joannis regis Castellæ et Legionis, sessione xxxv suscepti, utraque sessione nova fit convocatio. Iterum synodus œcumenicæ titulum deponit statimque resumit ; atque interim interjectæ sessiones œcumenicæ synodi titulo celebrantur ; quæ res omnibus sessionibus, jam inde ab initio universalis synodi nomen dignitatemque asserit. Nam ad ipsam quidem, quæ se ab initio pro universali gereret, omnes accurrunt, ipsa immota stat : atque illa, suæ licet conscia dignitatis, id infirmis tribuit, ut venerandum nomen, terque quaterque deponere videatur ; sed ut majore semper consensione recipiat. An igitur toties, atque etiam in una, ut vidimus, xxii sessione, œcumenica esse et perstat, et desinit, et incipit ? Neutiquam. Sed ὀικονομικῶς, pacis atque infirmorum gratia, et nomen deponit, et rem tuetur. Et quemadmodum sacra synodus, licet in gratiam Castellanorum ultimo adventantium, sessione xxxv, nomen œcumenicæ tantisper deposuerit ; tamen haud immerito illud acceperat, et sessione xxvi, in qua Navarrici, et xxii, in qua Aragones accessere. Sic, tametsi eum titulum in Aragonensium gratiam tantisper dimiserit, haud minore jure illum acceperat, et sessione xiv, accedente Gregorio, et ante eam sessionem, ab ipso convocationis et celebrationis initio.