Caput XII. Petri cardinalis de Alliaco, de Sede apostolica nunquam defecturi deque Pontifice interim fallibili et deviabili, sententia

Petri cardinalis de Alliaco, de Sede apostolica nunquam defecturi deque Pontifice interim fallibili et deviabili, sententia.

Ultimo loco proferimus Petrum Alliacensem et Joannem Gersosonem de Romanæ Sedis æterna firmitate disserentes, ut eam cum Parisiensium sententia egregie consentire constet.

Et quidem Petrus de Alliaco in illa legatione nobili, quam adversus Montesonum, universitatis Parisiensis nomine, Avenione gessit, ad Clementem VII ita peroravit : « Non ignoramus, sed firmissime tenemus et nullatenus dubitamus, quod sancta Sedes apostolica est illa Cathedra Petri, supra quam, eodem Hieronymo teste, fundata est Ecclesia ; ut habetur in capitulo Quoniam vetus ; et sicut dicit Cyprianus, xciii dist . , cap . Qui cathedram ; de qua Sede in persona Petri in ea sedentis dictum est : Petre, rogavi pro te, ut non deficiat fides tua.¹ »

In eadem legatione tractatum edidit ad Papam et cardinales, in quo hæc leguntur : « De hac sancta Sede, in persona Petri Apostoli in ea praesidentis dictum est : Petre rogavi pro te, ut non deficiat fides tua. Luc, xxii . Propter quod dicit Cyprianus, xciii dist : Qui cathedram Petri , scilicet sanctam Sedem apostolicam super quam fundata est Ecclesia, deserit, in Ecclesia se esse non confidat. Et Hieronymus, xxiv, quæst . i, cap. Quoniam vetus , dicit : Quod super eam fundata est Ecclesia, et quod quicumque secum non colligit, dispergit, et in capite Hæc est fides, dicitur quod ipsa semper immaculata permansit, et in futuro permanebit : ex quibus omnibus satis patet, quod ejus nunquam deficit fides.² »

Hæc igitur cum dicat de Sede apostolica nunquam defectura, nihilo secius docet Romanum Pontificem in fide posse deficere. Ibidem enim hæc habet : « In causa fidei à summo Pontifice appellari potest ad concilium generale, sicut patet xix dist., cap. Anastasius ; et manifestum est quod ad ipsum pertinet concilium [285] in causis fidei definire, sicut patet ex auctoritate Gregorii, xv dist., cap. Sicut.³ »

Atque hæc, inquit, « declarantur supponendo quid sit Sedes apostolica : nam vel ipsa est universalis Ecclesia, vel aliquod generale concilium universalem Ecclesiam repræsentans, vel particularis Ecclesia Romana, in qua scilicet Ecclesia sedet, id est, cui præsidet summus Pontifex ; et ideo ipse et Sedes apostolica non sunt idem, sicut non idem sunt sedes et sedens. »

Cum ergo ex Petro Alliacensi aliud sit sedes , aliud sedens , non mirum est aliquid convenire sedi, quod sedenti non conveniat ; nempe ut sedes deficere non possit : cum sedens sit deviabilis, etiam in judicio de fide, quippe à quo judicante, etiam in causis fidei, ad concilium generale, secundum eumdem auctorem, appellare liceat.

Et quamvis doceat sic appellari posse, haud minus diserte docet, « quod ad sanctam Sedem apostolicam pertinet, auctoritate judiciali suprema, circa ea quæ sunt fidei judicialiter definire ; » quia Sedes apostolica, tametsi subjecta est universali Ecclesiæ, eamque repræsentati concilio generali, tamen suprema est respectu singularium ecclesiarum ; quemadmodum tradit, non modo schola Parisiensis, sed etiam ipsum Constantiense concilium, ut sæpe diximus.

Huc spectat ejusdem Alliacensis alio loco relata sententia, qua explicans illud privilegium, de non errando, quale sit : « Aliqui, inquit, extendunt ad Romanam Ecclesiam : aliqui vero restringunt ad auctoritatem universalis Ecclesiæ ; sed non potest extendi ad Papam.⁴ » Sic clare et perspicue Sedis indefectibilem firmitatem, cum Romani Pontificis defectibilitate conjungi posse declarat. [286]

Footnotes

1. Petr., Alliac., Prop. ad Pap. cont. Mont., inter op. Gers., ed. Dupin, tom. I, p. 703. ↩

2. Id., Tract. seu Apol. ad Pap. et cardin., ibid., p. 710. Vid. etiam p. 691. ↩

3. Petr., Alliac., prop. ad Pap. cont. Mont., inter op. Gers., ed. Dup., tom. I, p. 703 . Vid. etiam p. 688. ↩

4. Vid. in Append., lib. I, c. vii ; et Pet. Alliac., Tract., de Auct. conc., inter oper. Gers., tom. II, p. 949. ↩