Caput V. Quomodo ex bonorum nostrorum recordatione oporteat desperationem repellere.

Sic sane periculo imminente, tentatione superveniente, cum praesenseris animum tuum desperatione tangi, et ad diffidentiae locum dejici, et ad praefinitum castrorum locum devolvi, debes bonorum lapidum tumulum praesentem habere, et ad virtutum praeteritarum memoriam oculos reflectere, et ex earum recordatione spei tuae fiduciam reformare. Sic Job rebus nudatus, filiis viduatus, ulcere percussus, cum se in loco castrorum deprehensum cerneret, et desperationis malo se pulsari praesentiret, ut diffidentiae malum temperaret, ad bonorum lapidum acervum recurrit, et ex bonorum recordatione castra sua undique munit, et desperationis insultus fortiter repellit, cum dicit: Oculus fui caeco, et pes claudo; pater eram pauperum, et causam quam nesciebam diligenter investigabam. Conterebam molas iniqui, et dentibus illius auferebam praedam (Job XXIX). Sic et Ezechias sub necessitatis articulo ad hujusmodi lapidum munimina recurrebat, cum de vita diffideret, et ex bonorum actuum suorum repraesentatione, Domini misericordiam provocabat, precumque suarum obtentu, diffidentiae pericula propulsabat: Memento, inquit, Domine, quomodo ambulaverim coram te in veritate et corde perfecto, et quod bonum est in oculis tuis fecerim (IV Reg. XX). Debemus itaque et nos promptum et familiare haberi sub omni tempore tentationis, anteactorum bonorum memoriam praesentem tenere et cum hanc consuetudinem in continuum usum duxerimus, quasi lapides bonos, et juxta divinum documentum electos in loco castrorum collocavimus. Nihil enim aliud est electos lapides in unum locum congregare, nisi divinae confirmationis et corroborationis qualitates diligenter retractare, memoriaeque commendare, et nihil aliud est eos in loco castrorum fixisse, nisi hujusmodi memoriam in omni tentationis articulo firmiter assuevisse.