CLII. Dat wi Aaronne ende Moysesse gheliken selen

Maer wille wi een sunderlinghe ghetughe ende een ghevoelen hebben der inwoeninghen Gods in ons, alsoe dat alle onse werke ontspringhen ute den beweghene Gods, so moete wi Aaronne ende Moysesse gheliken: ende also alse si ·iiij· dinghe leiden in hare uutwendeghe arke, alsoe moete wi ·iiij· dinghe legghen in onse inwendeghe arke, daer wi Gode gheenicht sijn.

Aaron luudt also vele alse een starc berch¹; ende hier omme, willen wi Aaronne gheliken, so moeten wi starc sijn, ende ons verheffen boven alle dinc; ende also sele wi onse roede legghen vore de jeghewerdicheit Gods, in dien dat wi bekinnen² dat wi van ons selven niet goets en hebben noch en vermoghen. Want met der roeden verstect men correctie, ende moghentheit: ende alse wi dit ane Gode soeken ende begheeren, ende van ons selven niet en houden³, dan sal onse roede, dat es oase vermoghen, in der cracht Gods groeien ende bloeien, ende vrocht bringhen in dat eweghe leven. Ende dese roede met der vrocht sele wi altoes behouden in onse binnenste arke, daer wi met Gode gheenicht sijn.