CXXXI. Vanden Struze

Die sevende voeghel es ghenoemt Strucio. Die heeft ghesplette voete alse de kemel. In den oechste¹ leecht hi sine eiere op dat zant, ende verghetse daer. Maer de heete tijt² broetse ende bringse voert. Ende hi edt iser, ende es so swaer, dat hi niet vlieghen en mach; maer hi loept alse ene beeste, ende drijft hemselven met sinen vloghelen. Dese voghel leert ons dat selke menschen in der naturen vloghele hebben, want si sijn verstendich ende subtijl, ende van naturen gheneicht tote gheesteleken dinghen. Maer si hebben oec kemels voete, dat sijn eertsche begheringhen, daer si mede draghen den last der werelt; want si laden den bult, alse de kemel, van eertschen goede³. Ende dese liede eten iser; want die eertscher dinghe ghebruken si, en hebben niet in hare hande daer sij hen mede weeren moghen, ochte daer si iet goets mede werken moghen⁴. Maer die Gods ghebruken, ende eertsche dinghe versmaden, alle die dinghe die si omme Gode versmaden, die sijn hen alse iserne instrumente, daer si mede werken wat si willen, ende de vrocht haerre werke es verborghen in den hemel. Maer die de werelt minnen, si hebben bare vrocht bedect int zant der eerden, ende en ghedinkens selve niet; maer de hitte haerre ghiericheit toent die vrocht met den werken. Want si sijn swaer: daer si vlieghen souden met den voghelen, daer loepen si alse beesten met der werelt in scalker behendicheit.