Prologhe

Die vroede joncfrouwe¹, dat is die reync siele, die eerdsce dinghen heeft begheven, en̄ Gode leeft in dogheden, si heeft ghenomen inden vate haerre herten olie der caritaten en̄ godliker werke² metter lampten der onbesmetter consciencien. Mer wanneer Christus die brudegom merret³ in troeste en̄ in nuwen invlote van gaven, soe wert die siele slaperich, en̄ slapende, en̄ traghe. In midden der nacht, dat es als mens minst moedet ende waent, soe wert een gheestelic gheroep ghemaect inder sielen: ‘Siet, die brudegom comt; gaet ute hem te ontmoetene.’ Van desen siene, en̄ van ere inwendigher toecomst Christi, en̄ van enen gheesteliken uutgane des menschen inden ontmoete Christi, daer af willen wi spreken, en̄ bedieden en̄ ontbinden dese ·iiij· poente van ere innigher begheerliker oefeninghen, die velen menschen ghercyken⁴, overmits sedelike doghede ende inwendighe erensticheit.

In desen woerden leert ons Christus ·iiij· dinghe. Inden iersten wilt hi dat onsc verstannisse verclaert si met overnatuerliker claerheyt. Dat merken wi in dien woerde dat hi sprect: Siet. Inden anderen, toent hi wat ons behoirt te siene, dat es die inwendighe toecomst ons brudegoms der ewigher waerheit. Dat versta wi daer hi sprect: ‘Die brudegom comt.’ Ten derden male ghebiet hi ons uut te gane in inwendigher oefeninghen na gherechticheit; en̄ hier omme sprect hi: ‘Gaet ute.’ Inden vierden poente, toent hi ons dat einde en̄ die waeromme alle des werkes, dat es dat ontmoet ons brudegoms Christi in ghebrukeliker enicheit der godheit.