Caput XXXIX. Quam patienter, vel misericorditer correptionem nostram Dei longanimitas exspectat, vel quomodo perversa mens ejus patientia abuti soleat.

Omnia haec venerunt super Nabuchodonosor regem (Dan. IV). Omnia, inquit, venerunt super regem, et regem talem. Omnia venerunt, omnia venire possunt super regium animum, et qualem regia persona designat per mysterium: Post finem mensium duodecim in aula Babylonis deambulabat. Respondit rex, et ait: Nonne haec est Babylon magna, quam ego aedificavi in domum regni, in robore fortitudinis meae, et in gloria decoris mei? Quis, quaeso, divinae pietatatis viscera digne pensare sufficiat, quod contemplum suum non statim vindicat, sed correptionis nostrae satisfactionem exspectat, et propitiationis suae tempora prolongat. Post finem, inquit, mensium duodecim, in duodenario senarius duplicatur, et in senario propter sui perfectionem, perfectio figuratur. Quid itaque est, quod divina moderatio in exspectationis suae mora senarium duplicat, nisi quod ultionis suae dilationem, secundum justitiae et misericordiae suae plenitudinem dispensat? Parum namque ei est ut nostram correptionem exspectet quantum justitia exigit, nisi et illud superaddat quod misericordia requirit, ut exspectatio sua sit tam justa quam pia, et tam aequitate perfecta quam pietate plena. Sed multi Dei benignitate abutuntur, et unde corrigi debuerant, deteriorantur. Ecce Nabuchodonosor dum satisfaciendi tempora divinitus data accipit, unde se corrigere debuit, altius intumuit. In aula Babylonis deambulabat. Forte palatium et firmissimum habitaculum humilitas vera et custos virtutum. Sed pertinet ad Hierusalem hujusmodi habitaculum: Hierusalem, inquit, quae aedificatur ut civitas, cujus participatio ejus in idipsum (Psal. CXXI). Sed, sicut ad Hierusalem pertinet humilitas vera, sic ad Babylonem humilitas ficta. Quid enim aliud ficta humilitas quam ignominiam parat, quid aliud quam confusionem exspectat? Aula igitur Babylonica humilitas ficta. Aula Babylonis sine humilitate disciplina humiliationis. In aula Babylonis non sedet, non jacet, sed deambulat quem sua conscientia dum remordet inquietat. In aula Babylonica deambulat quem de fieta humilitate sua conscientia accusando fatigat. Est autem deambulare, non in unam partem ire, sed passim huc illucque vagari. Ille ergo deambulat, quem conscientiae stimulus undique exagitat.