Skip to the text
Ember
PT

CXXXIX. Vanden Onocrotaluse

De vijftienste voghel es ghenoemt Onocrotalus1. Hi es ghelijc den swane, maer hi heeft dat ansichte alse een esel2, ende enen langhen bec daer hi vessche mede veet; ende hi roept lude int water, ende hi heeft enen crop alse een sac, dien hi altoes volt hoe sat hi es. Ende alse sijn buc idel wert, so scudt hi die vessche ute sinen sacke, ende edtse weder anderwerf. Siet, dit es de ghiereghe mensche. Hi es gheset in onghestadicheit, alse de swane in dwater; altoes vliedt hi voert met starker begherten, omme meer te hebbene. Maer hi heeft eens esels ansichte, daer men traecheit ende doerheit mede versteet3; want hi es traghe tote allen doechden, ende hi es sot, want hi mint die dinghe die hem niet weder en minnen, ende die hi van noede verliesen moet: ende hi dient ende eert die dinghe die hem dienen ende eeren souden4. Ende hi haet hem selven, ende es hem selven ene onraste, ende hi es ghehaet ende onwerdich in hemel ende in eerde. Ende hi heeft enen langhen bec, dat es behendeghe scalcheit, daer hi eertsche dinghe mede te gadere trect. Ende hi roept lude int water, want alse hi went, so es hi harde blide, ende alse hi verliest, so roept hi seere van groter droefheit. Ende hi heeft enen crop alse een sac, dat es sinc ghiereghe herte, die altoes idel blijft, wat hi vercrighen mach. Ende alse hem seere honghert, so telt hi sinen scat, so reekent hi die hem sculdich sijn, ende also scudt hi de spise ute sinen croppe, ende edtse anderwerf. Siet, dit es een onghevallich esel, die sere verladen es, ende hi en versennes niet5.

Footnotes

  1. Zoo heet hy mede in de Vulgaet, Deuteron. 14, 18, en by Plinius, Hist. Nat. Lib. X, cap. 66. Zyn latynsche naem was truo, dien men vertolkt vindt door kropvogel. Anderen erkennen er den kormoraen in. ↩

  2. Hy heeft inderdaed zyn griekschen naem van őѵος, ezel, omdat, zegt men. wanneer de gemeende vogel het hoofd in 't water plompt, hy het geluid maekt van eenen balkenden ezel. Surius spreekt dan ook niet van zyn ansichte, maer vertaelt: editque velut asini ruditum collo in aquam merso. ↩

  3. Sur. Sed asini ruditum exprimit, quo desidia ac stoliditas designatur. ↩

  4. Sur. iisque servil, ac honorem habet rebus, à quibus ipsi potiùs serviri ac honorem impendi oporteret. ↩

  5. Sur. Iste nimirùm incompositus admodùm asinus est, et licèt magnis prematur oneribus, nec ipse tamen animadvertit. ↩

Chapter 140 of 159