CXLIII. Vander Hoppen

Die neghentienste voghel dat es de onreine Hoppe¹. Die woent gherne daert vule stinct². Si heeft scoene plumen ende ene croene van plumen³; maer in den winter sit si bloet ende naect onder hare kindere. Hier mede versteet men den onreinen mensche, die der werelt behaghen wilt, ende hem selven ciert met scoenen plumen van cleederen, met waerden, met werken, met treckenden ghelate, op dat hi den mensche bedrieghen moghe ende verleiden na sijn gherief in sonden⁴. Dese mensche stinct vore Gode ende vore alle sine heileghen; nochtan hee't hi ene scoene croene van plumen, dat es de glorie sijnre behaghelheit daer hi hem mede ciect: maer hi wert ghespijst met menschen messe, alse de hoppe, in dien dat hi heme verblijdt alse hi andere menschen ghetrecken can in onsuverheiden van sonden. Ende hi es onreine ende quadere dan de duvel, want al trect de duvel de menschen van Gode, hi en trecse tote heme niet, sijns te ghebrukene⁵. Maer dat doet dese vule mensche: hi set hemselven enen afgod⁶, in dien dat hi begheert dat andere menschen in heme rasten ende sijns ghebruken. Maer in den wintere sal hi sitten naect ende bloet onder sine kindere, dat es wanneer dat dese tijt der gracien overlijdt tote in de doet⁷, so ontvalt hem al dat der werelt toe behoert: es hi dan naect ende bloet van doechden ende van godleker minnen, so moet hi eweleec sitten in dat helsche coude met sinen kinderen, dat sijn de ghene die hi bedroghen ende verleidt heeft in sonden.