CXXVIII. Vanden Wuve

Die vierde voghel dat es de Wuve¹, die edt kiekene ende dat hi op de strate raept. Hi es bloede vore groete voghele². In sinen jonghen daghen veet hi voghele; daer na leeft hi met doeden corren³, ende daer na met mosien⁴ ende met vlieghen, ende int leste sterft hi van honghere. Hier in werde wi gheleert dat selke⁵ menschen van naturen begheren een gheesteleec leven, ende dat soeken si ane goede men- schen te leerne⁶ meer dan ane Gode. Ende si soekent meer in der screft dan in den gheeste, ende in uutwendeghen werken meer dan in innegher ufeninghen. Ende hier omme, al vlieghen si op met ghepeinse, si en werden niet ghespijst van boven; want si scouwen nederweert, ende rapen hare gheesteleke spise op de strafe ende in de uutwendeghe werke goeder menschen, die si hen ane nemen⁷. Ende aldus vaen si voghele daer si bi leven, dat sijn die vlieghende ghepeinse menichfuldegher goeder werke van buten. Maer si bliven altoes ruut ende grof⁸ in gheesteleken verstane: ende hier omme sijn si bloede vore groete voghele, dat es vore gheleefde menschen⁹, die doecht ende waerheit verstaen. Eest oec also dat hen dunct dat si vele ghearbeit hebben in penitencien ende in anderen goeden werken, so wanen si heilich sijn¹⁰ ende werden traghe. Ende dan gaen si stille sitten, ende soeken raste in hen selven; ende dan leven si met doeden corren, dat es met enen behaghene haers selfs ende haerre werke: want inwendich behaghen, ende heilich wanen sijn, dat versmaden goede menschen alse stinkende corren¹¹, ende dat es deser lieden spise. Ende alse si hier in bliven ende verouden, so leven si met mosien ende met vlieghen, dat es met meneghen soeten ghepeinsen, die ute der naturen wassen, alse men binnen blijft ende de nature houdt in rasten ende in vrede. Maer int leste sterven dese liede van honghere; want alse de nature vercoelt ende de vlieghen vergaen (dat sijn die soete ghepeinse van goeden dinghen), so comt de duvel ende de werelt ende dat vleesch, ende bringhen onreine ghepeinse van sonden. Ende omme dat si van binnen smaec noch troest en ghevoelen, ende hare nature altoes, met honghere, troest ende soeticheit begheert¹²: siet overmids desen onreinen hongher volghen si den becoringhen, ende sterven in sonden.