CXL. Vanden bonten Are

Die sestiende voghel heedt Porphirio, de bonte Aer¹ Sijn een voet es ghelije den aer, de ander ghelije der gans. Hi vliecht hoeghe, nochtan siet hi de cleine vessche in dwater, ende dan sciet hi haesteleec neder: met den aers vocte grijpt hi de vessche², ende met den gansen voete stoent hi heme op³ in de locht⁴. Hier mede verstaen wi dat selke menschen vlieghen in de locht met den aer, in hoeghen verstane⁵, ende si swemmen in dwater met der gans, in een weeldich leven. Ende dit sijn bonte are; want hoe hoeghe dat si vlieghen in subtielen sermoenen ende in behendegher leeren, si hebben altoes de oeghen in dwater toe den vesschen, hoe si ghespijst ende ghecleedt moghen werden van den menschen der werelt. Ende hier omme hebben si den enen voet ghelijc den aer, dat es ene ghiereghe begherte daer si de pride mede gripen ende vaen; ende si hebben den anderen voet gheheel ende onghesplet, alse de gans, daer si hen mede stonen op dwater: want si en achten niemens niet, dan also velc alst hem vromen mach⁶; maer alse si de pride begrepen hebben⁷, so voeren sise op dat oever⁸, besiden van den volke, daer sise alleene verteeren; want selden doen si iemene goet, si en mochtenre meer ane winnen⁹.