Capitulum 26
Qualiter debeamus Deo offerre primitias nostras.
QUID autem de primitiis dicam, quas certum est exhiberi quotidie ab omnibus qui Christo deserviunt? Expergefaciti namque a somno, et quasi rediviva alacritate post soporem surgentes, dum ortus atque principia cogitationum suarum divinis consecrant holocaustis, seu Deo in holocaustum offerunt, antequam corde concipiant motum sensus ullius, vel admittant memoriam curamve rei familiaris, quid nisi primitias fructuum suorum vere persolvunt per summum sacerdotem Jesum Christum, pro usu vitæ præsentis atque imagine quotidianæ resurrectionis? Qui item suscitati a somno, offerentes similiter Deo hostiam jubilationis, primo invocant eum motu propriæ linguæ, et nomen ejus laudesque concelebrant, et reserantes prima claustra labiorum suorum, immolant Deo officia sui oris. Denique pari modo offerunt ei prima libamina seu opera manuum gressuumque suorum, dum consurgentes de suis cubilibus, orationibus vacant, et antequam fungantur membrorum suorum officiis in propriis causis, movent actum ac gressum suum ad Dei honorem, atque in ejus laudatione se figunt; et ita persolvunt primitias omnium motuum suorum, manuum extensione, genuum incurvatione, totiusque corporis prostratione.
Nec aliter implere valemus id Psalmi: Præveni in maturitate, et clamavi, quia in verba tua supersperavi;12 et, Prævenerunt oculi mei ad te diluculo, ut meditarer eloquia tua; et, Mane oratio mea præveniet te;3 nisi ut post somnum evigilantes, et revocati in hanc lucem quasi ex quadam caligine et imaginaria seu similitudinaria morte, nihil audeamus præsumere de universis officiis mentis et corporis primo in nostras necessitates. Nullus namque est alius quem Propheta mane prævenerit, aut nos prævenire similiter debeamus, nisi Deus, cui primo offerre debemus nos ipsos, atque ad ejus honorem referre occupationes, affectiones et curas nostras, sine quibus esse nequimus; aut subtilissimi inimici suggestiones, quas inferre conatur nobis adhuc dormientibus per phantasias inanium somniorum, quibus occupet et involvat nos statim dum evigilamus, ut deflorans exordia atque divitias primitiarum nostrarum, decerpat primitus eas. Cautissime ergo curare debemus, si tamen cupimus adimplere vim præfati versiculi, ut solers vigilantia taliter tueatur primos ortus matutinarum cogitationum, ne festina præsumptio inimici contaminet quid ex eis, faciatque primitias nostras reprobari a Deo tanquam communes et viles. Qui si a nobis præventus non fuerit pervigili mentis circumspectione, non desinet nos prævenire fraudibus suis quotidie, utpote non deponens consuetudinem præventionis suæ nequissimæ.
Propterea si Deo offerre optamus placitas acceptabilesque primitias ex fructibus nostræ mentis, non mediocriter solliciti esse debemus ut omnes sensus corporis nostri servemus, præcipue in matutinis, tanquam sacrosancta holocausta in omnibus illibata atque intacta. Quam devotionem custodiunt multi etiam sæculares cum summa cautela, qui consurgentes ante lucem sive diluculo, nequaquam se implicant familiaribus necessariisque operibus hujus mundi, nisi prius ad ecclesiam concurrentes, studeant consecrare et offerre divino conspectui primitias actionum suarum.
Footnotes
Chapter 425 of 499